เรื่องราวที่ซับซ้อน

ขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเปรียบเสมือนมังกรเหล็กที่เลื้อยพันไปตามผืนทวีปอเมริกาเหนืออันกว้างใหญ่

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป จากป่าคอนกรีตอันแออัดของนิวยอร์ก สู่เนินเขาที่ทอดยาวของเพนซิลเวเนีย และเข้าสู่ทุ่งนาอันกว้างใหญ่ไพศาลของโอไฮโอ

"เจ้านายครับ มองออกไปข้างนอกนั่นสิ"

โอมาลลีย์ บอดี้การ์ดร่างยักษ์ ชี้ไปที่หน้าต่าง น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเคารพยำเกรงต่อผืนดินตามแบบฉบับชายชาวไอริช "ผมไม่เคยเห็นวัวเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย พวกมันยั้วเยี้ยไปหมดเหมือนหมัดบนตัวสุนัขเลยครับ"

อัลเลนมองตามสายตาของเขา นอกหน้าต่างมีฝูงวัวนับแสนตัวกำลังเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์ในทุ่งโล่งที่ไร้จุดสิ้นสุด

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น โอมาลลีย์" อัลเลนเอ่ยเรียบๆ "เมื่อเราไปถึงรัฐอิลลินอยส์ คุณจะได้เห็นว่ามหาอาณาจักรปศุสัตว์ที่แท้จริงเป็นอย่างไร และวัวทุกตัวในนั้นเปรียบเสมือนเหรียญทองคำที่มีชีวิต สิ่งที่เราต้องทำคือหาเจ้าของ 'เหมืองทอง' เหล่านั้นให้เจอ"

เมื่อหัวรถจักรไอน้ำพ่นควันขาวโพลนและค่อยๆ เทียบชานชาลาสถานี Union Station ในชิคาโก ฟลินน์ พนักงานรักษาความปลอดภัยผู้เงียบขรึมอีกคนก็พูดขึ้น

"เจ้านายครับ... ที่นี่..." เขาขมวดคิ้วพลางสูดอากาศเข้าปอดอย่างระมัดระวัง "กลิ่นมันไม่เหมือนนิวยอร์ก"

"อ้อ? มันต่างกันยังไง?"

"ที่นี่อบอวลไปด้วยกลิ่นขี้วัว กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเงินทองครับ... และผมสัมผัสได้ว่ามัน 'อันตราย' กว่าที่บ้านเรา"

อัลเลนยิ้มกว้าง "ฟลินน์พูดได้ดีมาก ไปกันเถอะสุภาพบุรุษทั้งหลาย เราจะไปจองห้องสวีทที่แพงที่สุดในโรงแรมที่หรูที่สุดของชิคาโก เราต้องทำให้พวกฉลามในเมืองนี้รู้ว่า 'มังกรตัวอ้วน' จากตะวันออกเดินทางมาถึงแล้ว"

ที่ห้องสวีทสุดหรูของโรงแรม Tremont House ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ทะเลสาบมิชิแกนได้สุดลูกหูลูกตา อัลเลนเรียกองครักษ์ทั้งสองมาพบเพื่อมอบหมายภารกิจ

"ฟลินน์, โอมาลลีย์"

"ครับเจ้านาย"

"นับจากนี้ ภารกิจของคุณไม่ใช่การเดินตามหลังผม แต่เป็นการทำหน้าที่เป็น 'หูและตา' ให้ผม" อัลเลนวางปึกเงินสดและเหรียญทองจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะ

"ผมต้องการให้คุณไปสิงสถิตอยู่ในโรงเหล้าที่คึกคักที่สุด โดยเฉพาะแถว Union Stock Yards (ย่านโรงฆ่าสัตว์) ไปดื่มและสังสรรค์กับพวกคาวบอย คนงานรถไฟ และพวกคนงานแล่เนื้อ"

