ตอนที่ 28 เผชิญภัย บาดเจ็บสาหัส

ตอนที่ 28 เผชิญภัย บาดเจ็บสาหัส

เสียงคำรามกึกก้อง สัตว์ยักษ์พุ่งทะยานเข้ามา

อันหรานถอยกรูดอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปยังต้นหลิวใหญ่

ใครจะไปรู้ว่าเจ้าสัตว์ยักษ์ตัวนี้ดันมีพลังพิเศษ อากาศรอบตัวในรัศมี 10 กว่าเมตรกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ครอบคลุมร่างของทั้งสิบคนที่กำลังวิ่งหนีเอาไว้พอดิบพอดี

ชั่วพริบตา ทั้งสิบคนเหมือนตกอยู่ในบ่อโคลนหนืดเหนียว การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

อันหรานเองก็ติดอยู่ในอาณาเขตประหลาดนี้ รู้สึกเหมือนถูกของเหลวหนืดห่อหุ้มทั้งตัว ต่อให้ออกแรงสุดชีวิต ก็ขยับได้ช้าเป็นเต่าคลาน

แต่เจ้าสัตว์ยักษ์กลับไม่ได้รับผลกระทบ เพียงแค่สองวินาทีมันก็ตามทันคนรั้งท้าย ชนกระเด็นไปหลายคน

อันหรานยังถือว่าโชคดีที่ไม่ได้อยู่ตรงจุดปะทะ

ถึงอย่างนั้น เธอก็ถูกแรงอัดกระแทกจนตัวลอย หมุนคว้างกลางอากาศหลายตลบ ก่อนจะตกกระแทกพื้นห่างออกไป 10 กว่าเมตร

อันหรานรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในเคลื่อนที่ เจ็บจนลุกไม่ขึ้น รสเลือดคาวหวานตีตื้นขึ้นมาในปากและจมูก

ถ้าไม่ใช่เพราะค่ากายภาพถึง 21 แต้ม แถมยังมีเป้ใบใหญ่ช่วยรองรับแรงกระแทกที่หลัง กระดูกสันหลังและเครื่องในคงแหลกไปแล้ว

แต่มันยังไม่จบแค่นั้น เจ้าสัตว์ยักษ์ตามไปกระทืบซ้ำคนที่ถูกชนกระเด็น จนกลายเป็นก้อนเนื้อเละๆ ในชั่วพริบตา

ภาพสยดสยองนั่นอันหรานเห็นเต็มสองตา ความหวาดกลัวสุดขีดทำให้สมองขาวโพลน

เธอกัดฟันข่มความเจ็บปวดพลิกตัวคุกเข่า ยังไม่ทันจะลุกยืน ก็เห็นสัตว์ยักษ์หันมาทางนี้

ระยะห่างแค่ไม่กี่เมตร อีกแค่สองวินาที เท้าขนาดยักษ์นั่นก็จะบดขยี้เธอเป็นเศษเนื้อ

จบกัน! คราวนี้จบเห่จริงๆ แล้ว!

ไม่ยอมแพ้หรอก

ความรู้สึกเสียใจถาโถมเข้ามา

เธอรู้อยู่แล้วว่าควรระวังตัวให้มากกว่านี้ น่าจะหนีตั้งแต่แรก ทำไมถึงต้องเอาชีวิตมาเสี่ยง?

เป็นเพราะความมั่นใจในตัวเองมากเกินไป พลังที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากการเก็บเกี่ยวทำให้เธอลืมตัว

ในวินาทีที่กำลังสิ้นหวัง เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้นเหนือหัว เจ้าสัตว์ยักษ์ชะงักฝีเท้า

นกสาลิกาน้อย!

อันหรานดีใจสุดขีด ไม่มีเวลามามองหาว่านกน้อยอยู่ไหน เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพยุงตัวลุกขึ้น

ทันใดนั้น ก็มีคนพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง คว้าแขนอันหรานแล้วลากวิ่งหนีสุดชีวิต

อันหรานกัดฟันฝืนความเจ็บปวดในท้อง วิ่งตามจังหวะเท้าของอีกฝ่าย เร่งความเร็วถึงขีดสุด

ข้างหน้าคือต้นหลิวใหญ่ยักษ์ เส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นปาเข้าไปสามสี่เมตร ถัดไปทางทิศตะวันออกคือบ่อลึกขนาดมหึมา

