ตอนที่ 47 แขนข้างหนึ่งกลายเป็นโลหะ

ตอนที่ 47 แขนข้างหนึ่งกลายเป็นโลหะ

พอได้ยินคำถามของอันหราน ทุกคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันไปมองหัวหน้าใหญ่อย่างกู้เส้าชวนเป็นตาเดียว

กู้เส้าชวนกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "เรื่องนั้นมันคนละส่วนกัน ค่าช่วยชีวิตคราวก่อนผมแจกจ่ายให้ลูกทีมไปหมดแล้ว ถ้าคุณมีความสามารถไปทวงคืนจากพวกเขาได้ ก็เชิญตามสบาย"

"อ้อ งั้นช่างเถอะค่ะ" อันหรานก็แค่ลองหยั่งเชิงดู ถ้าได้คืนจริง เธอก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ

หลังจากกินลูกพลับจนหมด เหล่าทหารรับจ้างก็ผลัดกันจับมีดสปาต้าคุณภาพชั้นเลิศขึ้นมาชื่นชม ทุกคนต่างทึ่งในคุณภาพของมัน

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อกู้เส้าชวนจับมีดเล่มหนึ่ง มีดนั้นกลับค่อยๆ สลายกลายเป็นไอโลหะ แล้วซึมหายเข้าไปในฝ่ามือของเขา

จากนั้น แขนทั้งข้างของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนสภาพเป็นโลหะ แผ่รังสีเย็นเยียบออกมา

อันหรานเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

เธอเห็นกู้เส้าชวนหยิบมีดอีกเล่มขึ้นมาทำเหมือนเดิม มีดเล่มนั้นก็หลอมรวมเข้ากับฝ่ามือของเขาไปอีกเล่ม

หลังจากดูดซับมีดไปสองเล่ม ออร่าของกู้เส้าชวนก็ดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอกำมือแน่น ดาบเล่มใหญ่ที่ทั้งคมกริบและเย็นเฉียบก็ปรากฏขึ้นมากลางอากาศ

"ที่แท้อาวุธของผู้มีพรสวรรค์ธาตุทองก็เสกออกมาแบบนี้เองเหรอเนี่ย?" อันหรานอุทานด้วยความทึ่ง

สะดวกสบายสุดๆ ไปเลย!

ถ้าดาบเกิดบิ่นหรือหัก ก็แค่หลอมกลับเข้าไปแล้วสร้างใหม่ได้ทันที เฮ้อ! น่าอิจฉาชะมัด!

ตอนแรกเธอนึกว่ากู้เส้าชวนซื้อมีดไปเยอะแยะเพื่อเอาไปแจกลูกน้อง ที่ไหนได้ พี่แกเล่นเอาไปดูดซับเป็นพลัง แล้วเสกดาบใหม่ขึ้นมาซะงั้น

ถ้ารู้ว่าเขาจะทำแบบนี้ เธอคงซื้อแค่ก้อนเหล็กกล้ามาเก็บเกี่ยวให้บริสุทธิ์ก็พอแล้ว

เฮ้อ เสียค่าจ้างตีมีดไปฟรีๆ ตั้งเยอะ

โซ่วโหวที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะร่า "ความสามารถของหัวหน้าเราไม่ได้มีแค่นี้นะ เวลาสู้จริง เขายังใช้โลหะหุ้มร่างเป็นเกราะได้ทั้งตัว กระสุนยิงไม่เข้าเลยล่ะ"

อันหรานพยักหน้ารัวๆ

เธอเคยเห็นผู้มีพลังพิเศษธาตุทองที่ใช้โลหะหุ้มร่างมาก่อน แต่คนนั้นโดนหมูป่ากลายพันธุ์ชนกระเด็นไปไกลลิบ คงไม่ใช่หัวหน้ากู้คนนี้แน่ๆ

มิน่าล่ะ กู้เส้าชวนถึงได้เป็นหัวหน้ากองพันตั้งแต่อายุยังน้อย คงเพราะพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งนี่เอง

คิดได้ดังนั้น อันหรานก็อดไม่ได้ที่จะแอบใช้เนตรสำรวจกับกู้เส้าชวนอีกรอบ

[ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม ข้อมูลเป้าหมาย: กู้เส้าชวน, อายุกระดูก 25 ปี, กายภาพ 42, พละกำลัง 40, ความว่องไว 33, พลังกายใจ 42, พรสวรรค์ธาตุทองระดับ 4 (บาดเจ็บทางพันธุกรรมระดับเบา)]

เอ๊ะ? เมื่อสิบกว่าวันก่อนยังเสียหายระดับกลางอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นระดับเบาแล้วล่ะ?

