ข้อมูลคืออำนาจ

เช้าวันต่อมา อัลเลนตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมที่ดังมาจากภายนอก

เขาลุกขึ้นจากที่นอนชั่วคราว พลางบิดขี้เกียจเพื่อสลายความแข็งทื่อของร่างกายจากการนอนบนพื้นที่ไม่คุ้นเคย เสียงระฆังโบสถ์ที่ดังกังวานประสานกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากชั้นบน เป็นสัญญาณเตือนว่าวันใหม่ในนิวยอร์กยุคเก่าได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

สิ่งแรกที่เขาทำคือการต้มน้ำในเตาผิงเพื่อแช่ผ้าขนหนู จากนั้นจึงล้างหน้าและมืออย่างพิถีพิถัน ในปี ค.ศ. 1860 ที่ความรู้ด้านสุขอนามัยยังล้าหลังและเต็มไปด้วยเชื้อโรค อัลเลนรู้ดีว่านิสัยรักความสะอาดเล็กๆ น้อยๆ นี้แหละที่จะเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีไม่ให้เขาตายด้วยโรคระบาดก่อนจะได้กลายเป็นเศรษฐี

“คุณวิลเลียมส์ อาหารเช้ามาแล้วค่ะ” เสียงของคุณนายฮัดสันดังมาจากบันได

อัลเลนเดินไปรับตะกร้าที่เธอยื่นลงมา ภายในมีขนมปังดำชิ้นหนาและนมหนึ่งถ้วย นี่คือสิ่งที่รวมอยู่ในค่าเช่าและเป็นคำขอพิเศษจากเขา เพราะเขาต้องการมั่นใจว่าแหล่งอาหารและน้ำที่เข้าสู่ร่างกายนั้นสะอาดพอที่เขาจะไว้วางใจได้

“ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง”

“ทานเสร็จแล้วอย่าลืมส่งตะกร้าคืนขึ้นมาด้วยนะ” คุณนายฮัดสันกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป

การสแกน "ข้อมูล" แห่งยุคสมัย

หลังมื้อเช้าอันเรียบง่าย อัลเลนก้าวออกมาจากห้องใต้ดินเพื่อเผชิญกับโลกความจริง ย่านโบเวอรี่ในยามเช้าตรู่คึกคักกว่าช่วงเย็นหลายเท่า ถนนเต็มไปด้วยฝูงชนที่สัญจรไปมา รถม้าบรรทุกสินค้าที่ส่งเสียงกึกก้อง และคนงานที่เร่งฝีเท้าไปยังโรงงาน ก่อเกิดเป็นภาพของเมืองที่กำลังขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง

เป้าหมายของอัลเลนชัดเจน—เขาต้องการ "ข้อมูล"

“หนังสือพิมพ์ครับ! หนังสือพิมพ์! นิวยอร์ก เฮรัลด์! ข่าวล่าสุดของลินคอล์น! พวกฝ่ายใต้กำลังจะก่อกบฏ!” เสียงตะโกนแหลมเล็กดังขึ้นจากฝูงชน

เด็กขายหนังสือพิมพ์หน้าตกกระ อายุราวสิบขวบ เดินฝ่าฝูงชนอย่างคล่องแคล่วพร้อมหอบหนังสือพิมพ์ปึกใหญ่ไว้ในอ้อมแขน อัลเลนกวักมือเรียกพลางถามว่า “เฮ้เจ้าหนู... นายมีหนังสือพิมพ์กี่ฉบับในมือน่ะ?”

เด็กน้อยหยุดกึ๊ก เงยหน้ามองอัลเลนด้วยสายตาเฉลียวฉลาด “ผมมี เดอะเฮรัลด์, เดอะทริบูน แล้วก็ เดอะซัน ครับ ฉันละ 2 เซนต์ ท่านต้องการรับฉบับไหนดี? เดอะทริบูนนี่แหละด่าพวกฝ่ายใต้ได้เจ็บแสบที่สุด!”

“เอามาอย่างละฉบับเลย” อัลเลนส่งเหรียญ 6 เซนต์ให้ทันที

“ขอบคุณครับท่าน!” ดวงตาเด็กน้อยเป็นประกาย เขาหยิบหนังสือพิมพ์สามฉบับส่งให้อย่างว่องไวพลางอวยพรปิดท้าย “ท่านเป็นคนช่างเลือกจริงๆ! การอ่านหนังสือพิมพ์คือวิธีเดียวที่จะทำให้เรารู้ว่าประเทศนี้กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!”

อัลเลนรับมาพลางแกล้งถามหยั่งเชิง “แล้วเธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะมีสงครามเกิดขึ้น?”

“แน่นอนครับ!” เด็กน้อยกำหมัดเล็กๆ แน่น ใบหน้าเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นตามประสาเด็ก “พ่อผมบอกว่าพวกกบฏที่ค้าทาสพวกนั้นต้องถูกแขวนคอให้หมดที่แคปิตอลฮิลล์! ผมตั้งใจว่าถ้าสงครามเริ่ม ผมจะไปสมัครเป็นพลตีกลองในกองทัพให้ได้!”

