กุญแจสนิม

การเคลื่อนไหวที่อุกอาจของอัลเลนส่งผลสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว Union Stock Yards มหาเศรษฐีโรงงานบรรจุกระป๋องจากนิวยอร์กที่ใช้ทั้งเงินฟาด (ราคาสูง) ข้อตกลงผูกขาด และอำนาจมืดของกองทัพบีบให้เจ้าของฟาร์มปศุสัตว์รายใหญ่ต้องสยบยอม ข่าวนี้แพร่กระจายไปยังกลุ่มพ่อค้าคนกลางที่เคยหากินบนความผูกขาดอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง ณ โรงแรมเทรมนต์เฮาส์ อัลเลนต้องต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญหลายกลุ่ม นำโดยรองบริหารระดับสูงของบริษัท Armour & Company ยักษ์ใหญ่แห่งชิคาโก

"สวัสดีตอนเย็นครับคุณวิลเลียมส์" ผู้นำกลุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เราได้ยินกิตติศัพท์ของคุณในตลาดวันนี้แล้ว... คุณกำลังสอนบทเรียนราคาแพงให้เพื่อนๆ ของเราที่ชิคาโกอยู่สินะ"

"คุณชมผมเกินไปครับ" อัลเลนตอบพลางนั่งไขว้ห้างบนโซฟาอย่างผ่อนคลาย "ผมเป็นแค่คนทำมาค้าขายที่อยากให้กองทัพสหภาพอิ่มท้องเท่านั้นเอง"

"รักชาติงั้นเรอะ? หึ..." ชายคนนั้นเยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยการข่มขู่ "คุณซื้อวัวมาแล้วก็จริงคุณวิลเลียมส์... แต่คุณ 'ขน' มันไปไม่ได้หรอก เพราะเส้นทางรถไฟที่เชื่อมชิคาโกกับนิวยอร์กอยู่ในกำมือของ 'มิตรสหาย' ของเราทั้งหมด"

"ผมกล้ารับรองเลยว่า ต่อให้วัว 500 ตัวขึ้นตู้รถไฟได้... พวกมันจะไม่มีวันไปถึงนิวยอร์กในสภาพที่มีชีวิตหรอก มันจะล่าช้า มีอุบัติเหตุ และกลายเป็นกองซากเน่าเสียระหว่างทางในที่สุด"

อัลเลนยกน้ำชาขึ้นจิบเบาๆ "สรุปคือ คุณมาที่นี่เพื่อขู่ผม?"

"เปล่าครับ... ผมแค่มาเสนอทางออกที่เป็นมิตร" เขายื่นข้อเสนอ "ขายวัวพวกนั้นให้เราในราคาตลาดซะ แล้วเราจะขายเนื้อที่ตัดแต่งแช่เย็นแล้วคืนให้คุณในราคาที่ 'เหมาะสม' พร้อมบริการขนส่งผ่านเครือข่ายรถไฟตะวันออกของเรา... นี่คือวิธีรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อยในชิคาโกที่คุณควรรู้ไว้"

อัลเลนวางถ้วยน้ำชาลงแล้วลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง "ผมไม่เห็นด้วยเลย... มันเป็นข้อเสนอที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา"

"เชิญพวกคุณออกไปได้แล้วครับ วัวของผมไม่มีไว้ขาย และเรื่องขนส่ง... ผมจัดการเองได้"

"คุณจะต้องเสียใจ หนุ่มน้อย!" ชายคนนั้นทิ้งคำขู่ไว้ก่อนจะกระแทกประตูออกไป

ฟลินน์ซึ่งยืนเฝ้าอยู่มุมห้องเอ่ยถามเสียงเครียด "เจ้านายครับ สิ่งที่พวกมันพูดเป็นความจริงหรือเปล่า? พวกมันคุมรถไฟได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"พวกมันทำได้จริง" อัลเลนตอบน้ำเสียงเด็ดขาด "แต่ไม่ต้องห่วง... ผมหา 'รูรั่ว' ในแผนผังรถไฟของพวกมันเจอแล้ว"

วันรุ่งขึ้น อัลเลนไม่ได้มุ่งหน้าไปที่ธนาคารหรือตลาดหุ้น แต่เขานั่งรถม้าธรรมดาๆ ไปยังเขตรางรถไฟที่ทรุดโทรมริมแม่น้ำชิคาโก

ที่นี่คือที่ตั้งของ บริษัทรถไฟมิสซิสซิปปีและอีสเทิร์น (Mississippi & Eastern Railroad) สภาพมันดูเหมือนอู่ซ่อมรถขึ้นสนิมมากกว่าสำนักงานใหญ่ กลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่นถ่านหินฟุ้งกระจายไปทั่ว