"เจ้านายต้องการให้เราไปสืบข่าวกรองใช่ไหมครับ?" ฟลินน์ถาม

"ใช่ แต่ไม่ใช่ข่าวกรองทางการทหาร" อัลเลนอธิบาย "ผมอยากให้คุณฟังเสียงบ่น เสียงนินทา และความจริงที่หลุดออกมาจากปากคนเมา"

"ฟังพวกคาวบอยว่าเจ้าของฟาร์มคนไหนใจป้ำ คนไหนขี้เหนียว... ฟังคนงานรถไฟว่าสายไหนเก็บค่าธรรมเนียมโหด และนายสถานีคนไหน 'กินเงิน' ได้ง่าย... ฟังคนงานโรงฆ่าสัตว์ว่าใครคือราชาใต้ดินตัวจริงของชิคาโก และใครเป็นพวกเดียวกับยี่ปั๊วในนิวยอร์ก"

"สรุปสั้นๆ คือ ผมต้องการ 'แผนที่อำนาจมืด' เบื้องหลังธุรกิจเนื้อและการขนส่งของชิคาโก ผมให้เวลา 3 วัน กับงบ 500 ดอลลาร์... อีก 3 วัน ผมต้องการฟังรายงาน"

"รับทราบครับ!"

หลังจากส่งสองสมุนออกไป อัลเลนสวมชุดสูทสั่งตัดอย่างดี มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ต่างจากร้านเหล้าลิบลับ นั่นคือ ธนาคารเมืองชิคาโก (Bank of Chicago)

เขาไม่ได้ไปพบผู้จัดการสาขา แต่ใช้จดหมายแนะนำจากธนาคารนิวยอร์กเพื่อขอเข้าพบ คุณแฮร์ริส ประธานธนาคารโดยตรง

"คุณวิลเลียมส์ ผมได้ยินชื่อเสียงของคุณมาหนาหูทีเดียว เชิญนั่งครับ!" แฮร์ริสเป็นนักธนาคารผู้เจนโลกแห่งมิดเวสต์ "โทรเลขจากนิวยอร์กยกยอคุณไว้เยอะมาก คุณคิดจะมาเปิดสาขาโรงงานที่นี่หรือเปล่า?"

"ไม่ครับคุณแฮร์ริส" อัลเลนกล่าวตรงไปตรงมา "ตอนนี้ผมยังไม่มีแผนผลิตในชิคาโก จุดประสงค์ที่ผมมาที่นี่คือการ 'จัดหาต้นน้ำ'"

"จัดซื้อจัดหา?"

"ใช่ ผมต้องการกว้านซื้อวัวมีชีวิตจำนวนมหาศาล แล้วส่งพวกมันขึ้นรถไฟกลับไปที่โรงงานของผมในนิวยอร์ก"

รอยยิ้มบนใบหน้าของแฮร์ริสเจือจางลง เขาเคาะนิ้วบนโต๊ะพลางมองอัลเลนเหมือนมองมือสมัครเล่น "คุณวิลเลียมส์ ถ้าผมจะพูดตรงๆ วิธีนี้ต้นทุนคุณจะสูงลิบลิ่วเลยนะ"

"ชิคาโกมีเทคโนโลยีการฆ่าสัตว์และระบบตู้เย็นที่ทันสมัยที่สุดในโลก ยักษ์ใหญ่อย่างอาร์มัวร์ (Armour) หรือสวิฟต์ (Swift) สามารถส่งเนื้อแต่งเสร็จคุณภาพดีให้คุณได้ถึงหน้าโรงงาน แล้วทำไมคุณถึงอยากลำบากขนวัวเป็นๆ ไปเอง?"

"เพราะผมเกลียดคนกลางครับคุณแฮร์ริส" อัลเลนผายมือ แววตาจริงจัง "ผมเกลียดการถูกใครบางคนบีบเส้นเลือดใหญ่ของผมไว้ในมือ โดยเฉพาะ 'เพื่อนเก่า' บางกลุ่มในนิวยอร์ก"

แฮร์ริสเป็นคนฉลาด เขาเข้าใจทันที "ผมเข้าใจแล้ว... คุณต้องการเลี่ยงผ่านพวกยี่ปั๊วนิวยอร์ก และสร้างเส้นทางเสบียงส่วนตัวจากตะวันออกไปตะวันตกด้วยตัวเอง"

"แม่นยำครับ"

"ดังนั้น ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ผมขอวงเงินสินเชื่อ 50,000 ดอลลาร์จากธนาคารของคุณ และผมต้องการ 'ข้อมูล'... คุณแฮร์ริส ช่วยบอกผมทีว่าใครคือผู้เล่นตัวจริงในเกมนี้?"

