ตอนที่ 8 ข้อมูลใหม่

ตอนที่ 8 ข้อมูลใหม่

ตอนนี้มาดูหน้าต่างสถานะกัน

[ชื่อ: อันหราน]

[อายุ: 18 ปี]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[กายภาพ: 10] (แข็งแรงกว่าคนปกตินิดหน่อย หมายเหตุสำคัญ: ร่างกายที่แข็งแกร่งสามารถต้านทานการรุกรานของพลังมารได้)

[ความว่องไว: 7] (ความเร็วของคุณเทียบเท่านักวิ่งระยะสั้นแล้ว)

[พละกำลัง: 7] (แรงของคุณไม่สมศักดิ์ศรีเอาเสียเลย)

[พลังกายใจ: 12] (ฝืนใช้ทักษะได้สิบสองครั้ง คำอธิบายเพิ่มเติม: ยิ่งพลังกายใจสูง เป้าหมายที่ใช้ทักษะได้ก็ยิ่งมาก และผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าประหลาดใจยิ่งขึ้น)

[ทักษะ: เก็บเกี่ยวขั้นต้น LV1, ค่าประสบการณ์ 3912/5000]

อันหรานประหลาดใจ เธออ่านข้อความใหม่ที่ปรากฏบนหน้าต่างสถานะอีกครั้งอย่างละเอียด

"ยิ่งพลังกายใจสูง เป้าหมายที่ใช้ทักษะได้ก็ยิ่งมาก?"

ที่เธอสามารถเก็บเกี่ยวแกนผลึกได้ เป็นเพราะค่าพลังกายใจเพิ่มขึ้นงั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้น...สัตว์กลายพันธุ์ล่ะ? จะเก็บเกี่ยวได้ด้วยไหม?

ยิ่งคิดอันหรานก็ยิ่งตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายวาววับ

ถ้าเธอเก็บเกี่ยวสัตว์กลายพันธุ์ได้จริง ต่อไปก็ไม่ต้องอดอยากปากแห้งเรื่องเนื้อสัตว์อีกแล้ว

รู้ไหมว่าเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ตุ๋นน้ำแดงที่โรงอาหารเล็กขายแพงหูฉี่ขนาดไหน จานนิดเดียวปาเข้าไป 200 กว่าแต้ม ขูดรีดกันชัดๆ

เอาล่ะ เดี๋ยวต้องไปลองดูสักตั้ง!

ตอนนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยซากสัตว์กลายพันธุ์ที่ถูกพวกผู้มีพลังพิเศษและทหารรับจ้างเผาเกรียม ถือโอกาสไปเก็บตกของดีซะเลย

อันหรานดื่มน้ำอึกใหญ่เพื่อสงบสติอารมณ์ ยัดชุดป้องกันสองชุดใส่เป้ แล้วหิ้วลงจากตึก

เธอแวะไปที่จุดแลกเปลี่ยนอีกครั้ง แลกแกนผลึกมาเพิ่มอีก 20 กว่าก้อน ทำให้แต้มในบัญชีลดฮวบเหลือ 1,400 แต้ม

คิดไปคิดมา ก็ซื้อแท่งสารอาหารระดับสูงอีกสิบแท่งใส่เป้ไว้เป็นเสบียงสำรอง

พอเห็นยอดเงินเหลือแค่ 400 แต้ม อันหรานถึงพอใจ

ตอนนี้ตัวเบาหวิวไร้เงินทอง ไม่ต้องกังวลว่าแม่บังเกิดเกล้าหรือน้าชายจอมแสบจะมาแอบยุ่งกับบัญชีเธออีกแล้ว

เธอเดินไปที่เต็นท์หมายเลข 37 เคาะประตูเต็นท์ที่ปิดสนิท "ซันชี อยู่ไหม?"

"มาแล้วๆ!"

