ตอนที่ 45 เจ้านกน้อยดันไปขโมยแกนผลึกระดับห้ามาซะงั้น

ตอนที่ 45 เจ้านกน้อยดันไปขโมยแกนผลึกระดับห้ามาซะงั้น

หลังจากส่งข้อความหาซันชีแล้ว อันหรานก็ส่งข้อความหาหนิงเหมยด้วย "อีกไม่กี่วันฉันจะเช่ารถบรรทุกไปขุดมันเทศ พี่จะไปด้วยไหม?"

หนิงเหมยตอบกลับทันที "ไปสิ! ว่าแต่น้องอันหราน ขาหายดีแล้วเหรอ?"

"เกือบหายสนิทแล้วค่ะ เดินเหินได้ปกติ แต่ถ้าเดินไกลๆ นานๆ อาจจะยังลำบากหน่อย"

"งั้นก็ค่อยยังชั่ว! น้องจะไปขุดมันเทศเมื่อไหร่ล่ะ? เดี๋ยวพี่จะชวนสามีพี่ไปด้วย"

"อีกสามวันค่ะ ถึงเวลาแล้วจะแจ้งพี่กับซันชีอีกที"

"โอเค!"

เมื่อนัดแนะเวลาเรียบร้อย อันหรานก็ปิดหน้าต่างสื่อสาร แล้วหยิบไม้ไผ่ไปทำค้างให้มะเขือเทศและถั่วฝักยาว

พอทำค้างเสร็จ ข้าวสารอาหารแห้ง ของใช้ประจำวัน และถังไม้ใบใหญ่ที่สั่งออนไลน์ไว้ก็มาส่งพอดี

อันหรานนำของทั้งหมดออกจากถุงสัตว์อสูร แล้วเก็บถังไม้เปล่าเข้าไปแทน จากนั้นก็เดินลงไปข้างล่างเพื่อไปขุดดิน

เดินไปได้ประมาณ 1 กิโลเมตร ก็มาถึงป่าทึบริมแม่น้ำ ที่นี่เต็มไปด้วยพืชกลายพันธุ์ เธอเดินสำรวจหาดินที่มีคุณภาพเหมาะสม

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ดินก็ยิ่งอุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยใบไม้ทับถมเน่าเปื่อย เหมาะแก่การปลูกผักเป็นอย่างยิ่ง

ติดอยู่แค่ว่าค่ามลพิษของดินแถวนี้สูงปรี๊ด พอลองวัดด้วยนาฬิกาข้อมือดู ปรากฏว่าสูงถึง 800 กว่า

ส่วนค่ามลพิษของต้นไม้ก็สูงจนน่าตกใจ แต่ละต้นพุ่งเกิน 1000 ทั้งนั้น

มิน่าล่ะ ที่นี่ถึงไม่ถูกบุกเบิกและไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามา ขนาดผลไม้สุกคาต้นก็ยังไม่มีใครเก็บ

แค่เห็นค่ามลพิษหลักร้อยปลายๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่านักเก็บเกี่ยวหนีเตลิดกันหมดแล้ว

อันหรานเดินวนรอบป่า เจอผลไม้สุกก็ปีนขึ้นไปเก็บ

เธอสวมชุดป้องกันมิดชิด แถมร่างกายยังมีระดับสาม จึงไม่หวั่นเกรงต่อแหล่งมลพิษเข้มข้นขนาดนี้

ไม่ถึง 2 ชั่วโมง เธอก็เก็บลูกพลับกลายพันธุ์ได้เต็มสามถังใหญ่

ลูกพลับพวกนี้ลูกใหญ่ยักษ์ ขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล สีส้มแดงดูน่ากินเมื่อมองจากไกลๆ

แต่พอมองใกล้ๆ จะเห็นไอหมอกสีดำจางๆ ปกคลุมอยู่ ดูไม่น่าไว้ใจ

เมื่อวัดค่ามลพิษดู ก็พบว่าสูงถึง 900 กว่า

พืชกลายพันธุ์ที่มีค่ามลพิษสูงขนาดนี้ คนธรรมดาแค่เข้าใกล้ก็อาจปนเปื้อนจนล้มป่วยได้แล้ว

แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษสายชำระล้างระดับสามของฐานทัพ ก็ยังไม่สามารถชำระล้างผลไม้ที่มีมลพิษสูงขนาดนี้ให้กินได้

แต่อันหรานไม่มีข้อจำกัดนั้น เธอแค่ใช้ทักษะเก็บเกี่ยวซ้ำๆ หลายครั้ง ก็สามารถเปลี่ยนผลไม้พิษให้กลายเป็นผลไม้ชั้นดีได้