จะเรียกว่าบ่อน้ำก็ไม่เชิง มันคือหลุมลึกที่เกิดจากการขุดดินสร้างค่าย 98 เมื่อสิบกว่าปีก่อน ต่อมาฝนตกขังจนกลายเป็นบ่อ

ตอนนี้แห้งขอดแล้ว ความลึกประมาณ 4-5 เมตร เหมาะจะใช้ขังสัตว์ร้ายพอดี

"ลงไปข้างล่างกัน!" คนที่มาช่วยเธอคือหนิงเหมย แขนข้างหนึ่งของเธอห้อยต่องแต่งเหมือนกระดูกหัก

อันหรานหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า

ตอนนี้มีทางเดียวคือลงไปในหลุม เพราะสัตว์ยักษ์ไล่ตามมาติดๆ เร็วมากด้วย

และหลุมยักษ์นี้ก็ขวางทางอยู่พอดี ไม่อยากลงก็ต้องลง

อันหรานช่วยพยุงหนิงเหมยไถลลงไปก้นหลุม พยายามเดินไปให้ถึงใจกลางหลุมให้มากที่สุด

ก้นหลุมกว้างเกือบ 200 เมตร เต็มไปด้วยแมลงเลื้อยคลานยั้วเยี้ย น่าขนลุกขนพอง

อันหรานกลั้นใจเหยียบไปบนตัวแมลงพวกนั้น กะจะใช้ปืนพ่นไฟเปิดทาง แต่ปืนหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้ หมวกกันน็อคก็หาย ชุดป้องกันก็ขาดไปสองที่

ยังดีที่ยาไล่แมลงในกระเป๋าเสื้อยังอยู่ เธอหยิบออกมาสองขวด ฉีดพ่นใส่ตัวเองและหนิงเหมยจนทั่ว

ได้ผลชะงัด แมลงพวกนั้นรีบหลบหนี ไม่กล้าไต่ขึ้นมาบนตัวพวกเธออีก

โฮกกก~

เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าสัตว์ยักษ์ตามมาถึงต้นหลิวแล้ว มันมองเห็นแมลงตัวจ้อยสองตัวในหลุม ร้องคำรามด้วยความโกรธแค้น แต่กลับไม่กล้าลงมา

เสียงคำรามเรียกพวกมาอีกตัว ตอนนี้มีสัตว์ยักษ์สองตัวเดินวนเวียนอยู่รอบขอบหลุม

"พวกมันไม่ยอมลงมา เราก็ขึ้นไปไม่ได้" หนิงเหมยพูดอย่างหมดหนทาง "ไม่รู้ว่าจะมีใครมาช่วยหรือเปล่า"

อันหรานส่ายหน้า "เมื่อกี้เละเทะขนาดนั้น ใครจะกล้ามา?"

“คงไม่มีใครคาดคิดว่าสัตว์ยักษ์ตัวนี้...จะมีพลังพิเศษ แถมยังกางอาณาเขตได้กว้างขนาดนี้"

"นั่นสินะ" หนิงเหมยถอนหายใจ สีหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม

แขนเธอหักไปข้างหนึ่ง ที่ประคองตัวรอดมาได้ถึงตอนนี้ก็เพราะใจสู้ล้วนๆ

พอได้หยุดพัก ร่างกายก็แทบจะทรุดฮวบ

อันหรานเห็นท่าไม่ดี รีบล้วงเนื้อหั่นเต๋าออกมาหนึ่งกำมือยื่นให้ "กินรองท้องหน่อย เดี๋ยวต้องหนีต่ออีก"

หนิงเหมยรับมา กล่าวขอบคุณ กำลังจะส่งเข้าปาก จู่ๆ นกสาลิกาสีดำขาวแซมน้ำเงินตัวหนึ่งก็พุ่งลงมาจากต้นหลิวใหญ่ราวกับลูกธนู ตรงดิ่งมาที่หน้าเธอ

เธอตกใจรีบเบี่ยงตัวหลบ ง้างหมัดเตรียมสวนกลับ แต่จู่ๆ อันหรานก็เอาตัวเข้ามาขวางหน้า

"เจ้าสาลิกาน้อย!" อันหรานชูเนื้อในมือขึ้น "มานี่เร็ว!"

เจ้านกเบรกตัวโก่ง พุ่งชนเข้าเต็มอ้อมอกอันหรานดังปึก ขนนกปลิวว่อนไปสองเส้น

อันหรานร้องอุบ ตัวงอลงกุมท้องด้วยความจุก

หนิงเหมย: "......"