ประตูหนังเก่าๆ ถูกรูดเปิดออก ซันชีโผล่หัวออกมา แล้วดึงแขนอันหรานเข้าไปข้างใน "รีบเข้ามาเร็ว ข้างนอกแมลงเยอะ"

อันหรานก้มตัวมุดเข้าไปในเต็นท์ เห็นคนหลายคนนั่งอยู่บนแผ่นรองกันชื้นสีตุ่นๆ

มีผู้หญิงสองคน ผู้ชายสองคน รวมซันชีด้วยก็เป็นห้าคน

พวกเขาไม่แปลกใจที่เห็นอันหราน ต่างพากันเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับ/ค่ะ เชิญนั่งก่อนสิ"

ผู้หญิงคนหนึ่งวางชุดป้องกันเก่าๆ ที่กำลังปะชุนลง ลุกไปรินน้ำจากกาน้ำบนเตาเล็กๆ

อันหรานพยักหน้าตอบรับ "สวัสดีค่ะ"

"นี่พี่ชายกับพี่สะใภ้ฉัน ส่วนนั่นพี่สะใภ้ของพี่อวี๋กัง"

ซันชีแนะนำคร่าวๆ แล้วรับชาร้อนจากพี่สะใภ้ส่งให้อันหราน

อันหรานนั่งขัดสมาธิ รับชามาจิบ

รสชาติหวานปะแล่มๆ เหมือนใส่รากหวานกลายพันธุ์ลงไป

เธอกวาดตามองไปรอบๆ พื้นที่ 10 กว่าตารางเมตรถูกแบ่งกั้นด้วยผ้าม่านปะชุนจนดูไม่ออกว่าเป็นผ้าอะไร แบ่งเป็นสองฝั่ง แต่ละฝั่งมีที่นอนและข้าวของเครื่องใช้ คาดว่าทั้งห้าคนคงอาศัยอยู่รวมกันในเต็นท์หลังนี้

อันหรานดื่มชาหมดแก้ว แล้วหยิบกล่องสองใบออกจากเป้ ดันไปตรงหน้าซันชี "นี่ชุดป้องกัน ให้เธอกับพี่อวี๋กัง"

ซันชีชะงัก ใบหน้าคล้ำแดดค่อยๆ แดงระเรื่อ ถามด้วยความเกรงใจปนฉุนเฉียว "อันหราน เธอหมายความว่าไง? เอาชุดป้องกันมาให้ฉันทำไม?"

อันหรานยิ้มตอบ "ของขวัญวันเจอกันไง ไม่ได้เหรอ? เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ต่อไปอาจต้องร่วมทีมไปแดนร้างด้วยกัน ฉันไม่อยากให้เพื่อนร่วมทีมบาดเจ็บกลางคันจนเสียงานเสียการหรอกนะ"

ซันชีขยี้ตา หลบสายตาจากกล่องชุดป้องกันบนพื้น พึมพำเสียงเบา "ฉะ...ฉันไม่ทำเสียงานหรอกน่า..."

อันหรานพูดต่อ "ไม่ต้องเกรงใจหรอก เราจะเป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว ชุดสองชุดนี้ถือว่าฉันลงทุนล่วงหน้าแล้วกัน รีบไปลองใส่ดูว่าพอดีไหม ถ้าไม่พอดีจะได้เอาไปเปลี่ยน"

ซันชีนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเขินอาย

ในใจตั้งมั่นว่า วันหน้าจะต้องหาแต้มมาคืนอันหรานให้ได้

คนอื่นๆ ในเต็นท์รีบเข้ามาขอบคุณ "ขอบคุณจริงๆ พวกเรากำลังต้องการชุดป้องกันอยู่พอดี ลำบากเธอแย่เลย"

อันหรานยิ้ม ลุกขึ้นยืน "งั้นฉันกลับก่อนนะ เดี๋ยวว่าจะออกไปดูข้างนอกหน่อย เธอจะไปด้วยไหม?"

ซันชีพยักหน้ารัวๆ "ไปสิ! ฉันไปด้วย"

อันหรานลาทุกคน แล้วหิ้วเป้กลับห้องพักตัวเอง

เธอหยิบแกนผลึกทั้ง 27 ก้อนออกมา และเริ่มใช้พลังพิเศษ

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +2 คุณได้รับแกนผลึกระดับต้น 1 เม็ด หลังจากดูดซับจะเพิ่มค่าสถานะอิสระ 0.3 แต้ม...]

อันหรานแปลกใจ ทำไมถึงได้เพิ่มมา 0.1 ล่ะ?

