ตอนที่ 34 น้องชายนายลงมือก่อน

ตอนที่ 34 น้องชายนายลงมือก่อน

"ใครติดหนี้พวกแกมิทราบ? ของที่ฉันเอาชีวิตเข้าแลกมา ทำไมต้องเอาให้พวกแกด้วย?"

หนิงเหมยตอกกลับทันควัน ความรังเกียจที่มีต่อครอบครัวนี้เพิ่มขึ้นอีกเป็นกอง

"จะไม่ติดหนี้ได้ยังไง? ข้าวปลาอาหารที่ผัวเมียพวกแกกิน ใครเป็นคนทำ?"

ผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดออกมาเถียงหนิงเหมยฉอดๆ "อีกอย่าง พวกเราก็ครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ ออกมาหากินด้วยกัน ทำไมพอได้แต้มมาถึงงุบงิบไว้คนเดียว ส่วนพวกเราต้องก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ไปฝ่ายเดียวล่ะ?"

หนิงเหมยหัวเราะทั้งน้ำตา "ทำงานงกๆ อะไรกัน? กวาดพื้นหุงข้าวน่ะเหรอ? ฉันกับผัวเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายหาแต้มมาเลี้ยงพวกแกทั้งครอบครัวหกเจ็ดปาก จะขอกินข้าวต้มที่พวกแกทำสักชามไม่ได้เชียวหรือ?"

"เมื่อวานผัวฉันเพิ่งบาดเจ็บ พวกแกก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ข้าวต้มสักชามก็ไม่ให้กิน แถมยังกลัวฉันจะเอาเงินไปซื้อยาให้เขา คอยตามประกบฉันทุกฝีก้าว"

"พอฉันกัดฟันซื้อเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับสามมาบำรุงเขา พวกแกก็รุมทึ้งกันเข้ามา แทบจะแย่งไปจากมือฉัน"

"จ้าวโส่วอี้ โส่วเสียงเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของแกนะ แกอยากให้เขาตายนักหรือไง?"

"ใครอยากให้มันตาย?"

จ้าวโส่วอี้ ไอ้หนุ่มหัวทองแววตาไหววูบด้วยความรู้สึกผิด แต่พอนึกถึงแต้มห้าหมื่น ความโลภก็เข้ามาครอบงำ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม "อย่ามาเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ตอนนี้โอนแต้มห้าหมื่นมาให้พวกเราซะ แล้วทุกอย่างจะจบ ถ้ายังเห็นแก่ตัวคิดจะฮุบไว้คนเดียว ก็อย่าหาว่าพวกฉันไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง!"

"พวกแกยังเห็นความเป็นพี่น้องอยู่อีกเหรอ?" หนิงเหมยย้อนถามเจ็บแสบ เอาตัวเข้าไปขวางสามีที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง

"นังตัวดี! หุบปากไปซะ!" ชายหนุ่มอีกคนชี้หน้าด่าหนิงเหมย "เชื่อไหมกูฆ่ามึงตรงนี้แหละ?"

เมียของไอ้หนุ่มนั่นก็ตะโกนเชียร์อยู่ข้างหลัง "ฆ่ามันเลย! นังแพศยา! เอานาฬิกามันมา!"

ชายหนุ่มกวาดตามองกลุ่มของอันหรานอย่างอำมหิต เห็นว่ามีกันแค่หกคน หญิงสี่ ชายสอง แถมสองคนยังบาดเจ็บ ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นในใจ

แม่งเอ้ย! ฆ่าทิ้งให้หมดเลยดีกว่า จะได้ชิงนาฬิกามาด้วย เผลอๆ อาจรวยไม่รู้เรื่อง

คิดได้ดังนั้น เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาด ระเบิดพลังความเร็วระดับสอง พุ่งเข้าใส่ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะมีพลังพิเศษคนนั้นทันที

กะจะเอาให้ตายในดาบเดียว จัดการตัวอันตรายที่สุดก่อน ที่เหลือก็แค่ลูกไก่ในกำมือ

อันหรานกำลังยืนดูละครฉากใหญ่อย่างเมามัน จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหาร พริบตาเดียวก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมเกรียมพุ่งเข้าใส่ ความเร็วสูงลิ่ว ในมือถือมีดสั้นคมกริบ

แต่ต่อให้เร็วแค่ไหน ก็แค่ระดับสอง ในสายตาเธอตอนนี้ หมอนี่ขยับตัวช้าเป็นสลอธ

ไวเท่าความคิด อันหรานยกเท้าถีบเข้ากลางอก ชายหนุ่มกระเด็นไปกระแทกกำแพงรั้วที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตรเสียงดังสนั่น

เขารูดลงมากองกับพื้น นิ่งสนิทไม่ไหวติง เป็นตายร้ายดีไม่รู้

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบไปชั่วขณะ

"กรี๊ดดด! ฆ่าคนแล้ว!"