เจ้านกสาลิกาก็มึนงงไปเหมือนกัน โดนมนุษย์กอดไว้แน่นจนลืมดิ้น

"เธอเป็นอะไรไหม?" หนิงเหมยถามด้วยความร้อนใจ

"ยังไหว" อันหรานต้องพักหายใจครู่ใหญ่กว่าจะตอบออกมาได้

"จิ๊บๆ!" ไม่ไหวสักนิด!

เจ้านกสาลิกาพยายามมุดหัวออกมาจากวงแขนมนุษย์ มองหาเนื้อของโปรด

"นี่มัน..." หนิงเหมยเห็นนกน้อยไม่กลัวคนเลยก็แปลกใจ "สัตว์เลี้ยงของเธอเหรอ?"

อันหรานพยักหน้าแบบขอไปที "อื้ม"

"เมื่อกี้มันเป็นคนช่วยพวกเราไว้ใช่ไหม?" หนิงเหมยนึกย้อนไปถึงช่วงวิกฤตที่มีเสียงนกร้องแหลมบนหัวอันหราน

ตอนนั้นเธออยู่ห่างออกมาหน่อย ได้รับผลกระทบแค่เล็กน้อย แต่ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นการโจมตีทางจิต

เธอนึกว่านกกลายพันธุ์จะทำร้ายอันหราน แต่กลายเป็นว่าเด็กสาวไม่เป็นอะไรเลย กลับเป็นสัตว์ยักษ์ที่ชะงักไป

หนิงเหมยเลยฉวยโอกาสใช้พลังความเร็วลากอันหรานหนีออกมา

อันหรานลูบหัวนกสาลิกาน้อย "ใช่แล้ว เจ้าสาลิกาน้อยเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสอง ทักษะของมันคือการโจมตีทางจิต"

"ตัวแค่นี้ระดับสองแล้วเหรอ?" หนิงเหมยมองเจ้าตัวเล็กด้วยความอิจฉา "เธอคงทุ่มทุนไปไม่น้อยเลยสินะ?"

"ก็ประมาณนั้น" อันหรานยิ้มรับหน้าบานอย่างหน้าไม่อาย

ยังไงเจ้านกก็พูดไม่ได้ ฟังหนิงเหมยไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

"จิ๊บๆ!" ในที่สุดเจ้านกก็ดิ้นหลุด บินไปเกาะบนเป้สะพายหลังของอันหราน

อันหรานยกแขนส่งเนื้อในมือให้ "กินซะ กินแล้วเดี๋ยวช่วยฉันอีกรอบนะ"

สัตว์ยักษ์ตัวนั้นลงมาถึงก้นหลุมแล้ว ตัวที่หนักอึ้งทำให้มันจมลงในโคลนตม ร้องคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด

ส่วนอีกตัวยังฉลาดพอที่จะไม่ตามลงมา ได้แต่วิ่งวนรอบบ่อ ส่งเสียงขู่คำราม

ที่แปลกคือ ขาทั้งสี่ของสัตว์ยักษ์ในหลุมเหมือนถูกอะไรบางอย่างดูดติดกับโคลน ขยับไม่ได้เลยสักนิด

นี่แหละโอกาสแก้แค้น!

อันหรานถอดเป้ส่งให้หนิงเหมย "ช่วยถือเป้ให้หน่อย ฉันจะไปทักทายมันสักหน่อย"

"อะไรนะ? เธอจะไปหามัน?" หนิงเหมยนึกว่าหูฝาด

"ตอนนี้มันติดกับอยู่ ฉันจะพาเจ้านกเข้าไปใกล้ๆ ลองดูว่าจะใช้การโจมตีทางจิตทำให้มันหมดสภาพได้ไหม" อันหรานอ้างเหตุผล

หนิงเหมยตกใจตาโต "นั่นมันสัตว์ระดับห้าเป็นอย่างต่ำนะ นกของเธอแค่ระดับสอง ขืนทำแบบนั้นจะโดนสะท้อนกลับจนแย่เอานะ แถมเจ้านั่นยังมีอาณาเขตพลังอีก อย่าประมาทเชียวนะ"

"ฉันรู้"

อันหรานย่อมไม่บอกความจริงกับหนิงเหมยว่าเธอไม่ได้หวังพึ่งเจ้านก แต่ใช้เป็นข้ออ้างเพื่อเข้าไปใกล้ๆ แล้วลองใช้ทักษะเก็บเกี่ยวดูต่างหาก

. . .