ตอนที่ 46 คนกันเอง จะเอาค่าช่วยชีวิตไปทำไม?

ตอนที่ 46 คนกันเอง จะเอาค่าช่วยชีวิตไปทำไม?

เจ้านกสาลิกาน้อยก็ตกใจเสียงทุบประตูเช่นกัน มันรีบบินจากระเบียงเข้าไปหลบในห้องนอน

อันหรานยังไม่ยอมเปิดประตู แต่ส่งข้อความหากู้เส้าชวนทันที "หัวหน้ากู้ มีคนมาทุบประตูบ้าน บอกว่ามาตรวจค้นตามระเบียบ ฉันไม่กล้าเปิด กลัวพวกมันจะบุกเข้ามาปล้นมีดสปาต้าของคุณไป จะทำยังไงดีคะ?"

กู้เส้าชวนขมวดคิ้ว ตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ผมกำลังไป!"

อันหรานยิ้มมุมปาก รีบเอาถุงสัตว์อสูรมาคาดเอว

พอกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่น เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นอีก "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ไอ้เวรเอ๊ย! ถ้าไม่เปิดจะยิงประตูทิ้งแล้วนะ!"

อันหรานกลัวพวกมันจะยิงประตูพังจริงๆ เลยกระชากประตูเปิดออก ถามเสียงเย็น "พวกคุณทำบ้าอะไร? มีใครเขาเคาะประตูเรียกกันแบบนี้บ้าง?"

หน้าประตูมีทหารรับจ้างกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อห้าคนยืนถือปืนอยู่ หนึ่งในนั้นหน้าตาคุ้นๆ

อ๋อ~ นึกออกแล้ว ไอ้นี่แหละที่เคยเอาปืนจ่อหัวบังคับเธอไปเป็นตัวล่อกระสุนที่ค่าย 98

"พวกกูเรียกตั้งนาน มึงหูหนวกหรือไง? แกล้งตายห่าอะไรอยู่..."

ยังพูดไม่ทันจบ อันหรานก็กระโดดถีบเข้าเต็มอก

ด้วยค่าความว่องไว 30 กว่า คนหน้าประตูแทบมองไม่ทันว่าเธอขยับตัวตอนไหน ทหารรับจ้างปากเสียคนนั้นก็กระเด็นไปกระแทกประตูห้องฝั่งตรงข้าม แล้วเด้งกลับมาฟุบสลบเหมือดคาพื้นปูน

"เฮ้ย!" อีกสี่คนที่เหลือตกใจตาค้าง

พวกเขามองออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นยอดฝีมือระดับ 3

น้ำเสียงของหนึ่งในนั้นอ่อนลงทันที "พวกเรากำลังปฏิบัติหน้าที่ ตรวจสอบประชากรแฝงในชุมชนนี้ รบกวนให้ความร่วมมือด้วย!"

"บอกดีๆ แต่แรกก็จบ จะมาตะคอกด่าทำไม?"

อันหรานยื่นนาฬิกาข้อมือแสดงตัวตนให้ดู "นี่ไง บัตรประชาชนเขตชั้นในของฉัน เห็นชัดไหม?"

คนนั้นกวาดตามองแวบเดียว ยืนยันว่าคนตรงหน้าคือเจ้าของบัตรจริงก็พยักหน้า "ตรวจสอบถูกต้อง แต่เราต้องค้นห้องตามระเบียบด้วย"

"ค้นห้อง? ค้นหาอะไร?" อันหรานเริ่มไม่พอใจ ยืนขวางประตูไว้ไม่ให้เข้า

อีกคนทำหน้าถมึงทึงพูดขึ้น "เราได้รับคำสั่งให้ตามหาของสำคัญที่หายไป กับนกสาลิกากลายพันธุ์ตัวหนึ่ง มีคนเห็นว่าบ้านคุณเลี้ยงไว้"

อันหรานใจเต้นตึกตัก แต่ภายนอกยังทำท่าแข็งกร้าว "เลี้ยงนกสาลิกาแล้วมันทำไม? ผิดกฎหมายเหรอ? แล้วของหายเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

คนหนึ่งเห็นเธอไม่ยอมง่ายๆ ก็ตะโกนลั่น "ของที่หายไปถูกนกสาลิกากลายพันธุ์คาบไป! แล้วทั้งชุมชนเฟิ่งหวงมีบ้านคุณเลี้ยงนกสาลิกากลายพันธุ์อยู่บ้านเดียว! คุณว่าเกี่ยวมั้ยล่ะ?"

อันหราน: ...