แถมค่ากายภาพและพละกำลังก็เพิ่มขึ้นด้วย เธอจำได้แม่นเลยว่าผู้มีพลังพิเศษระดับ 4 จะมีแค่ค่าพลังกายใจเท่านั้นที่สูงโดด ส่วนค่าพลังอื่นๆ จะอยู่ที่ 30 กว่าแต้ม ซึ่งเทียบเท่ากับผู้กลายพันธุ์ระดับ 3

อันหรานงุนงงไปหมด

จังหวะนั้นกู้เส้าชวนก็หันมามองทางเธอ เหมือนจะรู้ตัวว่าโดนแอบตรวจสอบอีกแล้ว

แต่เขาไม่ได้โกรธเคือง กลับถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อันหราน คุณแน่ใจนะว่าจะเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาด?"

อันหรานตอบรับ "แน่ใจค่ะ ว่าแต่เวลาออกไปทำภารกิจ จะมีรถยนต์จัดสรรให้ด้วยใช่ไหมคะ?"

เธอพยายามเช่ารถบรรทุกขนาดสองตันขึ้นไปในอินเทอร์เน็ตมาตลอดแต่หาไม่ได้เลย ตอนนี้มีทางเลือกเดียวคือต้องไปพึ่งใบบุญกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาด หวังว่าจะได้อาศัยรถฟรีและมีการคุ้มกัน เพื่อตุนเสบียงให้ตัวเองและพวกซันชีไว้กินก่อนเข้าหน้าหนาว

กู้เส้าชวนพยักหน้า "มีให้ แต่พวกคุณต้องจัดการเรื่องพลังงานเชื้อเพลิงกันเอง ถ้าหาไม่ได้ เสบียงที่พวกคุณหามาได้ต้องส่งเข้ากองกลาง 50 เปอร์เซ็นต์"

"50 เปอร์เซ็นต์? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" อันหรานชักอยากจะกลับคำ

นี่มันกลุ่มทหารรับจ้างหน้าเลือดหรือไง?

"ไม่เยอะหรอก ไม่เยอะ พวกเราก็โดนหักเท่ากัน"

โซ่วโหวรีบอธิบาย "คุณลองคิดดูนะ ทุกครั้งที่รถออกไปทำภารกิจ พอกลับมาก็ต้องซ่อมบำรุงขนานใหญ่ นี่เป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตเลยนะ ยังมีค่าปืนพลังงาน ค่าสึกหรอ ค่าเชื้อเพลิงอีก แถมในเมื่อคุณได้รับความคุ้มครองจากทีม ก็ต้องจ่ายค่าบำรุงทีมด้วย..."

"เดี๋ยวนะคะ ถ้าฉันจ่ายค่าเช่ารถกับค่าปืนพลังงานเอง จะต้องส่งเสบียงเข้ากองกลางเท่าไหร่?" อันหรานถามพลางดีดลูกคิดในใจอย่างรวดเร็ว

โซ่วโหวตอบ "งั้นก็ส่งแค่ 30 เปอร์เซ็นต์พอ"

อันหราน: ...

หน้าเลือด! หน้าเลือดที่สุด!

ขูดรีดยิ่งกว่านายทุนหน้าเลือดก่อนวันสิ้นโลกซะอีก!