แถมผลไม้ที่มีมลพิษสูงพวกนี้ ล้วนเป็นผลไม้กลายพันธุ์ระดับสี่ ถ้าเอากลับไปเก็บเกี่ยวหลายๆ รอบ ดีไม่ดีอาจจะได้คุณสมบัติพิเศษติดมาด้วย

อีกอย่างผลไม้ระดับสูงก็เก็บรักษาได้นาน ตราบใดที่ไม่ช้ำหรือแตก ก็เก็บไว้ได้เป็นปี

เมื่อเธอเห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว อันหรานจึงเก็บถังไม้เข้าถุงเตรียมตัวกลับ

ขากลับ เธอเดินผ่านนาข้าวที่มีกำแพงเตี้ยๆ และตาข่ายโลหะกั้นไว้อย่างแน่นหนา มองดูด้วยความอิจฉา

นาข้าวพวกนี้เป็นของทางการ ผลผลิตข้าวที่ได้จะถูกส่งไปให้พวกระดับผู้บริหารฐานทัพกินโดยเฉพาะ

คนธรรมดาอย่างเธอ มีสิทธิ์แค่หาของกินเอาตามมีตามเกิดในป่า

นานๆ ทีถึงจะได้กินข้าวสวยหรือบะหมี่ ซึ่งก็ต้องเจียดเงินก้อนโตไปซื้อจากตลาดมืด

พอกลับถึงบ้าน อันหรานก็นำถังลูกพลับทั้งสามถังออกมา

เธอลองใช้ทักษะเก็บเกี่ยวทีเดียวทั้งถัง แต่ไม่สำเร็จ

จึงลองลดจำนวนลงเรื่อยๆ จนเหลือครั้งละ 5 ลูก ถึงจะทำได้สำเร็จ

ไม่นานนัก ลูกพลับกลายพันธุ์ทั้งสามถังก็ผ่านการเก็บเกี่ยวไปสองรอบ ขนาดหดเล็กลงเหลือเท่าถ้วยข้าว แต่สียังคงเป็นสีส้มแดงสดใส เพียงแต่ไอหมอกสีดำที่เคยปกคลุมหายไปจนหมดสิ้น

อันหรานหยิบลูกหนึ่งมาปอกเปลือก หั่นเป็นแว่นหนาๆ ใส่จาน แล้วหยิบมาชิมคำหนึ่ง

หวานมาก! หอมกลิ่นลูกพลับอ่อนๆ กรอบอร่อยสุดๆ

กินไปได้ไม่กี่คำ เจ้านกสาลิกาน้อยก็บินมาส่งเสียงร้องจิ๊บๆ จ๊าบๆ ดูเหมือนจะไม่พอใจที่มนุษย์แอบกินของอร่อยคนเดียว

อันหรานเลยต้องหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ชามข้าวของมัน แล้วเอาไปวางที่ระเบียงให้มันจิกกินเอง

ลูกพลับกลายพันธุ์ระดับสี่มีคุณสมบัติช่วยให้สมองปลอดโปร่ง เจ้านกน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินอิ่มมันก็กางปีกบินหายไป ไม่ถึงชั่วโมงก็บินกลับมา ในปากคาบแกนผลึกสีแดงขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่มาด้วย

"จิ๊บๆ!" เจ้านกน้อยคายแกนผลึกใส่มืออันหราน แล้วกระโดดไปเกาะบนค้างไม้ไผ่อย่างอวดเบ่ง สายตาชำเลืองมองลูกพลับกลายพันธุ์ในถังไม้เป็นระยะ

"เอ๊ะ? ไปเอามาจากไหนเนี่ย?"

อันหรานหยิบแกนผลึกสีแดงขึ้นมาพิจารณา แล้วใช้เนตรสำรวจดู

[ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม ข้อมูลเป้าหมาย: แกนผลึกสัตว์อสูรหนามเหล็กระดับ 5 ค่ามลพิษมาร 340 หลังชำระล้าง สามารถดูดซับ...]

แกนผลึกสัตว์อสูรหนามเหล็กระดับ 5?

อันหรานตกตะลึง หันขวับไปมองเจ้านกน้อย "นี่คงไม่ได้ไปขโมยมาจากกลุ่มทหารรับจ้างเหยี่ยวล่าเหยื่อหรอกนะ?"

