ตอนที่ 30 ค่าชดเชย

ตอนที่ 30 ค่าชดเชย

ทหารรับจ้างบนรถหุ้มเกราะพอได้ยินแบบนั้นก็รีบลงมา พร้อมกับอีกคนช่วยกันหามหญิงสาวที่สลบเหมือดขึ้นไปบนรถ เตรียมส่งกลับค่ายพักแรม

ระหว่างนั้น เจ้านกสาลิกาก็บินวนเวียนอยู่เหนือรถ ร้องจิ๊บๆ จ๊าบๆ เสียงดังหนวกหู

ทหารรับจ้างเงยหน้าขึ้นมอง แล้วตะโกนลั่น "เฮ้ย! นั่นมันไอ้นกบ้าที่สอยโดรนพวกเรานี่หว่า! คอยดูเถอะ ฉันจะสอยให้ร่วง!"

อันหรานได้ยินปุ๊บก็ลืมตาโพลง เลิกแกล้งสลบทันที เด้งตัวลุกขึ้นนั่งห้ามเสียงแข็ง "นั่นนกฉันเลี้ยง ห้ามยิงนะ!"

พูดพลางกระชากทหารรับจ้างคนนั้นเข้ามาข้างในรถ

ทหารรับจ้างทำหน้างง "คุณเลี้ยงเหรอ? งั้นมันทำลายโดรนพวกเรา คุณจะชดใช้ยังไง?"

"ก็พวกนายยิงมันก่อนไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันต้องชดใช้ด้วย?" พอพูดเรื่องเงิน อันหรานก็ของขึ้นทันที

ทหารรับจ้างตาโต "เห็นกันชัดๆ ว่าไอ้นกบ้านั่นมันโจมตีโดรนเราก่อน พวกเราถึงยิงสวน คุณอย่ามาแถหน่อยเลยน่า"

"ใครแถ? มันยังเป็นแค่นกเด็กตัวกระเปี๊ยกเดียว จะไปทำอะไรพวกนายได้?" อันหรานทำหน้าตาย เถียงข้างๆ คูๆ ยังไงซะใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เงินจากเธอ

"คุณ..."

ทหารรับจ้างกำลังจะเถียงต่อ ก็มีเสียงกระแอมเบาๆ ดังมาจากเบาะหลัง "เสี่ยวจาง พอได้แล้ว คุณผู้หญิงเธอยังบาดเจ็บภายในอยู่ อย่าไปกวนใจเธอเลย"

เสี่ยวจางหุบปากฉับทันที ถลึงตาใส่อันหรานอย่างเจ็บใจ

อันหรานหันไปมอง ถึงเพิ่งสังเกตว่ามีคนนั่งอยู่ที่เบาะหลังรถหุ้มเกราะด้วย

ชายคนนั้นสวมชุดป้องกันลายพราง ใบหน้าดูซีดเซียวเหมือนคนป่วย

แต่ทว่ารัศมีรอบกายเขากลับดูไม่ธรรมดา แวบแรกที่เห็นให้ความรู้สึกเหมือนดาบที่คมกริบ แผ่รังสีอำมหิตกดดันผู้คนโดยไร้รูป

อันหรานขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจเขาอีกหลายรอบ

หน้าตาหล่อเหลาแต่ซีดขาว นั่งหลังตรงสง่าผ่าเผย ที่อกเสื้อด้านซ้ายติดตราสัญลักษณ์กลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาด น่าจะเป็นหัวหน้าระดับย่อยของกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาดแน่ๆ

เธออยากจะใช้เนตรสำรวจส่องดูค่าสถานะของเขาใจจะขาด แต่ระยะห่างเกินหนึ่งเมตร ทักษะเลยใช้ไม่ได้

บรรยากาศในรถเงียบกริบไปชั่วขณะ

สุดท้ายชายหนุ่มที่เบาะหลังก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "คุณผู้หญิงครับ ที่ติดอยู่บนเป้ของคุณนั่น เขาของสัตว์กลายพันธุ์ใช่ไหม?"

อันหรานลังเลนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้า "น่าจะใช่มั้ง"

น่าจะใช่มั้ง? ชายหนุ่มกระแอมอีกครั้ง แล้วถามต่อ "เขาของสัตว์ยักษ์ตัวนั้นสินะ คุณไปเอามาได้ยังไง?"

