ตอนที่ 43 ปลูกมะเขือเทศกลายพันธุ์ระดับ 4

ตอนที่ 43 ปลูกมะเขือเทศกลายพันธุ์ระดับ 4

สวีเชียนเห็นหลานสาวหัวดื้อ ไม่ยอมอ่อนข้อ ก็เริ่มจะหมดความอดทน "อันหราน ลุงบอกความจริงให้ก็ได้ ที่แม่เราทำกับเราแบบนี้ ก็เพราะโกรธเคืองพ่อของเรานั่นแหละ"

"ตอนนั้นแม่เรายังเด็ก รักสนุก ไม่รู้ไปโดนพ่อเราตามตื๊ออีท่าไหน จนท้องขึ้นมา แม่เราก็หวังให้พ่อพาไปพบปู่ย่าที่เมืองหลวง แต่พ่อเราก็เอาแต่บ่ายเบี่ยง จนกระทั่งเราคลอดออกมา แม่เราถึงได้น้อยใจ ไม่ยอมเลี้ยงดูเรา”

“ถ้าจะแค้นก็ต้องไปแค้นพ่อแท้ๆ ของเราโน่น เขาเป็นคนทิ้งๆ ขว้างๆ สุดท้ายก็หนีหายไป ทิ้งเราไว้ แล้วไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย"

อันหรานถามเสียงเรียบ "พูดจบหรือยังคะ? ถ้าจบแล้วจะได้วางสาย"

เธอไม่อยากเสวนากับคนแซ่สวีอีกแม้แต่คำเดียว

สวีเชียนได้ยินหลานสาวจะวางสายก็ร้อนรน "หลานจะเลิกดื้อรั้นสักทีได้ไหม? ตอนนี้แม่กับน้องสาวเราถูกขังอยู่ที่สถานกักกันของสำนักงานความปลอดภัย ต้องใช้แต้มประกันตัวตั้ง 200,000 เรื่องนี้หลานต้องรับผิดชอบนะ"

อันหรานแค่นหัวเราะ "สองคนนั้นทำตัวเองแท้ๆ สมควรแล้วที่โดนจับ หนูเป็นผู้เสียหาย ทำไมต้องไปประกันตัวให้ด้วยคะ?"

"พวกเธอเป็นญาติร่วมสายเลือดนะ! ทำไมต้องประกันตัวน่ะเหรอ?" สวีเชียนระเบิดอารมณ์ด้วยความโมโหที่ทำอะไรไม่ได้

"เหอะ! ญาติร่วมสายเลือด?"

อันหรานแทบจะระเบิดหัวเราะออกมา "ลุงคะ ลุงก็เป็นญาติร่วมสายเลือดของพวกเขานะ ทำไมไม่ไปประกันตัวเองล่ะ?”

“อ้อ~ จริงสิ เงินหนึ่งล้านแต้มที่สวีฮุ่ยฟางผลาญไป บางทีลุงอาจจะได้ส่วนแบ่งไปไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคนไม่มีพลังพิเศษอย่างลุง จะได้เข้าไปทำงานในธนาคารได้ยังไง?"

พอได้ยินประโยคนี้ หน้าของสวีเชียนก็แดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปน "อย่ามาพูดพล่อยๆ นะ! ลุงได้งานธนาคารเพราะความสามารถของลุงเอง!"

"ใช่ๆ ความสามารถของพวกลุงสองพี่น้องนั่นแหละ คู่พี่น้องน่าสมเพชที่โดนพ่อทิ้ง พี่สาวยังต้องไปขายแรงงานในไนท์คลับ แต่เผลอแป๊บเดียวมีทั้งบ้านมีทั้งงาน ได้ใช้ชีวิตหรูหราเหมือนคนในเมืองชั้นใน"

อันหรานเริ่มเปิดโหมดเยาะเย้ย "ในเมื่อพวกลุงเก่งกาจขนาดนั้น ทำไมต้องมาคอยจ้องจะเอาเปรียบเด็กสาวที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะอย่างหนูด้วยล่ะคะ?"

สวีเชียน: ...

เขาเงียบไปพักใหญ่ จึงยอมอ่อนลง "อันหราน อย่าก่อเรื่องได้ไหม? เพราะเรื่องของหลาน ป้าสะใภ้ถึงขั้นพาลูกหนีกลับบ้านแม่ไปแล้วนะ"

"อ้าว จริงเหรอคะ ดีจังเลย"

อันหรานปรบมือชอบใจ "ป้าทำถูกแล้วค่ะ ใครจะไปทนได้ที่โดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือ แถมยังเอาชีวิตลูกตัวเองไปเสี่ยงอีก"

"หลาน..."