สาเหตุหนึ่งที่ค่ายพักแรมหมายเลข 98 ถูกทำลาย ก็เพราะกลุ่มทหารรับจ้างเหยี่ยวล่าเหยื่อกับกลุ่มสายฟ้าฟาดร่วมมือกันล่าสัตว์อสูรหนามเหล็กระดับห้าตัวนี้นี่แหละ

แกนผลึกของมันก็น่าจะตกเป็นของกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อที่นิสัยอันธพาลพวกนั้น

ไม่รู้เจ้านกน้อยไปเอามาได้ยังไง แต่ขออย่าให้พวกนั้นตามรอยมาถึงที่นี่เลยนะ

อันหรานทั้งขำทั้งเครียด รีบใช้ทักษะเก็บเกี่ยวทันที

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม คุณได้รับแกนผลึกสัตว์อสูรหนามเหล็กกลายพันธุ์ระดับ 5 ค่ามลพิษมาร 23 เมื่อดูดซับจะเพิ่มค่ากายภาพถาวร 3 แต้ม]

อันหรานถือแกนผลึกที่หดเล็กลงเหลือหนึ่งในสามไว้ในมือ ลังเลว่าจะดูดซับตอนนี้เลยดีไหม

เกิดมีคนตามเจ้านกน้อยมาหรือสืบรู้ว่าอยู่ที่นี่ ถ้าเธอไม่มีแกนผลึกคืนให้ จะโดนฆ่าปิดปากไหมเนี่ย?

เฮ้อ~ รู้งี้ไม่น่ารีบเก็บเกี่ยวเลย

อันหรานปวดหัวตึบ

คิดไปคิดมา เธอตัดสินใจเก็บแกนผลึกระดับห้านี้ใส่ถุงสัตว์อสูรรวมไว้กับแกนผลึกระดับสามที่ได้มาก่อนหน้านี้

"จิ๊บๆ! จิ๊บๆ!" เจ้านกน้อยกระโดดเข้ามา ส่งเสียงร้องไม่หยุด สายตาจ้องเขม็งไปที่ถังไม้

อันหรานจำใจต้องปอกลูกพลับหั่นเต๋าใส่ชามให้มันอีก

เจ้านกน้อยดีใจยกใหญ่ ก้มหน้าก้มตากินไปเกือบครึ่งชาม

ทว่าผ่านไป 2 วัน ก็ไม่มีใครตามมาทวงของ

อันหรานเริ่มเบาใจ จึงออกไปเก็บดินต่อ และถือโอกาสเก็บผลไม้ที่มีค่ามลพิษสูงในป่านั้นกลับมาจนหมดเกลี้ยง

หลังจากเก็บเกี่ยวจนกลายเป็นผลไม้บริสุทธิ์แล้ว เธอแบ่งส่วนน้อยไว้ข้างนอก ที่เหลือเก็บเข้าถุงสัตว์อสูร

เช้าวันที่ 3 มีดสปาต้าสั่งทำห้าเล่มจากร้านตีเหล็กก็เสร็จเรียบร้อย

คราวนี้อันหรานไม่ได้ไปรับเอง แต่ให้ทางร้านมาส่ง

เถ้าแก่ก็ใจดี ให้คนมาส่งถึงที่จริงๆ

อันหรานตรวจสอบสินค้า โอนเงินส่วนที่เหลือให้ แล้วเริ่มใช้ทักษะ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มีดสปาต้าคุณภาพชั้นเลิศห้าเล่มก็เสร็จสมบูรณ์

อันหรานเก็บสองเล่มไว้เอง วางสามเล่มไว้บนโต๊ะรับแขก แล้วส่งข้อความหากู้เส้าชวน

"หัวหน้ากู้ มีดสามเล่มของคุณได้แล้วนะ จะมารับเมื่อไหร่คะ?"

กู้เส้าชวน: "เดี๋ยวผมไปเลย อีกครึ่งชั่วโมงถึง"

อันหราน: "หัวหน้ากู้คะ ขอปรึกษาหน่อย พอจะให้ยืมรถบรรทุกสักคันได้ไหมคะ? เอาแบบ 5 ตัน"

"จะยืมรถบรรทุกไปทำอะไร? จะออกนอกเมืองเหรอ?"

"ใช่ค่ะ กะว่าจะออกไปเสี่ยงดวงดูหน่อย"

"ไปคนเดียว? หรือไปเป็นทีม?" กู้เส้าชวนถาม

อันหราน: "ไปเป็นทีมค่ะ"

"ผมขอเตือนว่าอย่าเพิ่งออกไปเลย ช่วงนี้มีสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงเพ่นพ่านเยอะมาก หลายทีมโดนกวาดล้างจนหมดทีมมาแล้ว"

อันหรานใจหายวาบ "จริงเหรอคะ?"

"จริงสิ"

ขณะที่กำลังคุยกัน จู่ๆ ก็มีเสียงทุบประตูดังลั่น "เปิดประตู! ตรวจค้นตามระเบียบ!"

อันหรานสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองเจ้านกสาลิกาน้อยทันที

. . .