การเตรียมตัว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น อัลเลนตื่นเร็วกว่าปกติ

กลิ่นหอมของสตูว์เนื้อยังคงลอยอ้อยอิ่ง แต่เช้านี้มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสดชื่นเหมือนเคย

เมฆหมอกแห่งลางร้ายปกคลุมจิตใจเขาอยู่

เขาซ่อนเงินสดก้อนใหญ่และวัตถุดิบไว้ในที่ปลอดภัย นำเงินติดตัวไปเพียง 20 ดอลลาร์ แล้วก้าวออกจากห้อง

เป้าหมายวันนี้ไม่ใช่ตลาด แต่เป็น ‘ร้านขายปืน’

ในนิวยอร์ก ยุคศตวรรษที่ 19 ปืนหาง่ายพอๆ กับขนมปัง โดยเฉพาะแถบท่าเรือและย่านโบเวอรี่ ร้านรับจำนำแทบทุกร้านมี 'ของหลุดจำนำ' หน้าตาอันตรายวางขายอยู่เสมอ

อัลเลนเดินเข้าร้านรับจำนำซอมซ่อแห่งหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตา

ภายในร้านมืดสลัว อบอวลด้วยกลิ่นฝุ่นและของเก่า

ชายชราผมขาวโพลน นั่งขัดไปป์เงินเงาวับอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขาเงยหน้าขึ้นมองอัลเลนด้วยสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยว

“อรุณสวัสดิ์พ่อหนุ่ม... จะมาจำนำหรือมาซื้อ?”

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง”

อัลเลนเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ โน้มตัวลงกระซิบ “ผมต้องการซื้อ ‘หลักประกัน’ ให้ชีวิตตัวเองหน่อยครับ”

“หลักประกัน?”

ชายชราวางไปป์ลง ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “ในถิ่นนี้ ไม่มีอะไรประกันชีวิตได้ดีเท่ากับความเร็วของกระสุน... อยากได้แบบไหนล่ะ?”

“กระสุน... และเครื่องส่งมันออกไป”

ชายชราจ้องตาอัลเลนอยู่ครู่ใหญ่ เหมือนกำลังประเมินว่าไอ้หนุ่มนี่จะเป็น 'เหยื่อ' หรือ 'นักล่า'

สุดท้าย เขาก็ก้มลงลากกล่องไม้หนักอึ้งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์

ฝากล่องเปิดออก เผยให้เห็นปืนพกรีโวลเวอร์ 5-6 กระบอก นอนสงบนิ่งอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ

“นี่ Colt Paterson รุ่นคุณปู่... เก่าแต่เก๋า... ส่วนนี่ Starr Double Action ของเล่นใหม่ ทันสมัยแต่ชอบขัดลำกล้อง... และกระบอกนี้...”

นิ้วเหี่ยวย่นของเขาแตะลงบนปืนพกลำกล้องยาวทรงปราดเปรียว

“Colt 1851 Navy ขนาด .36... ยอดรักของนายทหารและสิงห์พนันทั่วอเมริกา สมดุลเยี่ยม แม่นยำ ทนทาน เชื่อถือได้ที่สุดในปฐพี”

สายตาของอัลเลนจับจ้องไปที่ปืนกระบอกนั้นทันที

ความทรงจำจากโลกอนาคตบอกเขาว่า นี่คือหนึ่งในปืนพกในตำนานที่สร้างชื่อให้ตระกูลโคลท์

“ขอลองจับหน่อยได้ไหมครับ?”

“เชิญ”

อัลเลนหยิบมันขึ้นมา น้ำหนักของเหล็กเย็นเฉียบหนักอึ้งในมือ แต่มันเข้ามือเขาได้อย่างน่าประหลาด

เขาตรวจสอบกลไก ง้างนก และเล็งศูนย์อย่างคล่องแคล่ว (เลียนแบบท่าทางจากหนังคาวบอยที่เคยดู)

“เท่าไหร่ครับ?”