"เก็บได้ในบ่อน้ำน่ะ" อันหรานตบๆ ไปที่รอยหักของเขาอธิบายอย่างจริงจัง "ดูรอยหักนี่สิ เรียบกริบเชียว ฉันจะมีปัญญาไปหักมาจากตัวสัตว์ยักษ์ได้ยังไง"

ล้อเล่นน่า ขนาดกระสุนยังยิงไม่เข้า เธอจะไปหักเขาออกมาได้ยังไง

หนิงเหมยได้ยินแบบนั้น มุมปากก็กระตุกยิกๆ ก้มหน้ามองอกตัวเอง หลบสายตาคนในรถที่มองมา

"โม้เถอะ!" เสี่ยวจางที่นั่งอยู่ตรงประตูทนไม่ไหว โพล่งขัดคอ "งั้นคุณลองไปเก็บมาให้ดูอีกอันสิ?"

เขาแหลมอันนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นวัสดุคุณภาพสูงค่ามลพิษต่ำ แถมยังมีแสงเรืองรองออกมาจางๆ เขาขับรถลาดตระเวนรอบค่ายทุกวัน ทำไมไม่เคยเจอของดีแบบนี้บ้าง?

"ทำไมฉันต้องเก็บให้นายดูด้วย?" อันหรานโดนกวนโมโหก็สวนกลับทันควัน

เสี่ยวจางกำลังจะอ้าปากเถียง แต่โดนสายตาปรามจากชายหนุ่มเบาะหลัง เลยต้องหุบปากหันหน้ามองออกนอกหน้าต่างอย่างหัวเสีย

ชายหนุ่มแนะนำตัว "ทำความรู้จักกันหน่อย ผมชื่อกู้เส้าชวน หัวหน้ากองพันที่ 5 กลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาด ส่วนที่นั่งตรงประตูชื่อจางอวี้เป่า ลูกทีมของผม"

อันหรานเห็นเขาแนะนำตัวเป็นทางการ ก็เลยแนะนำตัวบ้าง "ฉันชื่ออันหราน ส่วนนี่พี่หนิงเหมย"

กู้เส้าชวนพยักหน้า "ดีใจที่พวกคุณกลับมาได้อย่างปลอดภัย ปฏิบัติการครั้งนี้มีเหตุสุดวิสัยที่คาดไม่ถึง รอให้จัดการสัตว์ยักษ์ตัวนั้นได้แล้ว เราจะพิจารณาชดเชยให้ตามความเหมาะสม"

อันหรานไม่อยากออกความเห็นเรื่องนี้

แต่แค่คำว่า 'คาดไม่ถึง' ก็จะมาปัดความรับผิดชอบ เธอไม่พอใจเอามากๆ

แล้วไอ้คำว่า 'พิจารณาชดเชยตามความเหมาะสม' นี่มันหมายความว่ายังไง?

ถ้าไม่เหมาะสม ก็แปลว่าจะไม่ชดเชยงั้นสิ?

สิบคนถูกส่งไปเป็นเหยื่อล่อ รอดกลับมาแค่สอง อีกแปดชีวิตที่ตายไปมีค่าแค่คำว่า 'พิจารณา' งั้นเหรอ?

ยิ่งคิดอันหรานก็ยิ่งโมโห เลิกแสร้งทำเป็นเจ็บปวด ลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ กู้เส้าชวน แล้วถามเสียงเครียด "หัวหน้ากู้ ในเมื่อคุณพูดถึงเรื่องชดเชย ฉันก็อยากรู้ว่าจะชดเชยด้วยอะไร?"

กู้เส้าชวนไม่คิดว่าหญิงสาวจะรุกถามตรงๆ แบบนี้ เลยนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

แต่ก็แค่ครู่เดียว เขาก็ถามกลับ "คุณอยากได้อะไรล่ะ?"

อันหรานดึงแขนหนิงเหมยให้ขยับเข้ามา แล้วพูดว่า "ฉันอยากได้ปืนพลังงานหนึ่งกระบอก กับแกนผลึกระดับสูงอีกสักสองสามก้อน"

นี่คืออาวุธระยะไกลที่เธอกำลังขาดแคลน

ถึงจะฆ่าสัตว์อสูรระดับสูงไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้พวกมันชะงักได้บ้าง

จางอวี้เป่าที่นั่งอยู่ตรงประตูร้องลั่น "คุณนี่ช่างกล้าขอจริงๆ! แกนผลึกระดับสูง รู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหน?"

อันหรานสวนกลับเสียงเย็น "แพงแล้วมันแพงกว่าชีวิตคนไหม? อีกอย่าง หัวหน้ากู้เป็นคนถามเองว่าอยากได้อะไร พอฉันบอกก็มาบ่นว่าแพง ทำไม? ชีวิตคนตั้งหลายคน ไม่คุ้มค่าปืนกระบอกเดียวกับแกนผลึกไม่กี่ก้อนหรือไง?"