แฮร์ริสจ้องมองอัลเลนด้วยสายตาพิศวง เขารู้ว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังจะมาทำให้อุตสาหกรรมในชิคาโกสั่นสะเทือน และธนาคารต้องเลือกข้างให้ถูก

สุดท้าย ความปรารถนาในผลกำไรมหาศาลก็ชนะความลังเล "เอาล่ะคุณวิลเลียมส์" เขาโน้มตัวลงกระซิบ "คุณกำลังจะข้ามหัวอาร์มัวร์ไปหาเจ้าของฟาร์มโดยตรง... นี่คืองานช้าง เพราะคุณต้องชนกับศัตรูสองกลุ่มใหญ่"

"กลุ่มแรกคือ 'เจ้าพ่อปศุสัตว์' พวกเขาคือราชาแห่งทุ่งหญ้าตะวันตก อย่างอิลลิฟฟ์ (Iliff) หรือกู๊ดไนท์ (Goodnight) พวกนี้คุมวัวนับแสนตัว พวกเขาหยาบคาย ตรงไปตรงมา และเชื่อถือแค่ 'เงินสด' เท่านั้น ถ้าจะดีลกับคนพวกนี้ คุณต้องกำเงินดอลลาร์ไว้ให้แน่น"

"กลุ่มที่สองที่ยากกว่า... คือ 'ทางรถไฟ'"

"สุดท้ายวัวต้องส่งไปทางตะวันออกผ่านเส้นทางของเพนซิลเวเนีย หรือนิวยอร์กเซ็นทรัล ซึ่งบอร์ดบริหารของบริษัทรถไฟพวกนี้มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับ 'เพื่อนเก่า' ของคุณในนิวยอร์ก พวกเขาคงไม่ยืนดูคุณฉวยผลประโยชน์ก้อนโตไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ได้อะไรติดมือหรอก"

อัลเลนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "สรุปคือ... ถนนไปทางตะวันออกถูกปิดงั้นหรือ?"

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้" แฮร์ริสพยักหน้า "แต่กฎย่อมมีข้อยกเว้นเสมอ"

"โอ้? ว่ามาเลยครับคุณแฮร์ริส"

"ในบรรดาบริษัทรถไฟมากมาย มีอยู่หนึ่งเจ้าที่ทำตัวเป็น 'แกะดำ' มาตลอด" แฮร์ริสเอ่ยปนหัวเราะ "บริษัทรถไฟมิสซิสซิปปีและอีสเทิร์น (Mississippi & Eastern Railroad) เจ้าของคือ ชาร์ลส์ รีฟส์ ชายแก่หัวรั้นที่ยึดมั่นในอุดมการณ์เกินเหตุ"

"เขาปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกลุ่มฮั้วราคาทุกชนิด และไม่ยอมผูกขาดกับยี่ปั๊วเจ้าไหน เขาเชื่อว่าทางรถไฟควรเป็นอิสระและยุติธรรม ผลคือเขาโดนบริษัทใหญ่ๆ กีดกันจนแทบล้มละลาย แม้ทางรถไฟของเขาจะมีเส้นทางที่ดี แต่เขากำลังขาดทุนย่อยยับเพราะไม่มีสินค้าให้ขนส่งอย่างต่อเนื่อง"

ชาร์ลส์ รีฟส์... มิสซิสซิปปีและอีสเทิร์น...

อัลเลนสลักชื่อนี้ไว้ในใจทันที ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะซับซ้อนกว่าที่คิด แต่มันเริ่มน่าสนุกขึ้นมาแล้ว