รู้ลึกรู้จริงขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าเจ้านกน้อยไปฉกแกนผลึกต่อหน้าต่อตาพวกมัน?

แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พวกมันคงไม่รอตั้งหลายวันกว่าจะมาเคาะประตูบ้านหรอก

เอาเถอะ ยังไงก็ต้องยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่รู้เรื่อง

"ได้! อยากค้นก็เชิญ แต่ถ้าหาไม่เจอ พวกคุณจะชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันยังไง?" อันหรานเบี่ยงตัวหลบทางให้พวกมันเข้ามา

เพราะเธอเหลือบไปเห็นกู้เส้าชวนพาคนเดินขึ้นบันไดมาแล้ว

ทหารรับจ้างกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อสี่คนไม่รอช้า รีบกรูเข้ามาในห้อง รื้อค้นข้าวของกระจัดกระจายเพื่อหานกสาลิกา

สองคนในนั้นเห็นมีดสปาต้าสีดำทะมึนสามเล่มวางอยู่บนโต๊ะรับแขก ถึงกับขาตายก้าวไม่ออก

คนหนึ่งถึงกับเอื้อมมือไปหยิบมีดขึ้นมาดูด้วยความหลงใหล

"วางลง!" เสียงตวาดดังลั่นมาจากหน้าประตู กู้เส้าชวนก้าวเข้ามาในห้องพร้อมลูกทีมอีกสามคน

ทหารรับจ้างกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อสะดุ้งโหยง รีบวางมีดลงทันที

"อ้าว หัวหน้ากู้นี่เอง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?" หัวหน้าทีมย่อยรีบทักทายเมื่อเห็นกู้เส้าชวน

กู้เส้าชวนขมวดคิ้วดุ "ใครสั่งให้พวกคุณบุกรุกบ้านคนอื่น? กลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อไม่เห็นกฎหมายฐานทัพอยู่ในสายตาแล้วหรือไง!"

"หัวหน้ากู้ครับ พวกเราได้รับคำสั่งจากหัวหน้าเฉินให้มาตรวจค้น มีนกสาลิกากลายพันธุ์ตัวหนึ่งขโมยแกนผลึกระดับห้าไป เราไล่ดูกล้องวงจรปิดจนตามมาถึงชุมชนนี้"

หัวหน้าทีมย่อยทำตัวไม่ถูก ชำเลืองมองอันหรานที่เดินออกมาจากห้องนอน

กู้เส้าชวนขมวดคิ้วกำลังจะอ้าปากพูดต่อ แต่อันหรานที่อุ้มนกสาลิกาตัวสั่นงันงกออกมาก็พูดแทรกขึ้น "หัวหน้ากู้ ให้พวกเขาค้นเถอะค่ะ ไม่งั้นคงไม่ยอมจบง่ายๆ"

เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ "นกสาลิกาของฉันอยู่แต่ในบ้านตลอด ไม่ได้ไปไหน แล้วก็ไม่ได้คาบแกนผลึกอะไรมาด้วย วันนี้ถ้าไม่เคลียร์ให้จบ เดี๋ยวพวกเขาก็คงตามรังควานไม่เลิก"

กู้เส้าชวนมองนกในอ้อมแขนเด็กสาว รู้สึกตงิดๆ ว่านกตัวนี้ไม่ธรรมดา สายตามันลอกแลกมองซ้ายมองขวา แต่แกล้งทำตัวสั่นกลัวซะเนียนเชียว

"ได้! ให้พวกคุณค้น ถ้าหาไม่เจอ ผมจะไปคุยกับหัวหน้าเฉินด้วยตัวเอง"

กู้เส้าชวนกวาดสายตาเย็นชา ข่มขวัญจนอีกฝ่ายหน้าซีด

ทหารรับจ้างกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อสี่คนไม่กล้าหายใจแรง รีบแยกย้ายกันไปค้นห้องทุกซอกทุกมุม พลิกหาจนทั่ว แต่ก็ไม่เจออะไรแม้แต่เงา

คนหนึ่งหันมามองอันหราน ทำท่าเหมือนอยากจะค้นตัว

อันหรานแค่นยิ้มในใจ หมุนตัวให้ดูรอบทิศ

อากาศยังร้อนอยู่ เธอใส่แค่เสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงสามส่วน ตัวผอมบางจนไม่มีที่ซ่อนของ

ที่เอวมีแค่ถุงสัตว์อสูรใบเล็กๆ แบนแต๊ดแต๋ จะยัดแกนผลึกขนาดเท่ากำปั้นลงไปได้ยังไง

สุดท้ายพวกมันจนปัญญา จะไปรื้อถังปลูกผักสิบกว่าใบ ก็โดนกู้เส้าชวนตวาดใส่ "ตาบอดหรือไง? ต้นกล้าขึ้นแน่นขนาดนั้น ข้างล่างจะไปซ่อนของได้ยังไง?"