จางอวี้เป่าโดนตอกกลับจนหน้าหงายจนพูดไม่ออก

บรรยากาศในรถเงียบกริบอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ กู้เส้าชวนถึงเอ่ยปาก "อันหราน ทางฐานทัพมีกฎห้ามทีมอิสระครอบครองปืนพลังงาน เว้นแต่คุณจะเข้าร่วมทีมทหารรับจ้าง ไม่อย่างนั้นผมคงให้สิ่งที่คุณต้องการไม่ได้"

คราวนี้อันหรานเป็นฝ่ายพูดไม่ออกบ้าง

ในหัวตีกันวุ่นวายว่าจะเข้าหรือไม่เข้าทีมทหารรับจ้างดี

จริงๆ เธอก็เคยคิดจะเข้าทีมทหารรับจ้างเหมือนกัน (ยกเว้นทีมเหยี่ยวล่าเหยื่อชื่อเสียๆ นั่น)

แต่พอเธอมีทักษะเก็บเกี่ยวค่าสถานะ ความคิดก็เริ่มเปลี่ยน

เพราะการเป็นทหารรับจ้างต้องทำตามคำสั่ง ต้องออกภารกิจสารพัด ไม่ใช่แค่หาของป่าเก็บสมุนไพร แต่ยังต้องช่วยรักษาความสงบเรียบร้อย แทบไม่มีเวลาส่วนตัวเลย

เทียบกันแล้ว เป็นคนอิสระน่าจะเอื้อต่อการพัฒนาตัวเองมากกว่า

คิดได้ดังนั้น อันหรานก็ยอมถอยหนึ่งก้าว "ในเมื่อคุณพูดแบบนั้น งั้นฉันไม่เอาปืนพลังงานก็ได้ แต่แกนผลึกระดับกลางถึงสูงไม่น่าจะเป็นของควบคุมนะ?"

ระหว่างที่พูด เธอก็แอบใช้เนตรสำรวจส่องกู้เส้าชวนไปด้วย

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม ได้รับค่าประสบการณ์การสำรวจ +10 ข้อมูลเป้าหมาย: กู้เส้าชวน, อายุกระดูก 25 ปี, กายภาพ 35, พละกำลัง 38, ความว่องไว 31, พลังกายใจ 42, ผู้มีพลังพิเศษธาตุทองระดับ 4 (บาดเจ็บทางพันธุกรรมระดับกลาง)]

มิน่าล่ะถึงได้ดูน่าเกรงขามขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นผู้มีพลังธาตุทองระดับ 4 นี่เอง

แต่ทำไมถึงมีสถานะบาดเจ็บทางพันธุกรรมระดับกลางห้อยท้ายด้วยล่ะ?

กู้เส้าชวนเหมือนจะรู้ตัว สายตาตวัดมองอันหรานขวับ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก "คุณมีทักษะตรวจสอบ?"

ชั่ววินาทีนั้น อันหรานรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว เหมือนมีมีดแหลมนับไม่ถ้วนจ่ออยู่ที่กลางหน้าผาก

เธอเบิกตากว้าง รีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน "เปล่าค่ะ ฉันมีแค่พลังเก็บเกี่ยว"

แม่เจ้าโว้ย! เซ้นส์แรงขนาดนี้เลยเหรอ?

หรือว่าเป็นเพราะเป้าหมายมีค่าพลังกายใจสูงกว่าเธอ ก็เลยจับได้?

กู้เส้าชวนกวาดตามองอันหรานอีกครั้ง รังสีอำมหิตจางลง ดูเหมือนจะเชื่อคำพูดเธอ

"ลงรถเถอะ ถึงห้องพยาบาลแล้ว"

เขาพูดเสียงเรียบ แล้วค่อยตอบคำถามเมื่อกี้ "แกนผลึกระดับกลางถึงสูงเป็นของหายาก ให้ไม่ได้หรอก ลองขออย่างอื่นดูสิ"

อันหรานกับหนิงเหมยมองหน้ากัน เหมือนรู้ใจกันขึ้นมาทันที พูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย "งั้นขอรถยนต์ รถออฟโรดมือสองก็ได้"

กู้เส้าชวนมุมปากกระตุก ขมวดคิ้ว "พวกคุณช่วยขออะไรที่มันเป็นไปได้หน่อยได้ไหม?"

"อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้ ตกลงคุณมีอะไรให้บ้างล่ะ?"

โดนปฏิเสธซ้ำซาก อันหรานเริ่มจะหมดความอดทน

ถ้าไม่กลัวโดนเล่นงาน เธอคงเข้าไปเก็บเกี่ยวหมอนี่สักทีสองทีแล้ว!

. . .