สวีเชียนแทบกระอักเลือดกับคำพูดของหลานสาวตัวดี "ดี! ได้! ถือว่าหลานแน่มาก ขอให้ชีวิตราบรื่นไปตลอดรอดฝั่งนะ อย่าได้ซมซานกลับมาขอความช่วยเหลือจากตระกูลสวีก็แล้วกัน"

"วางใจเถอะค่ะน้า หนูรับรองว่าจะไม่ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลสวีแน่นอน แล้วก็หวังว่าพวกลุงจะเลิกมายุ่งวุ่นวายกับหนูสักทีนะคะ"

พูดจบอันหรานก็วางสายทันที พร้อมบล็อกเบอร์สวีเชียนและคุณตาจอมปลอมคนนั้นทิ้งไป

โลกกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

2 วันต่อมา อันหรานออกไปขนดินกลับมาที่ห้องพักทุกวัน

ห้องที่เธอเช่าบอกว่าเป็นชั้นบนสุด แต่จริงๆ แล้วคือห้องใต้หลังคาที่แถมมากับชั้นหก มีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว และหนึ่งห้องน้ำ แต่มีระเบียงกว้างมาก ขนาดกว่า 20 ตารางเมตร

ระเบียงนี้ถูกผู้เช่าคนก่อนปิดกั้นด้วยกระจกนิรภัยสองชั้น จนกลายเป็นห้องกระจกแบบปิด

อันหรานตั้งใจจะใช้ระเบียงนี้ปลูกผักผลไม้

แต่ถ้าอยากได้ผักที่มีค่ามลพิษต่ำ ดินที่ใช้ปลูกก็ต้องมีค่ามลพิษต่ำด้วย เธอจึงเตรียมใช้ทักษะของตัวเองชำระล้างดินพวกนี้

เริ่มจากใช้นาฬิกาข้อมือวัดค่ามลพิษของดิน ผลปรากฏว่าสูงถึง 180 กว่า

ดินปนเปื้อนสูงขนาดนี้ ไม่มีทางปลูกผักปลอดสารพิษได้แน่

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 5 แต้ม คุณได้รับดินคุณภาพดี 1 กอง ค่ามลพิษมาร 5]

ไม่ผิดคาด ดินดำมันวาวกองหนึ่งถูกแยกออกมา

ส่วนดินกองเดิมที่ถูกเก็บเกี่ยวไปแล้ว กลายเป็นสีเทาดำและมีก้อนกรวดปนอยู่เต็มไปหมด

อันหรานยิ้มกริ่ม ใช้ทักษะเก็บเกี่ยวอีกครั้ง

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 5 แต้ม คุณได้รับดินคุณภาพชั้นเลิศ 1 กอง ค่ามลพิษมาร 0 ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืช]

อันหรานกอบดินดำที่เหลือปริมาณเพียงหนึ่งในสามใส่ลงในถังไม้ใบใหญ่

ด้วยวิธีนี้เพียงไม่ถึงสองวัน ในห้องกระจกก็เต็มไปด้วยถังไม้ใส่ดินดำคุณภาพชั้นเลิศถึงสิบถัง

อันหรานสั่งซื้อเมล็ดพันธุ์ผักทางออนไลน์มาหลายชนิด มีทั้งมะเขือเทศกลายพันธุ์ พริกกลายพันธุ์ กุยช่ายกลายพันธุ์ และถั่วฝักยาวกลายพันธุ์

เมล็ดพันธุ์พวกนี้ทีมเก็บของเก่าเก็บมาจากพื้นที่รกร้าง ค่ามลพิษมารอยู่ที่ระหว่าง 200-500

แม้ในฐานทัพจะมีผู้มีพลังพิเศษสายชำระล้าง แต่พวกเขารับซื้อเฉพาะเมล็ดพันธุ์ที่มีค่ามลพิษไม่เกิน 200 เพื่อนำไปชำระล้างให้เหลือระดับต่ำถึงปานกลาง แล้วขายต่อให้สวนเกษตรของทางการหรือบุคคลทั่วไป

ดังนั้นเมล็ดพันธุ์ต่างๆ จึงเป็นที่ต้องการมาก โดยเฉพาะเมล็ดผักและผลไม้ พอวางขายปุ๊บก็โดนแย่งซื้อหมดเกลี้ยง

