ก่อนออกเดินทาง

ในช่วงสิบสองชั่วโมงสุดท้ายก่อนที่เสียงหวีดรถไฟจะดังขึ้น อัลเลนเรียกประชุมหัวหน้าแผนกทุกคนเพื่อกำชับแผนการขั้นเด็ดขาดก่อนที่เขาจะละทิ้งนิวยอร์กมุ่งหน้าสู่ชิคาโก

ในห้องทำงานที่คละคลุ้งไปด้วยควันซิการ์และบรรยากาศเคร่งเครียด ผู้ที่เข้าร่วมประชุมประกอบด้วย แคทเธอรีน, มิลเลอร์, โจนส์ และ บิล ผู้จัดการทั่วไปจากเมโทรโพลิแทน มีท ยูไนเต็ด ที่วันนี้มีสีหน้าปั้นยากกว่าปกติ

"เอาล่ะ ทุกคน" อัลเลนปรบมือเรียกความสนใจ เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง "ผมกำลังจะเดินทางไปชิคาโก อาจจะใช้เวลาสองสามสัปดาห์ หรืออาจจะนานเป็นเดือน ในช่วงที่ผมไม่อยู่... บ้านในนิวยอร์กหลังนี้จะเป็นหน้าที่ของพวกคุณทุกคนอย่างสมบูรณ์"

สายตาของเขาหยุดลงที่ แคทเธอรีน เป็นอันดับแรก

"แคทเธอรีน ทันทีที่ผมก้าวขึ้นรถไฟ คุณคือผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของวิลเลียมส์ ฟู้ด ในเขตนิวยอร์ก ทุกแผนกต้องขึ้นตรงต่อคุณ และคุณต้องรายงานสถานการณ์ผ่านโทรเลขถึงผมที่ชิคาโกอย่างต่อเนื่อง หน้าที่หลักของคุณคือการเฝ้าถุงเงิน ควบคุมค่าใช้จ่ายให้รัดกุมที่สุด และผมสั่งให้ระงับแผนการขยายกิจการใหม่ทั้งหมดไว้ชั่วคราว จนกว่าผมจะกลับมา"

"รับทราบค่ะ" แคทเธอรีนพยักหน้ามั่นคง ในฐานะมือขวา เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง

"ประการที่สอง รักษาฐานลูกค้าพลเรือนของเราไว้" อัลเลนกล่าวต่อ "ฝั่งทิลฟอร์ดคือบ่อเงินบ่อทองที่เราต้องจัดส่งรุ่น 'Gold Label' ให้ห้ามขาด ส่วนเพื่อนเก่าในย่านโบเวอรี่ก็ทิ้งไม่ได้ ห้ามลดราคาลงไปสู้จนเสียมูลค่าแบรนด์ รากฐานชื่อเสียงของเราต้องไม่ถูกทำลาย"

จากนั้นเขาหันไปทาง โจนส์ หัวหน้างานฝ่ายผลิต

"โจนส์ งานของคุณคือหัวใจสำคัญ ผมไม่สนว่าคุณจะใช้โบนัสล่อใจหรือกฎเหล็กบังคับ แต่ยอดผลิตตามสัญญากองทัพต้องไม่ล่าช้าแม้แต่วินาทีเดียว นี่คือเส้นชีวิตของบริษัท หากวัตถุดิบขาดแคลน ผมอนุญาตให้คุณตัดยอดขายของฝั่งพลเรือนทิ้งได้ทันทีเพื่อป้อนให้กองทัพเป็นอันดับแรก"

"เจ้านายวางใจได้เลยครับ! ตราบใดที่ผมยังหายใจ เครื่องจักรจะไม่มีวันหยุดหมุน!" โจนส์รับคำเสียงดังฟังชัด

อัลเลนหันมามอง บิล ที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ "ส่วนคุณ... บิล"

"ว่ามาเลย อัลเลน" บิลตอบห้วนๆ ตามสไตล์

"คุณต้องทำตามแผนการ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ที่เราคุยกันไว้ ย้ำนะ! คุณต้องหลอกล่อให้พวกผู้ค้าส่งคิดว่าเรากำลังจนมุม เงินทุนเรากำลังจะหมด และเรากำลังจะยอมก้มหัวขอเจรจากับพวกเขา"

บิลขมวดคิ้ว สีหน้าลำบากใจ "อัลเลน... ให้ฉันไปชำแหละวัวยังง่ายกว่าให้มานั่งแสดงละครแบบนี้ ฉันทำไม่ได้หรอก!"