เมียของชายหนุ่มกรีดร้องโหยหวน วิ่งถลาเข้าไปหาผัว แต่สะดุดขาตัวเองล้มหน้าคว่ำ มือไปแปะโดนหน้าอกที่ยุบลงไปของชายหนุ่มเข้าพอดี ร้องจ๊ากเสียงหลงด้วยความตกใจ

คนอื่นๆ รีบวิ่งเข้าไปดู เห็นชายหนุ่มเลือดออกปากออกจมูก สิ้นลมหายใจไปแล้ว ต่างพากันเอามือปิดปากด้วยความหวาดกลัว

"พี่รอง! แย่แล้ว! พี่สามตายแล้ว!"

"พี่รอง! พี่สามตายจริงๆ ฮือๆๆ..."

พวกผู้หญิงถอยกรูด มองไปที่ต้นเหตุด้วยความหวาดผวา

อันหรานหันไปมองจ้าวโส่วเสียงที่ยืนหน้าเครียด พูดเรียบๆ ว่า "น้องชายนายลงมือก่อนนะ"

"พี่รู้ มันรนหาที่ตายเอง" จ้าวโส่วเสียงตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเต็มทน

น้องสามโส่วเหรินเป็นน้องชายต่างแม่ ส่วนน้องรองโส่วอี้เป็นน้องชายแม่เดียวกัน แต่ตอนนี้พี่น้องต้องมาฆ่ากันเอง กลับไปคงโดนแม่เลี้ยงอาละวาดบ้านแตกแน่

แต่ช่างเถอะ เขาตัดสินใจตัดขาดกับคนพวกนี้แล้ว จะโวยวายอะไรก็เชิญ อย่างมากก็แค่ตายจากกันไม่ต้องมาเผาผี

หนิงเหมยมองคนในลานบ้านด้วยสายตาดูถูก แล้วหันมาปลอบอันหราน "เรื่องนี้ไม่โทษเธอหรอก จ้าวโส่วเหรินมันหาเรื่องเอง พวกเราเห็นกันหมด มันถือมีดจะเข้ามาฆ่าคนก่อน ไอ้เลวเอ๊ย! เห็นแก่เงินห้าหมื่นถึงขนาดฆ่าแกงกันได้ แถมยังกะจะฆ่าพวกเราทุกคนอีก"

เห็นอันหรานเงียบ หนิงเหมยก็พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค "ถ้าพวกนี้ยังมาวุ่นวายอีก เราก็ฆ่าทิ้งให้หมดเลยดีกว่า"

เธอจงใจพูดเสียงดังฟังชัด เพื่อให้คนในลานได้ยินกันทั่ว

คนกว่าสิบชีวิตเงียบกริบทันที แม้แต่เสียงร้องไห้ก็ยังเบาลง

อันหรานปรายตามองหนิงเหมยแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้อง

เธอไม่ชอบถูกใครยืมมือฆ่าคน แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่าฝ่ายเธอหลายเท่า การข่มขวัญให้กลัวถือเป็นเรื่องจำเป็น

พี่น้องซันชีก็เดินตามกลับเข้าไป มือยังกำมีดดาบแน่น คอยระวังภัยจากคนข้างนอก

จ้าวโส่วเสียงกับภรรยายืนขวางประตูไว้ พูดกับจ้าวโส่วอี้ น้องชายแท้ๆ ว่า "รีบไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกแก"

ไอ้หัวทองเห็นพี่ชายแท้ๆ ไล่ตะเพิด ใบหน้าก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ สองมือกำหมัดแน่น

แต่พอนึกถึงผู้หญิงที่ฆ่าคนตาไม่กะพริบแถมยังโหดเหี้ยมคนนั้น เขาก็ใจฝ่อลงทันที น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "พี่ใหญ่...พี่...เรื่องโส่วเหรินมันเป็นแบบนั้นไปแล้ว ผมก็ไม่อยากจะพูดอะไรอีก แต่ตอนนี้ดึกป่านนี้แล้ว พี่จะให้พวกเราไปอยู่ที่ไหน?"