เขาเห็นชายชราผมขาวคนหนึ่งในชุดเปื้อนน้ำมัน กำลังถือประแจยักษ์ซ่อมหม้อไอน้ำร่วมกับคนงาน... เขาคือ ชาร์ลส์ รีฟส์

"คุณรีฟส์ครับ?" อัลเลนทักขึ้น

"ผมเอง คุณมีธุระอะไร?" รีฟส์ตอบโดยไม่เงยหน้า ความสนใจยังอยู่ที่เครื่องจักร

"ผมอัลเลน วิลเลียมส์ นักธุรกิจจากนิวยอร์ก... ผมอยากมาคุยเรื่อง 'ดีลสำคัญ' กับคุณครับ"

รีฟส์ยืดตัวตรง เช็ดมือที่เปื้อนน้ำมันกับผ้าขี้ริ้ว เขามองอัลเลนด้วยสายตาสงสัยของวิศวกร "ที่นี่มีแต่รางเก่าๆ กับธุรกิจที่รอวันล้มละลาย ผมเกรงว่าคุณจะมาผิดที่แล้วล่ะ"

"ตรงกันข้ามเลยครับ" อัลเลนยิ้ม "ผมสนใจความกล้าหาญของคุณที่กล้าท้าทายกลุ่มมาเฟียรถไฟพวกนั้นต่างหาก"

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของรีฟส์เป็นประกายขึ้นมา

ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยพิมพ์เขียว อัลเลนเข้าประเด็นทันที "ผมมีวัว 500 ตัวต้องส่งไปนิวยอร์กด่วน และผมรู้ว่าทางรถไฟของคุณเป็นเส้นทางเดียวที่ไม่ยอมก้มหัวให้พวกยักษ์ใหญ่เหล่านั้น"

"ทางรถไฟของผมเหรอ?" รีฟส์หัวเราะอย่างขมขื่น "หนุ่มน้อย ผมแทบจะไม่มีเงินจ่ายค่าแรงคนงานแล้วนะ จะเอาปัญญาที่ไหนไปขนวัวข้ามทวีป?"

อัลเลนวางเช็ค 5,000 ดอลลาร์ ลงบนโต๊ะ "นี่คือค่าขนส่งล่วงหน้าครับ ผมเชื่อว่ามันเพียงพอจะช่วยให้งบการเงินของคุณดูดีขึ้น และพอสำหรับค่าดำเนินการครั้งนี้"

รีฟส์จ้องมองเช็คใบนั้นด้วยความกระหาย "ทำไมต้องเป็นผม? คุณก็น่าจะรู้ว่าถ้าใช้ทางรถไฟของผม มันคือการประกาศสงครามกับกลุ่มพันธมิตรรถไฟตะวันออกทั้งหมด พวกมันจะรุมขย้ำคุณ"

"ผมไม่สน" อัลเลนจ้องตานักอุดมคติชรา "เพราะเป้าหมายที่ผมมาชิคาโก คือการทำสงครามกับพวกมันอยู่แล้ว และคุณคือพันธมิตรที่สำคัญที่สุดของผม"

"ผมไม่ได้ต้องการแค่การขนส่งครั้งเดียว... ผมต้องการพันธมิตรระยะยาว ผมจะมอบสิทธิ์การขนส่งสินค้าทั้งหมดของบริษัทผมจากตะวันตกไปตะวันออกให้คุณแต่เพียงผู้เดียว ปริมาณงานในอนาคตของผมจะมหาศาลพอที่จะชุบชีวิตทางรถไฟของคุณให้กลับมายิ่งใหญ่ และมีเงินทุนพอที่จะสู้กับพวกมาเฟียเหล่านั้นได้ตลอดไป"

รีฟส์ที่สู้มาตัวคนเดียวทั้งชีวิต รู้สึกเหมือนเห็นตัวเองในวัยหนุ่มในตัวของอัลเลน

"ตกลง!" เขาตบโต๊ะดังสนั่น "ผมรับข้อเสนอนี้! ผมจะให้คนสนิทคุมทีมเอง ต่อให้ต้องวางรางรถไฟลงนรก ผมจะส่งวัวของคุณไปนิวยอร์กให้ครบทุกตัว!"

"เป็นการร่วมมือที่น่ายินดีครับคุณรีฟส์" อัลเลนยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาได้กุญแจสำคัญสำหรับเปิดประตูทางทิศตะวันตกมาครองแล้ว

เย็นวันนั้น อัลเลนได้รับโทรเลขเข้ารหัสจากแบล็กวูด: "ฮุบได้แล้ว 5,000 หุ้น เหยื่อยังไม่รู้ตัว — บี"

อัลเลนจุดไฟเผาโทรเลขทิ้งอย่างเยือกเย็น