อัลเลนถอนหายใจยาวพลางนวดขมับ "ถ้าคุณแสดงละครตบตาไม่เก่ง งั้นฟังนะ... คุณแค่ส่งคนไปแข่งราคากับพวกมันในตลาดนัดวัวตามปกติ แต่อย่าไปปิดดีลจริงจัง ปล่อยให้พวกมันประมูลตัดหน้าเราในราคาแพงๆ ไป"

"แล้วถ้าพวกมันไม่ยอมประมูลแข่งล่ะ?" บิลถามกวนๆ

"คุณก็แค่ซื้อในราคาปกติมาสักสองสามครั้งสิ! พอพวกมันเห็นว่าเรายังได้ของ พวกมันจะรีบโดดมาขวางเองคราวหน้า ถึงตอนนั้นคุณก็แค่ทำเป็นโกรธจนควันออกหูสบถด่าพวกมันดังๆ แล้วเดินหนีออกมา... แบบนี้พอจะทำได้ไหม?"

พอบิลพยักหน้าเข้าใจอย่างเสียไม่ได้ อัลเลนก็ได้แต่ถอนใจเบาๆ กับความซื่อตรงเกินไปของเพื่อนร่วมงานคนนี้

สุดท้าย เขาหันไปหา มิลเลอร์

"จ่า... ความปลอดภัยของทุกคนและโรงงานฝากไว้ในมือคุณ พวกผู้ค้าส่งอาจจะใช้วิธีสกปรกนอกตำรา ผมไม่อยากเห็นโรงงานโดนเผา หรือคนของเราโดนข่มขู่"

"เจ้านาย" มิลเลอร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดุจหินผา "ตราบใดที่รปภ. ของเรายังยืนหยัดอยู่ได้แม้แต่คนเดียว จะไม่มีหนูตัวไหนเล็ดลอดเข้าไปทำอันตรายธุรกิจของคุณได้เด็ดขาด"

เมื่อการประชุมจบลง ทุกคนแยกย้ายไปเตรียมตัว เหลือเพียงแคทเธอรีนคนเดียว

"เจ้านายคะ..." เธอรินน้ำส่งให้อัลเลน "ชิคาโกไม่เหมือนนิวยอร์กนะคะ ที่นั่นมันดิบ เถื่อน และวุ่นวายกว่าที่นี่มาก"

"ผมรู้" อัลเลนมองเธอ แววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย "ที่นั่นเขาไม่คุยกันด้วยสัญญา แต่คุยกันด้วยอำนาจและผลประโยชน์ ผมถึงต้องพาฟลินน์และโอมาลลีย์ (บอดี้การ์ด) ไปด้วย พร้อมกับเงินสดที่จะทำให้คำพูดของผมมีน้ำหนักที่สุด"

เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลปิดผนึกออกมาจากตู้เซฟยื่นให้เธอ "นี่คือแผนฉุกเฉิน ห้ามเปิดจนกว่าผมจะประสบอุบัติเหตุกลับมาไม่ได้ หรือบริษัทเจอวิกฤตที่เกินกว่าคุณจะคุมอยู่... เข้าใจนะ แคทเธอรีน?"

แคทเธอรีนรับซองจดหมายด้วยมือที่สั่นเทา "ขอพระเจ้าคุ้มครองท่าน... ขอให้ท่านกลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ"

เช้าวันเดินทาง ณ สถานีรถไฟกลางนิวยอร์ก

อัลเลนสวมชุดโค้ทเรียบง่าย ถือกระเป๋าเอกสารเพียงใบเดียว โดยมีบอดี้การ์ดสองคนเดินตามหลังอย่างเงียบขรึม แคทเธอรีน มิลเลอร์ โจนส์ และบิล มายืนส่งเขาที่ชานชาลา

"ฝากดูแลบ้านด้วยนะทุกคน" อัลเลนทิ้งท้ายสั้นๆ ก่อนก้าวขึ้นโบกี้

"วางใจได้เลยครับเจ้านาย!" มิลเลอร์ตอบแทนทุกคน

หวีดดดดดดด!

เสียงหวีดรถไฟดังสนั่นพร้อมกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่ง ล้อเหล็กเริ่มหมุนเคลื่อนไปข้างหน้าช้าๆ อัลเลนมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟ เห็นเมืองนิวยอร์กที่เขาเริ่มต้นสร้างตัวจากความว่างเปล่า

เขาจำได้ว่าตอนที่มาถึงยุคนี้ใหม่ๆ เขามีเงินติดตัวเพียง 75 ดอลลาร์

แต่จากการประเมินล่าสุดของแคทเธอรีน... วิลเลียมส์ ฟู้ด และบริษัทในเครือ มีสินทรัพย์รวมทั้งโรงงาน กระแสเงินสด และมูลค่าสัญญาที่ถืออยู่ในมือ รวมกันมากกว่า 100,000 ดอลลาร์ เข้าไปแล้ว

จาก 75 สู่ 100,000 ในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี...

รถไฟเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งเส้นขอบฟ้าของนิวยอร์กไว้เบื้องหลัง อัลเลนทอดสายตาไปทางทิศตะวันตกอันไกลโพ้น ที่ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายของทุ่งหญ้า เลือด และโอกาสครั้งใหญ่ที่จะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจของอเมริกาอย่างแท้จริง