เมื่อเห็นแววตาตื่นเต้นของเด็กชาย อัลเลนกลับรู้สึกหนาวสั่นในใจ ในปากของนักการเมือง สงครามคือความรุ่งโรจน์ ในจินตนาการของประชาชน มันคือการผจญภัย แต่สำหรับอัลเลนที่รู้ประวัติศาสตร์ดี... เขารู้ว่ามันคือ "เครื่องบดเนื้อ" ที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา

ถอดรหัสทองคำจากหน้ากระดาษ

เขากลับลงมาในห้องใต้ดิน ปิดประตูลงสลัก แล้วกางหนังสือพิมพ์ทั้งสามฉบับลงบนพื้นภายใต้แสงตะเกียงน้ำมัน เขาเริ่มอ่านทุกตัวอักษรเพื่อยืนยัน "Timeline" ของอนาคต

The New York Tribune: พาดหัวตัวโตถึงเมฆหมอกแห่งความแตกแยก พวกหัวรุนแรงในเซาท์แคโรไลนาประกาศกร้าวว่าหากลินคอล์นได้รับเลือก สหภาพจะล่มสลาย

New York Herald: วิเคราะห์ปมขัดแย้งเชิงเศรษฐกิจได้อย่างน่าสนใจ ระหว่างภาษีศุลกากรของนักอุตสาหกรรมทางเหนือ และการค้าเสรีของเจ้าของไร่ทางใต้

The Sun: เน้นข่าวอารมณ์รุนแรงเรื่องการทารุณกรรมทาสในเวอร์จิเนีย เพื่อปลุกระดมคนชนชั้นแรงงาน

“ทุกอย่างตรงตามที่จำได้ไม่มีผิด” อัลเลนใช้ถ่านขีดเส้นใต้คำว่า ‘ภาษีศุลกากร’ และ ‘การค้าเสรี’ พลางพึมพำ “สงครามในหน้าประวัติศาสตร์ แท้จริงแล้วมันคือสงครามเศรษฐกิจที่ใช้เลือดมนุษย์เป็นเดิมพัน”

เขาสรุปไทม์ไลน์ในหัวทันที: พฤศจิกายน ลินคอล์นชนะเลือกตั้ง -> ธันวาคม เซาท์แคโรไลนาแยกตัว -> เมษายน ปืนใหญ่ที่ป้อมซัมเตอร์จะคำราม และนั่นคือวันที่กองทัพจะขยายตัวจากหลักหมื่นเป็นหลักล้านคนในพริบตา

แผนการ "เครื่องพิมพ์เงิน" เครื่องแรก

“สำหรับผม นี่ไม่ใช่แค่สงคราม แต่มันคือโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”

อัลเลนหยิบกระดาษเปล่าขึ้นมาเขียนคำว่า “อาหารกระป๋อง” ลงไปพร้อมร่างแผนงานอย่างรวดเร็ว:

ปฏิวัติเทคโนโลยี: กระป๋องในยุคนี้ยังใช้ตะกั่วบัดกรีซึ่งเสี่ยงต่อพิษโลหะหนักและประสิทธิภาพต่ำ เขาต้องใช้ความรู้จากอนาคตสร้างระบบปิดผนึกสองชั้นที่ปลอดภัยและรวดเร็วกว่า

กักตุนวัตถุดิบ: ก่อนปืนนัดแรกจะดัง ราคาเนื้อวัว หมู และถั่วจะยังคงปกติ เขาต้องกว้านซื้อสัญญาซื้อขายล่วงหน้าในราคาถูกให้ได้มากที่สุด

ช่องทางจัดจำหน่าย: เขาต้องเข้าหาผู้บัญชาการระดับสูงของรัฐบาลกลางเพื่อเสนอ "เสบียงที่ไม่มีวันเน่าเสีย" ในราคาที่พวกเขาต้องยอมจ่ายแบบไร้ข้อเกี่ยงงอน

เขาโยนกระดาษร่างแผนงานลงในเตาผิง เฝ้ามองมันมอดไหม้จนไม่เหลือซาก ความลับแห่งอนาคตต้องถูกเก็บไว้ในใจจนกว่าจะถึงเวลาลงมือจริง

“ในเมื่อมีแผนแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะรอช้า”

อัลเลนเป่าตะเกียงให้ดับลง ผลักประตูห้องใต้ดินเปิดออกสู่แสงแดดที่สาดส่อง เขาพุ่งเป้าไปที่จุดแรกทันที: ร้านรับจำนำ, โรงตีเหล็ก และลานขยะของเก่า

ด้วยเงิน 67 ดอลลาร์ที่เหลืออยู่ อัลเลนกำลังจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นฐานรากของอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่นิวยอร์กเคยเห็นมา