ตอนที่ 27 สัตว์เลี้ยงตัวนี้เธอขอจอง
ตอนที่ 27 สัตว์เลี้ยงตัวนี้เธอขอจอง
อีกสองคนต่างระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที รีบกระโดดถอยห่างจากเด็กสาว สายตาเปลี่ยนเป็นดุดัน
อันหรานค้างมือที่ยื่นชามน้ำไว้กลางอากาศ ทำหน้าซื่อตาใส "ฉันทำอะไร? ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"
บ้าเอ๊ย! ทำไมเซ้นส์แรงกันขนาดนี้ รู้งี้เก็บเกี่ยวอีกสองคนก่อนดีกว่า
เธอเดินไปที่หน้าต่าง คว้าตัวนกสาลิกาน้อยมากอด "เจ้าสาลิกาน้อย แกทำเรื่องไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม?"
นกสาลิกาน้อยเอียงคอซ้ายทีขวาที กระพริบตาแป๋วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ แล้วจู่ๆ ก็ยืดคอร้องแหลมแสบแก้วหู
คลื่นเสียงเสียดแทงราวกับเหล็กแหลมขูดแผ่นเหล็ก
ทั้งสามคนหน้าประตูต่างยกมือกุมหัว ร้องโอดโอยด้วยความทรมาน "รีบสั่งให้มันหยุดเดี๋ยวนี้!"
อันหรานชะงักไปนิดหนึ่ง ลูบหัวนกสาลิกาน้อย พยายามกลั้นขำแล้วกระซิบเบาๆ ว่า "เด็กดี หยุดร้องได้แล้ว"
เซอร์ไพรส์สุดๆ! การโจมตีทางจิตของเจ้านกสาลิกาทำอะไรเธอไม่ได้เลยเหรอ?
วะฮ่าฮ่า! สัตว์เลี้ยงตัวนี้เธอขอจอง!
เจ้านกสาลิกายอมหยุดกรีดร้องจริงๆ มันกระพือปีกพั่บๆ แล้วใช้ปากไซ้ขนตัวเอง เหมือนไม่พอใจที่มนุษย์มาทำให้ขนมันยุ่ง
เธอหันไปดูสามคนหน้าประตู หน้าซีดเผือดกันเป็นแถบ พิงกรอบประตูหอบหายใจแฮกๆ
อันหรานวางนกลง แสร้งทำหน้าตื่นตระหนกวิ่งเข้าไปดู ประคองหลิวหรูอวี้ก่อน แล้วค่อยไปประคองอีกสองคนตามลำดับ
"ขอโทษจริงๆ ค่ะ สัตว์เลี้ยงของฉันมันขี้โมโหไปหน่อย พวกคุณบาดเจ็บหรือเปล่าคะ? เฮ้อ ฉันเองก็โดนมันทำร้ายบ่อยๆ เหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ พักผ่อนสักคืนเดี๋ยวก็หายดีเอง"
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่าความว่องไว 2 แต้ม]
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่าพลังกายใจ 2 แต้ม]
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม... คุณได้รับค่าพละกำลัง 2 แต้ม]
ฮี่ๆ! รอบนี้เก็บเกี่ยวได้คุ้มสุดๆ ค่าพลังกายใจพุ่งไปแตะ 27 แต้มแล้ว
แถมค่าความว่องไวยังเพิ่มเป็น 22 อีก ทีนี้เรื่องหนีคงไม่มีปัญหาแล้วล่ะมั้ง?
"เธอ...เดี๋ยวจะมีภารกิจกลุ่ม เธอไปรายงานตัวที่ฐานทีมเหยี่ยวล่าเหยื่อก่อนนะ จะมีคนคอยประสานงาน ฉันขอตัวกลับก่อน"
ตอนนี้หลิวหรูอวี้ไม่เพียงแต่ปวดหัวตึบๆ แต่ร่างกายยังรู้สึกหนักอึ้ง ไม่กล้าอยู่นานกว่านี้ รีบเปิดประตูหนีออกไปทันที
อีกสองคนก็รีบตามออกไป เดินเซซ้ายเซขวากันถ้วนหน้า
อันหรานมองส่งทั้งสามคนจนลับตา คิ้วเริ่มขมวดมุ่น
เธอกลับมาปิดประตู แล้วเดินไปจิ้มหัวเจ้านกสาลิกาน้อย "แกหาเรื่องใหญ่ใส่ตัวฉันแล้วนะ ต่อไปนี้ต้องชดใช้ด้วยร่างกาย เข้าใจไหม"
เจ้านกสาลิการ้องจิ๊บๆๆ สองที แล้วบินขึ้นมาเกาะไหล่อันหรานทันที
"แกไม่ปฏิเสธ แสดงว่าตกลงนะ"
อันหรานพึมพำพลางรื้อหาเชือก กะว่าจะเอามาผูกขาเจ้านกไว้
เดี๋ยวตอนออกไปข้างนอก จะได้พามันไปด้วย
แต่ยังหาเชือกไม่เจอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง หรือจะเรียกว่าทุบประตูก็คงไม่ผิด
ปัง! ปัง! ปัง!