“ปืนพร้อมกระสุน 20 นัด และดินปืน... 15 ดอลลาร์ ขาดตัว”

“แพงไป” อัลเลนวางปืนลงทันที “10 ดอลลาร์... ผมเป็นแค่พ่อค้าจนๆ ไม่ใช่เศรษฐี”

“โอ้พระเจ้า... 10 ดอลลาร์นี่ปล้นกันชัดๆ! 12 ดอลลาร์แล้วกัน” ชายชราต่อรองเสียงแข็ง “ไอ้หนู... เอ็งไม่ได้กำลังซื้อเหล็กก้อนหนึ่งนะ แต่เอ็งกำลังซื้อ 'ชีวิต' ตัวเอง... ชีวิตเอ็งมีค่าแค่ 10 ดอลลาร์รึไง?”

“ตกลง... 12 ดอลลาร์”

อัลเลนรู้ว่าเถียงกับตาแก่นี่ไปก็ป่วยการ เขาควักเงิน 12 ดอลลาร์วางลงบนโต๊ะ

ชายชรารับเงินไปยิ้มร่า แล้วจัดแจงห่อกระสุนและดินปืนให้อย่างดี

ก่อนอัลเลนจะเดินออกจากร้าน ชายชราก็เอ่ยทิ้งท้าย

“จำไว้นะไอ้หนู... บางครั้งประโยชน์สูงสุดของปืน ไม่ใช่การชักมันออกมายิง... แต่คือการทำให้คนอื่นรู้ว่า ‘เอ็งมีมันอยู่’ ต่างหาก”

อัลเลนชะงัก หันกลับมามองชายชราด้วยความเคารพ

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ”

...

เมื่อเดินออกมาที่ริมแม่น้ำ อัลเลนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของปืนในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต

เหล็กเย็นเฉียบก้อนนี้มอบความอุ่นใจให้เขาอย่างประหลาด แต่ขณะเดียวกันก็เป็นภาระที่หนักอึ้ง

เขามองดูเรือกลไฟพ่นควันดำโขมง มองดูตึกรามบ้านช่องที่กำลังก่อสร้าง

นี่คือยุคสมัยแห่งโอกาสและการต่อสู้

“อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่... ต้องมีดาบที่คมกริบไว้ปกป้องทรัพย์สมบัติ”

อัลเลนพึมพำกับตัวเอง แววตาที่เคยใสซื่อของพ่อค้าหน้าใหม่จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเด็ดเดี่ยวของนักวางกลยุทธ์

เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก คุณนายฮัดสันยืนรอเขาอยู่ที่บันไดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“อัลเลน! แย่แล้ว... เมื่อกี้มีผู้ชายสองคนหน้าตาหน้ากลัวมาถามหาคุณ!”

หัวใจของอัลเลนกระตุกวูบ

“พวกมันหน้าตายังไง?”

“คนหนึ่งตัวสูงมีแผลเป็น อีกคนตัวเตี้ยล่ำ... พวกมันบอกว่า... พรุ่งนี้ลูกพี่ของพวกมัน ‘มิสเตอร์เมอร์ฟี่’ จะมาคุยเรื่อง ‘ความร่วมมือ’ กับคุณด้วยตัวเอง!”

พวกมันมาแล้ว... เร็วกว่าที่คิด

แต่อัลเลนกลับไม่แสดงอาการหวาดกลัว เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น

"ผมทราบแล้วครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง... ไม่ต้องห่วงครับคุณนายฮัดสัน ทุกอย่างจะเรียบร้อย"

เขาเดินกลับลงห้องใต้ดิน ปิดประตูลลงกลอน

ในความมืดสลัว... เขาหยิบปืน Colt Navy ออกมาวางบนโต๊ะ

มือบรรจุกระสุนลงในรังเพลิงทีละนัด... ทีละนัด...

กริ๊ก... กริ๊ก...

เสียงโลหะกระทบกันดังก้องในความเงียบ

มันคือเสียงระฆังเปิดยก... สำหรับการเจรจาธุรกิจแบบ ‘เลือดแลกเลือด’ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้!