แต่เมล็ดพันธุ์ที่อันหรานซื้อมายังไม่ผ่านการชำระล้าง และมีค่ามลพิษสูงเกิน 200 ทุกถุง บางถุงสูงถึง 400 กว่า

เมล็ดพันธุ์ปนเปื้อนสูงแบบนี้ปกติไม่มีใครเอา เธอถึงหาซื้อได้

แถมราคายังถูกมาก จ่ายไปแค่ 500 แต้มก็ได้มาสี่ถุง

แต่สิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้คือ ยิ่งพืชหรือเมล็ดพันธุ์กลายพันธุ์มีค่ามลพิษสูง ระดับของมันก็ยิ่งสูงตามไปด้วย

ในบรรดาเมล็ดพันธุ์สี่ถุงที่อันหรานซื้อมา มีเมล็ดพันธุ์ระดับสี่ปะปนอยู่หลายเมล็ด ทำเอาเธอดีใจจนเนื้อเต้น

ต้องรู้ไว้ว่า ยิ่งพืชกลายพันธุ์ระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งโตเร็วเท่านั้น ต่อให้สภาพอากาศเลวร้ายแค่ไหน ก็ยังออกดอกออกผลได้ตามปกติ

อันหรานคัดแยกเมล็ดพันธุ์ระดับสี่ออกมา แล้วใช้ทักษะเก็บเกี่ยวทีละเมล็ด

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม คุณได้รับเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศกลายพันธุ์ระดับ 4 คุณภาพดีหนึ่งเมล็ด ค่ามลพิษมาร 12]

เยี่ยมไปเลย เอาอีก

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม คุณได้รับเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศกลายพันธุ์ระดับ 4 คุณภาพชั้นเลิศหนึ่งเมล็ด ค่ามลพิษมาร 0 เมื่อปลูกแล้วมีโอกาสได้รับผลมะเขือเทศกลายพันธุ์ระดับ 5]

อันหรานวางเมล็ดพันธุ์สีทองอร่ามไว้อีกด้านด้วยความตื่นเต้น แล้วหันไปเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์พริกกลายพันธุ์ระดับสี่ต่อ

เป็นไปตามคาด ได้เมล็ดพันธุ์พริกคุณภาพชั้นเลิศมาอีกสองเมล็ด เดี๋ยวค่อยเอาไปปลูก

จากนั้นก็เป็นเมล็ดถั่วฝักยาวกลายพันธุ์ระดับ 4 คุณภาพชั้นเลิศอีกหนึ่งเมล็ด

เธอนำเมล็ดพันธุ์พวกนี้แยกปลูกลงในถังดินดำคุณภาพชั้นเลิศ รดน้ำที่ผ่านการชำระล้างด้วยทักษะเก็บเกี่ยว แล้วนั่งรอให้มันงอก

จากนั้นก็จัดการเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์ที่เหลืออีกสองรอบ ได้เมล็ดพันธุ์ระดับสองและสามคุณภาพชั้นเลิศมากองหนึ่ง แล้วหว่านลงในถังไม้ที่เหลือ รดน้ำให้ชุ่ม

วันรุ่งขึ้น เมล็ดพันธุ์ในถังไม้ทั้งสิบถังก็งอกออกมาจนหมด โดยเฉพาะต้นกล้าระดับสี่พวกนั้น สูงเท่าตะเกียบเข้าไปแล้ว

อันหรานรีบค้นหาวิธีการปลูกในอินเทอร์เน็ต พบว่าต้องทำค้างให้มะเขือเทศกับถั่วฝักยาวเลื้อย จึงรีบลงไปหาไม้ไผ่กับท่อนไม้ข้างล่าง

แต่ของพวกนี้หาในเมืองชั้นในยากมาก เธอเลยต้องสั่งซื้อออนไลน์แทน

ทว่าพอดูยอดเงินคงเหลือ เธอถึงกับชะงักเพราะเหลือแค่ 30 แต้มเท่านั้น

เอ๊ะ...ทำไมเงินหมดแล้วล่ะ?

เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนสั่งทำมีดสปาต้ายาวสามเมตรไปสองเล่ม จ่ายมัดจำไปตั้ง 5000 แต้ม

มัวแต่ยุ่งวุ่นวายจนลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ วันนี้ถึงกำหนดรับของแล้วด้วย

. . .