ตอนที่ 20 อัปเกรดทักษะ, ปรากฏคุณสมบัติใหม่
ตอนที่ 20 อัปเกรดทักษะ, ปรากฏคุณสมบัติใหม่
ตอนนี้ค่าพลังกายใจเหลือแค่ 6 แต้ม และไม่รู้ว่ายาจะพ้นคูลดาวน์เมื่อไหร่
อันหรานเลยไม่คิดจะเสียเวลากับสัตว์กลายพันธุ์ระดับต่ำ
เธอมองหาไปทั่ว ในที่สุดก็เจอเจ้าจิงโจ้กลายพันธุ์ระดับสามตัวนั้น
เธอยื่นมือไปแตะที่หัวของมัน แล้วใช้ทักษะ
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +20 คุณได้รับเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 คุณภาพดีเยี่ยม 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 29 รับประทานเพื่อเพิ่มค่าพละกำลังถาวร 1 แต้ม (ไม่สามารถทับซ้อนได้)]
ว้าว! ได้เนื้อสดที่มีคุณสมบัติพิเศษอีกแล้ว
อันหรานยิ้มจนตาหยี รีบกอดก้อนเนื้อไว้แน่น
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ทักษะเก็บเกี่ยวขั้นต้น LV1 ค่าประสบการณ์เต็มแล้ว ต้องการอัปเกรดหรือไม่?]
"อัปเลย!" ไม่รีบอัปจะรอไปถึงปีหน้าเหรอ ตอนนี้เธอกำลังต้องการเพิ่มความแข็งแกร่งอยู่พอดี
ชั่วพริบตา อันหรานรู้สึกเหมือนเห็นพลุแตกกระจายเต็มหน้าจอ ทักษะเก็บเกี่ยวขั้นต้นเลื่อนจาก LV1 เป็น LV2
พร้อมกันนั้น หน้าต่างสถานะก็มีแต้มอิสระเพิ่มมา 10 แต้ม และในช่องทักษะยังมีทักษะใหม่โผล่ขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือ 'เนตรสำรวจ'
อันหรานไม่ลังเล เทแต้มใส่ค่าความว่องไวให้เต็ม 20 ทันที
นี่จะช่วยให้เธอหนีเอาตัวรอดได้ง่ายขึ้น และยังสะดวกเวลาต้องพุ่งเข้าไปใช้ทักษะกับสัตว์อันตรายด้วย
ส่วนอีก 7 แต้มที่เหลือ เธอแบ่งใส่ค่ากายภาพและพละกำลัง
เท่ากับว่าตอนนี้ค่าสถานะทุกอย่างของเธอแตะระดับ 20 หมดแล้ว
[ชื่อ: อันหราน]
[อายุ: 18 ปี]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[กายภาพ: 20] (กายภาพของคุณผ่านการกลายพันธุ์ครั้งแรก สามารถต้านทานการรุกรานของพลังมารได้เล็กน้อย)
[ความว่องไว: 20] (ความเร็วของคุณเหนือกว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ แทบไม่ต่างจากผู้มีพลังพิเศษสายความเร็วระดับสอง)
[พละกำลัง: 20] (เมื่อเทียบกับผู้มีพลังพิเศษสายพละกำลัง คุณก็ยังอ่อนแออยู่ดี)
[พลังกายใจ: 4/21] (สามารถต้านทานการโจมตีทางจิตระดับต้นได้)
[ทักษะ: เก็บเกี่ยวขั้นต้น LV2, ค่าประสบการณ์ 2/5000] (ระยะการใช้ทักษะเพิ่มขึ้นเป็น 50 เซนติเมตร)
[ทักษะ: เนตรสำรวจ LV0, ค่าประสบการณ์ 0/1000] (สามารถตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของเป้าหมายในระยะ 1 เมตร หมายเหตุ: ทุกครั้งที่ใช้เนตรสำรวจ จะเสียค่าพลังกายใจ 1 แต้ม)
พอเห็นรายละเอียดทักษะใหม่ อันหรานก็ตาโต
ระยะการใช้ทักษะ 50 เซนติเมตร หมายความว่าเธอไม่ต้องแตะตัวเป้าหมายก็เก็บเกี่ยวได้แล้วใช่ไหม?