"เปิดประตู! กองพันมีภารกิจ ผู้มีพลังพิเศษทุกคนออกมาฟังคำสั่ง!"
นกสาลิกาน้อยตกใจอีกรอบ บินพึ่บพั่บไปเกาะขอบหน้าต่าง ทำท่าจะยืดคอกรีดร้อง แต่อันหรานพุ่งตัวเข้าไปตะครุบปากมันไว้ได้ทัน
"ชู่ว! ห้ามร้องนะ อยากโดนจับต้มกินหรือไง?"
นกสาลิกากระพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง
"อยู่เงียบๆ ไม่งั้นฉันช่วยแกไม่ได้นะ"
อันหรานกำชับแล้วเดินไปเปิดประตู
เป็นคนของทีมเหยี่ยวล่าเหยื่ออีกแล้ว ตามจองเวรกันไม่เลิกจริงๆ
"เธอคืออันหรานใช่ไหม ทางทีมเราเกณฑ์ตัวเธอเข้าภารกิจแล้ว ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้!"
ทหารรับจ้างหลายคนหน้าตาถมึงทึง ถือปืนพลังงานเล็งมาที่อันหราน ราวกับว่าถ้าเธอปฏิเสธแม้แต่คำเดียว พวกเขาจะยิงทิ้งทันที
"ได้ค่ะ ขอเก็บของแป๊บหนึ่ง" อันหรานทำท่าจะปิดประตู
คนหนึ่งยกเท้าถีบประตูไว้ ตวาดเสียงดัง "พวกเราจะเฝ้าดูเธอเก็บของ เร็วเข้า! อย่าตุกติก!"
อันหรานหน้าตึง หันกลับไปเก็บเป้
พอจัดของเสร็จ หันไปดูอีกที เจ้านกสาลิกาก็หายตัวไปแล้ว
อันหรานเดินไปมองที่หน้าต่าง ฝูงนกกลายพันธุ์ข้างนอกบินจากไปเกือบหมดแล้ว แต่ยังมีบางส่วนบินวนเวียนหาแมลงอยู่ตามพื้นและกำแพง
เธอดูไม่ออกเลยว่าตัวไหนคือนกสาลิกาน้อยตัวนั้น
น่าเสียดายจริงๆ
อันหรานรู้สึกใจหายวาบ หิ้วเป้เดินลงมาข้างล่าง
ทหารรับจ้างพวกนั้นเดินคุมเชิงอยู่ข้างหลัง คุมตัวเธอไปที่กองบัญชาการทีมเหยี่ยวล่าเหยื่อราวกับคุมนักโทษ
ที่นั่นคือตึกดิน 1 กองบัญชาการตั้งอยู่ในบ้านกลางลาน
ตอนนี้มีคนถูกเกณฑ์มารวมตัวกันหลายสิบคน ดูท่าจะเป็นสมาชิกทีมผู้มีพลังพิเศษอิสระกันทั้งนั้น
ไม่นาน หัวหน้าทีมเฉินข่ายก็เดินออกมาพูด "ที่เรียกทุกคนมา เพราะมีภารกิจสำคัญจะมอบหมาย ค่าย 98 ของเราถูกสัตว์ร้ายล้อมไว้หนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ทรัพยากรเริ่มขาดแคลน หลายคนไม่มีข้าวกิน คนเจ็บก็ไม่มียารักษ เมื่อกี้เราปรึกษากับทางกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาดแล้ว ลงความเห็นว่าต้องไล่สัตว์ร้ายข้างนอกออกไปให้ได้ เราเลยคัดเลือกผู้มีพรสวรรค์ที่มีความสามารถมาร่วมปฏิบัติการกับสองกองพันของเรา ต่อไปเราจะวางแผนการรบ..."