"เรื่องนั้นฉันไม่สน แกอยากไปไหนก็ไป อย่ามาเกะกะพวกฉันก็พอ" จ้าวโส่วเสียงแข็งใจไม่มองหน้า หันหลังเตรียมจะเดินหนี

ไอ้หัวทองร้อนรน รีบก้าวเข้ามาขวาง "พี่! พี่จะใจดำเกินไปแล้ว ผมเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่นะ"

"น้องชายแท้ๆ?" จ้าวโส่วเสียงแค่นหัวเราะ "ตอนที่ฉันกลายเป็นคนพิการ แกเคยเห็นฉันเป็นพี่ชายแท้ๆ บ้างไหม"

"โส่วอี้ เลิกเสแสร้งสักที นับจากวันนี้ไป ทางใครทางมัน ฉันเลี้ยงดูพวกแกมาเป็นสิบปี ตอนนี้ฉันเลี้ยงไม่ไหวแล้ว ก็แยกย้ายกันไปเถอะ"

จ้าวโส่วเสียงพูดด้วยความรันทดใจ "ตอนนี้ฉันกับเมียบาดเจ็บทั้งคู่ หาเงินไม่ได้อีกแล้ว แต้มห้าหมื่นนั่นอาเหมยเขาก็เอาชีวิตเข้าแลกมา ไม่เกี่ยวกับฉันและไม่เกี่ยวกับแก"

"ถ้าแกยังมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้าง ยังจำได้ว่าตอนแม่ตายฉันต้องไปขโมยของกินมาเลี้ยงแกจนโต ก็อย่ามารังแกกันให้มากนักเลย"

พูดจบ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

หนิงเหมยเองก็น้ำตาซึม กอดสามีร้องไห้ "โส่วเสียง คุณอย่าพูดอีกเลย คนพวกนี้มันไม่มีหัวใจหรอก"

สีหน้าของไอ้หัวทองสลดลง ขอบตาแดงระเรื่อ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ตื่นรู้ หัวใจก็กลับมาด้านชาอีกครั้ง

เขาอายุ 23 แล้ว ถ้าไม่รีบตื่นรู้ตอนนี้ก็คงหมดโอกาส ยาปลุกพลังชุดหนึ่งตั้ง 80,000 แต้ม ลำพังตัวเขาเองไม่มีปัญญาหาเงินขนาดนั้นมาได้แน่ๆ

แต่สถานการณ์ตอนนี้ ถ้าไม่ยอมก้มหัวให้ ก็ไม่รู้จะมีชีวิตรอดถึงพรุ่งนี้หรือเปล่า

คิดได้ดังนั้น ไอ้หัวทองก็ทิ้งตัวลงคุกเข่า ร้องห่มร้องไห้น้ำตานองหน้า "พี่ใหญ่ น้องผิดไปแล้ว น้องขอโทษ แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว พวกเราหาที่พักที่อื่นไม่ได้จริงๆ พี่ช่วยสงสารน้องชายคนนี้หน่อยเถอะ ให้ผมกับเสี่ยวชุ่ยอยู่ที่นี่ด้วยนะ"

พอเงยหน้าเห็นพี่ชายยังนิ่งเฉย ก็ร้องคร่ำครวญต่อ "เสี่ยวชุ่ย...เธอท้องอยู่นะพี่ ผม...ผมไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไป พี่ใหญ่ ผมขอร้องล่ะ"

จ้าวโส่วเสียงพอได้ยินว่าน้องสะใภ้ท้องก็เริ่มลังเล

แต่ถ้าพลการรับพวกมันไว้โดยไม่ปรึกษาใครคงไม่เหมาะแน่ เพราะเขาและภรรยาเพิ่งจะขอเข้าร่วมทีมของอันหราน จะให้เรื่องนี้มาสร้างรอยร้าวในทีมไม่ได้

หนิงเหมยดูออกว่าสามีเริ่มใจอ่อน ก็ชักสีหน้าไม่พอใจ รีบฉุดแขนเขาหันหลังลากเข้าห้องไปทันที

. . .