เยี่ยมไปเลย!
โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตมีพิษเยอะแยะที่แตะต้องไม่ได้
ถ้าเก็บเกี่ยวระยะไกลได้ เธอก็สบายแล้วสิ
ส่วนเนตรสำรวจนี่ เดี๋ยวรอพลังกายใจฟื้นเต็มเมื่อไหร่ค่อยลองดูว่ามันทำอะไรได้บ้าง
อันหรานกำหมัดแน่น สัมผัสถึงความสบายตัวที่เกิดจากค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น
ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามีแรงมหาศาล ตัวเบาหวิวเหมือนแค่ดีดตัวนิดเดียวก็กระโดดขึ้นชั้นสองได้
การเพิ่มขึ้นของค่าความว่องไวไม่ได้มีผลแค่ความเร็วในการเคลื่อนที่ แต่สายตาและการประสานงานของร่างกายก็ดีขึ้นด้วย
อย่างตอนนี้ เธอมองเห็นวิถีการบินของแมลงที่บินว่อนอยู่เต็มท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน
ถ้าเพ่งมองไปที่แมลงสักตัว มันจะดูเหมือนเคลื่อนไหวช้าลงจนเธอรู้สึกว่าแค่มือคว้าก็จับได้แล้ว
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทดลองพลัง อันหรานอุ้มเนื้อจิงโจ้กลายพันธุ์หนัก 40 ชั่งรีบวิ่งกลับไปที่ตึกหมายเลข 7
ไม่ใช่ว่าอยากอวด แต่เพราะพลังกายใจเหลือแค่ 4 แต้ม เธอไม่อยากเสียไปกับการเก็บของเข้าถุงสมบัติ
พอกลับมาถึงหน้าประตูค่ายอีกครั้ง สัตว์กลายพันธุ์ที่บุกเข้ามาเริ่มบางตาลง
การโจมตีของผู้คนก็เริ่มผ่อนคลายลงเช่นกัน
อันหรานสบโอกาส พุ่งเข้าไปด้านหลังสัตว์กลายพันธุ์ระดับสามตัวหนึ่ง แล้วใช้ทักษะ
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่ากายภาพ 1 แต้ม]
ได้ยินเสียงแจ้งเตือน อันหรานก็ชะงักไปนิดหนึ่ง
เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเก็บเกี่ยวสัตว์ระดับสามถึงได้ค่าสถานะแค่แต้มเดียว? ปกติต้องได้สองแต้มไม่ใช่เหรอ?
ยังไม่ทันได้คิดต่อ สัตว์กลายพันธุ์ตัวนั้นก็ถูกรุมทึ้งจนตายคาที่
เสียงดังครืน ประตูม้วนของค่ายก็เลื่อนลงมาปิดสนิท
ประตูเหล็กด้านในก็ถูกปิดล็อกตาม
ไม่กี่นาทีต่อมา สัตว์กลายพันธุ์ที่หลงเหลืออยู่ในลานค่ายก็ถูกกำจัดจนหมดเกลี้ยง ทุกคนทิ้งตัวลงนอนแผ่หรากับพื้น หมดเรี่ยวหมดแรง
อันหรานฉวยโอกาสนี้ลากซากสัตว์กลายพันธุ์ระดับสามสองตัวไปที่ลับตาคน แล้วใช้ทักษะ
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +20 คุณได้รับเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 คุณภาพดีเยี่ยม 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 23 รับประทานเพื่อเพิ่มความอิ่มท้อง]
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม... คุณได้รับเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับสามคุณภาพดีเยี่ยม 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 28 รับประทานเพื่อเพิ่มความอิ่มท้อง]