20 นาทีต่อมา อันหรานถูกจัดให้อยู่ในทีมย่อยทีมหนึ่ง และบังเอิญเจอคนคุ้นหน้าคนหนึ่ง นั่นคือผู้หญิงที่ร้องไห้ขอซื้อยาเมื่อคืน
ผู้หญิงคนนั้นถือมีดโค้ง สภาพจิตใจดูดีขึ้นมาก ใบหน้าไม่มีความโศกเศร้าเหมือนเมื่อคืนแล้ว
"น้องสาว พี่ชื่อหนิงเหมย พลังสายความเร็ว ดีใจจังที่ได้อยู่ทีมเดียวกับเธอ"
อันหรานพยักหน้าให้ "ฉันชื่ออันหราน ทักษะเก็บเกี่ยว"
หนิงเหมยยิ้ม "น้องอันหราน เมื่อคืนต้องขอบคุณเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับสามของเธอมาก สามีพี่พ้นขีดอันตรายแล้ว"
"ยินดีด้วยค่ะ"
ทั้งสองคุยกันพลางเดินตามขบวนออกไป
ระหว่างทาง อันหรานกวาดตามองท้องฟ้าและพื้นดิน พยายามมองหานกสาลิกาน้อย แต่ก็ต้องผิดหวัง
ช่างเถอะ ในเมื่อไม่มีวาสนาต่อกัน ก็ขอให้ต่างคนต่างอยู่รอดปลอดภัย
ประตูค่ายเปิดออก ฝูงคนพุ่งทะยานออกไปข้างนอก
มองออกไปเห็นแต่ความเวิ้งว้างว่างเปล่า
สีเขียวขจีหายไปหมดสิ้น เหลือแต่กิ่งไม้โกร๋นๆ กับพื้นดินดำเกรียม
แน่นอนว่ายังมีสัตว์กลายพันธุ์อยู่ไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ยักษ์ที่เคลื่อนไหวช้า พวกมันกำลังแทะกินซากศพที่เหลืออยู่
อันหรานสังเกตว่าพอต้นไม้ใบหญ้าหายไป แมลงบนพื้นก็ลดน้อยลงด้วย คงโดนนกกินไปส่วนหนึ่ง อีกส่วนคงย้ายถิ่นฐานไปที่อื่น
"ทีมสองฟังคำสั่ง! พวกคุณโจมตีสัตว์ยักษ์ตัวนี้ซึ่งหน้า ล่อมันไปที่บึงน้ำตรงต้นหลิวใหญ่ให้ได้!"
บึงน้ำนั่นลึกมาก แถมยังมีโคลนดูด พวกเขาคิดจะใช้ภูมิประเทศกักขังสัตว์ยักษ์ แล้วค่อยรุมฆ่า
อันหรานดันถูกจัดให้อยู่ในทีมสองพอดี พอได้ยินคำสั่ง มุมปากก็กระตุกยิ้มเย็น
แผนสวยหรู แต่ไม่รู้จะทำได้จริงไหม
ให้ทีมอิสระเป็นทัพหน้า เข้าปะทะกับสัตว์ยักษ์สูง 5 เมตรตรงๆ คนพวกนี้ช่างกล้าใช้คนจริงๆ
ถ้าสัตว์ยักษ์คลั่งขึ้นมา แล้วเรียกพวกมารุม พวกเธอทั้งสิบคนคงได้ตายกันหมด
อันหรานมองซ้ายมองขวา หาทางหนีทีไล่ที่ดีที่สุด
แต่ตอนนี้ยังหนีไม่ได้ เพราะในทีมทหารรับจ้างสองทีมนั้นมีผู้มีพลังสายความเร็วระดับสามปะปนอยู่ด้วยหลายคน
ความว่องไว 22 ของเธอ เทียบกับพวกระดับ 30 กว่าไม่ได้เลย แถมพวกมันยังมีปืนพลังงานอีกต่างหาก
การต่อสู้ปะทุขึ้นทันที
มีคนเปิดฉากใช้ปืนพ่นไฟยิงใส่สัตว์ยักษ์ที่กำลังก้มหน้ากินเนื้ออยู่
แต่เปลวไฟพวกนั้นพ่นใส่ตัวมัน ก็เหมือนแค่เกาให้หายคันตรงหนามแหลมบนหลังเท่านั้น
คนอื่นๆ ก็ระดมขว้างหอกใส่
สัตว์ยักษ์เงยหน้าขึ้น จ้องมองแมลงตัวจ้อยที่บังอาจมารบกวน
โฮกกก~
. . .