แถมอันหรานยังยกถังขึ้นให้ดูทีละใบ ก้นถังไม่มีรอยแตกหรือรูโหว่สักนิด

ค้นรอบสองก็ยังไม่เจอ ทหารรับจ้างกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อจำต้องล่าถอย เดินคอตกกลับลงไป

อันหรานปิดประตูลงกลอน ถึงได้โล่งอก

เธอยิ้มตาหยี นำลูกพลับมาเลี้ยงกู้เส้าชวนและลูกน้อง "หัวหน้ากู้ ขอบคุณมากนะคะที่มาช่วยแก้สถานการณ์ ไม่อย่างนั้นต่อให้กระโดดลงแม่น้ำโม่เหอก็คงล้างมลทินไม่หมดแน่"

กู้เส้าชวนนั่งบนม้านั่ง ปอกเปลือกลูกพลับไปพลางพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก "บริสุทธิ์ใจจริงหรือไม่ คุณรู้อยู่แก่ใจ"

อันหราน: ...

ลูกทีมคนหนึ่งที่ชื่อ 'โซ่วโหว' (ลิงผอม) หัวเราะร่า "หัวหน้าพวกเราน่ะรักพวกพ้องจะตาย ต่อให้เธอขโมยแกนผลึกมาจริง พวกมันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก"

ลูกทีมอีกคนเสริมขึ้นมาว่า "อันหราน เธอมาเข้ากองพันใหญ่กับพวกเราดีกว่า วันหลังถ้าเจอพวกเหยี่ยวล่าเหยื่อมาหาเรื่องอีก ก็จัดหนักพวกมันไปเลย"

"ใช่ๆ! ถ้าเธอเป็นคนของกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาด วันนี้ต่อให้ตีพวกมันตายคาที่สักคนสองคน หัวหน้าเราก็เคลียร์ให้ได้"

"จริงเหรอ?" คำพูดนี้กระแทกใจอันหรานเข้าอย่างจัง

ถ้าไม่ใช่เพราะตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่มีคนคอยหนุนหลัง เธอจะยอมก้มหัวรับความอัปยศจากไอ้พวกเวรนั่นทำไม?

โซ่วโหวยิ้มกว้าง "จริงแท้แน่นอน ถ้าเธอเข้ากองพันเรา เวลาออกไปทำภารกิจนอกเมืองก็ไปด้วยกัน มีรถมีปืน มีเพื่อนร่วมเป็นร่วมตาย ไม่ดีกว่าลุยเดี่ยวเหรอ?"

ดวงตาของอันหรานเป็นประกาย ถามขึ้นว่า "แล้วทีมของพวกนายรับคนธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษไหม?"

ทุกคนเงียบกริบ ได้ยินแต่เสียงเคี้ยวลูกพลับดังกร้วมๆ

"รับได้ แต่คุณต้องเป็นคนดูแลพวกเขาเอง" กู้เส้าชวนพูดขึ้นมาเนิบๆ

"ฉันดูแลเอง? หมายความว่าถ้าฉันเข้าร่วม ก็จะได้เป็นหัวหน้าหน่วยย่อยเหรอคะ?" อันหรานถามอย่างไม่อยากเชื่อ

กู้เส้าชวนพยักหน้า "อื้ม คุณจะตั้งทีมเอง หรือจะไปเข้าทีมคนอื่นก็ได้"

"ฉันขอตั้งทีมเองค่ะ" อันหรานไม่อยากอยู่ใต้บังคับบัญชาใคร ถ้าตั้งทีมเอง เธอก็จะพาพวกซันชีไปด้วยได้

ทันใดนั้นเธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ รีบถามทันควัน "หัวหน้ากู้ ถ้าทีมย่อยของฉันเจออันตรายข้างนอกแล้วขอความช่วยเหลือ ต้องเสียค่าช่วยชีวิตไหมคะ?"

โซ่วโหวรีบชิงตอบ "พี่น้องกันทั้งนั้น จะเก็บค่าช่วยชีวิตทำไม?"

อันหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "หัวหน้ากู้คะ ถ้าฉันเข้าทีมแล้ว งั้นค่าช่วยชีวิตรอบก่อนหน้านี้...ขอคืนได้ไหมคะ?"

. . .