พอลองคิดดู เธอจึงหยิบนาฬิกาข้อมือมาวัดค่าพลังงานของก้อนหินแต่ละก้อน พบว่าค่าพลังงานไม่เท่ากัน มีทั้งสูงและต่ำ แต่ล้วนอยู่ในเกณฑ์ระดับต้น คือไม่เกิน 200 หน่วย

อันหรานเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอเลือกก้อนที่มีค่าพลังงานต่ำสุดมาลองเก็บเกี่ยว

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +2 คุณได้รับแกนผลึกระดับต้น 1 เม็ด หลังจากดูดซับจะเพิ่มค่าสถานะอิสระ 0.1 แต้ม...]

เชี่ย! ที่แท้แกนผลึกที่มีค่าต่ำกว่าร้อย จะได้ค่าสถานะอิสระแค่ 0.1 เองเหรอ

พลาดแล้วเรา!

อันหรานเจ็บใจ รีบคัดแยกแกนผลึกที่มีค่าต่ำกว่าร้อยออกมาสามก้อน กะว่าเดี๋ยวจะเอาไปเปลี่ยนกับเสี่ยวหลี่

พอลองเก็บเกี่ยวอีกไม่กี่ครั้ง อันหรานก็จับทางได้ว่าค่าพลังงานเท่าไหร่ถึงจะได้ค่าสถานะอิสระเท่าไหร่

ค่าต่ำกว่า 100 ได้ 0.1 แต้ม

ค่า 100 ถึง 150 ได้ 0.2 แต้ม

ค่าเกิน 150 ถึง 200 ได้ 0.3 แต้ม

อันหรานหยิบสมุดเล่มเล็กมาจดบันทึกไว้ กันพลาดซ้ำสอง

จากนั้นเธอใช้ยาฟื้นฟูพลังจิตระดับต้นไปสองขวด เก็บเกี่ยวแกนผลึกที่มีค่าเกิน 150 ทั้งหมด รวมกับของเดิม ได้ค่าสถานะอิสระมา 4 แต้ม

คิดอยู่นาน เธอตัดสินใจเพิ่มค่าพลังกายใจ 3 แต้ม และความว่องไว 1 แต้ม จากนั้นเก็บแกนผลึกที่เหลืออีก 12 ก้อนใส่เป้ แล้วลงไปหาเสี่ยวหลี่เพื่อขอเปลี่ยนของ

แต่เสี่ยวหลี่กำลังติดลูกค้า อันหรานไม่อยากรอให้เสียเวลา เลยตัดสินใจออกไปข้างนอกแทน

พอมาถึงหน้าประตูค่าย ก็เห็นซันชีกับอวี๋กังใส่ชุดป้องกันที่เธอให้กำลังโบกมือเรียก

ส่วนพี่ชายของซันชีใส่ชุดป้องกันเก่าๆ ของอวี๋กังที่มีรอยปะตรงหัวเข่าเพิ่มมาอีกรอย ในมือถือมีดสั้นบิ่นๆ ท่าทางเก้ๆ กังๆ มองซ้ายมองขวา

"เราจะไปไหนกัน?" ซันชีเข้ามาถามใกล้ๆ

อันหรานตบปืนพ่นไฟที่สะพายอยู่ "ไปหาสัตว์กลายพันธุ์ ตัวไหนกินได้ก็ขนกลับมา"

ซันชีนึกว่าเธอจะไปล่าสัตว์จึงลังเลนิดหน่อย แต่ก็พยักหน้า "โอเค ว่าไงว่าตามกัน"

จากนั้นทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าสู่แดนร้าง

รอบค่ายตอนนี้เต็มไปด้วยควันไฟดำโขมง นักเก็บขยะหลายคนยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ไกลออกไปมีทหารรับจ้างและผู้มีพลังพิเศษหลายร้อยคนกำลังกวาดล้างแมลงและสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์

ด้านหลังพวกทหารรับจ้าง มีฝูงคนเดินตามต้อยๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่ารอเก็บตก

แต่โอกาสน้อยมาก เพราะสัตว์กลายพันธุ์ที่มีค่ามลพิษต่ำหรือมีค่า มักจะถูกพวกทหารรับจ้างขนไปหมดแล้ว

. . .