ได้แต่เนื้อที่มีค่ามลพิษต่ำทั้งนั้น
ดูเหมือนว่าพอทักษะเลเวลอัป ของที่เก็บเกี่ยวได้ก็จะมีค่ามลพิษลดลงด้วย
อันหรานไม่แปลกใจ เพราะยิ่งเลเวลทักษะสูง ของที่ได้ก็จะยิ่งบริสุทธิ์ขึ้น
เอาล่ะ เอาเนื้อสองก้อนนี้ไปขาย แลกยาฟื้นฟูพลังจิตระดับกลางมาลองดูหน่อยดีกว่า
ตอนนี้เหลือพลังกายใจแค่ 1 แต้ม ขืนรอให้ฟื้นเองไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อไหร่
อันหรานหิ้วเนื้อสองก้อนตรงไปที่จุดแลกเปลี่ยน
ที่นั่นเงียบเหงา มีคนอยู่แค่ไม่กี่คนกำลังอ้อนวอนเจ้าหน้าที่
"ขอร้องล่ะครับ ขอยาฟื้นฟูพลังจิตสักขวดเถอะ เมียผมพลังแห้งเหือดจนจะตายอยู่แล้ว ฮือๆๆ... ขอร้องล่ะครับ"
เจ้าหน้าที่ทำหน้าลำบากใจ "บอกแล้วไงครับว่าหมดเกลี้ยงแล้ว คุณมาขอร้องผมก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าด่วนจริงๆ ลองไปถามพวกทีมผู้มีพลังพิเศษดูสิครับ เผื่อเขาจะแบ่งให้ได้บ้าง"
"ผมถามหมดแล้ว พวกเขาก็ไม่มีเหมือนกัน" ผู้ชายคนนั้นร้องไห้โฮ หมดอาลัยตายอยาก
เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า พูดอย่างหงุดหงิด "แล้วคุณมานั่งแช่อยู่ตรงนี้มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนะ ผมเสกยาออกมาให้ไม่ได้หรอก"
พอเงยหน้าเห็นเด็กสาวหิ้วเนื้อก้อนโตเข้ามาสองก้อน เจ้าหน้าที่ก็รีบกวักมือเรียก "มาๆ! มาทางนี้เลย"
อันหรานเดินเข้าไป วางเนื้อลงบนเคาน์เตอร์ พูดเสียงเรียบ "เนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 ค่ามลพิษต่ำทั้งคู่ ตีราคามาเลย ถ้าโอเคก็ขาย"
เจ้าหน้าที่ตาเป็นประกาย "ได้ครับ เดี๋ยวผมตรวจสอบให้เดี๋ยวนี้ แล้วจะแจ้งราคาครับ"
อันหรานนั่งรอที่หน้าเคาน์เตอร์ เหลือบมองผู้ชายที่ร้องไห้อยู่นิดหนึ่ง
ข้างๆ เขายังมีเพื่อนชายอีกสองคน นั่งคอตก สภาพสะบักสะบอมกันทุกคน
อันหรานข่มความสงสารในใจ ไม่พูดอะไรสักคำ นั่งรอราคาจากเจ้าหน้าที่เงียบๆ
8 ปีในแดนร้างสอนให้เธอรู้ซึ้งถึงธาตุแท้ของคน ความสงสารมันกินไม่ได้
ต่อให้เธอมีอยู่เต็มเป๋าก็เอาออกมาไม่ได้ ไม่งั้นคืนนี้คงเป็นคืนสุดท้ายของเธอแน่
ผู้ชายคนนั้นร้องไห้อยู่พักหนึ่ง พอเห็นไม่มีใครสนใจก็หันมาถามอันหราน "น้องสาว พอจะมียาฟื้นฟูพลังจิตบ้างไหม?"
อันหรานส่ายหน้า "ไม่มี ใช้หมดไปนานแล้ว"
ผู้ชายคนนั้นหน้าสิ้นหวัง แต่จู่ๆ ก็พูดขึ้นอีก "งั้นพี่ขอซื้อเนื้อหน่อยได้ไหม? แบ่งให้พี่สักนิดเถอะ"
อันหรานพยักหน้า "ชั่งละ 120 จะเอากี่ชั่ง?"
"อะไรนะ? ชั่งละ 120? จะปล้นกันหรือไง?"
เพื่อนของเขาโวยวาย "เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เธอยังมาโก่งราคาหากินบนความทุกข์คนอื่นอีกเหรอ?"
ชายหนุ่มอีกคนก็ผสมโรง "น้องสาว อายุยังน้อย หัดมีน้ำใจซะบ้าง อย่าเห็นแก่เงินนักเลย"
. . .