แต่เธอก็จำใจต้องยอมรับข้อสัญญามัดมือชกนี้

เพราะเธอจำเป็นต้องใช้รถ และต้องการการคุ้มกันจากทหารรับจ้าง ไม่อย่างนั้นคงขนมันเทศกลับมาเยอะขนาดนั้นไม่ได้

พอลองคำนวณดูแล้ว ยอมจ่ายเสบียงครึ่งหนึ่งอาจจะคุ้มกว่า ทีมของเธอจะได้ทุ่มเทเวลาไปกับการขุดมันเทศอย่างเต็มที่ ถ้าโชคดีอาจจะเจอพืชผลการเกษตรที่มีค่ามลพิษสูงชนิดอื่นๆ อีก

แถมถ้าเจอสัตว์กลายพันธุ์ เธอก็ยังอาศัยจังหวะที่ทหารรับจ้างช่วยกันต้านทาน แอบเก็บเกี่ยวค่าสถานะมาเพิ่มพลังให้ตัวเองได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

"ตกลงค่ะ ฉันยอมรับเงื่อนไข" อันหรานตัดสินใจเด็ดขาด

เธอหันไปถามกู้เส้าชวนต่อ "หัวหน้ากู้ พรุ่งนี้ฉันอยากพาทีมไปขุดมันเทศ พวกคุณจะส่งคนไปคุ้มกันใช่ไหมคะ?" ในเมื่อต้องแบ่งของให้ตั้งครึ่งหนึ่งแล้วนี่นา

"ขุดมันเทศ?" กู้เส้าชวนทำหน้างง "มันมีเยอะขนาดไหนกันเชียว?"

อันหรานยังไม่อยากบอกเรื่องมันเทศปนเปื้อนสูง จึงตอบเลี่ยงๆ ว่า "ไปถึงแล้วคุณก็จะรู้เองค่ะ"

"งั้นก็ได้ พรุ่งนี้ 7 โมงเช้าให้มารวมตัวกันที่กองบัญชาการกองพัน คุณพาลูกทีมของคุณมาด้วยนะ ห้ามสายเด็ดขาด"

กู้เส้าชวนเองก็สงสัยใคร่รู้ว่าอันหรานจะไปขุดมันเทศที่ไหน ถึงกับต้องใช้รถบรรทุก 5 ตัน แต่สถานการณ์ในฐานทัพตอนนี้ก็น่าเป็นห่วง ปัญหาขาดแคลนอาหารในอนาคตเป็นเรื่องที่แทบจะแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าอันหรานสามารถขุดมันเทศที่กินได้กลับมาเต็มคันรถได้จริง ก็จะช่วยลดแรงกดดันด้านการอยู่รอดของกองพันที่ 5 ลงได้อย่างไม่ต้องสงสัย นี่เป็นเรื่องดี เขาต้องตามไปดูให้เห็นกับตา

ไม่นานนัก กู้เส้าชวนก็พาลูกทีมกลับไป

ส่วนอันหรานรีบส่งข้อความหาซันชีและหนิงเหมยทันที เพื่อถามว่าพวกเขาอยากจะเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาดหรือไม่

สองพี่น้องซันชีตอบตกลงทันที ดีใจจนเนื้อเต้น

การได้เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างหมายความว่าพวกเขาจะสามารถลงหลักปักฐานในเขตชั้นในได้แล้ว ต่อให้ไม่มีที่ซุกหัวนอนในเมืองชั้นใน แค่ได้กางเต็นท์อยู่ในพื้นที่ที่กำหนดไว้ ก็ยังดีกว่าอยู่ในเขตชั้นนอกที่ไร้ขื่อแป

พี่สะใภ้ซ่งถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจอีกครั้ง เธอรีบเก็บข้าวของ เตรียมตัวเข้าเมืองชั้นในตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อไปรวมพล

คู่สามีภรรยาหนิงเหมยก็ดีใจไม่แพ้กัน

แม้ทั้งสองจะอาศัยอยู่ในเมืองชั้นใน แต่เพราะภาระจากครอบครัวเดิม ทำให้ไม่เคยได้เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างเลย พออายุมากขึ้น อยากจะไปสมัคร เขาก็ไม่รับแล้ว

จ้าวโส่วเสียงก็เป็นเช่นนั้น เขาอายุ 28 ปี แม้จะปลุกพลังธาตุไฟที่มีพลังโจมตีรุนแรง แต่ก็อยู่แค่ระดับ 2 ในบรรดาผู้มีพลังพิเศษ 80,000 คนของเมืองชิงเชวี่ย เขาจัดอยู่ในประเภทธรรมดาๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พลังจิตของเขายังบาดเจ็บอยู่ ไม่รู้ว่าจะรักษาหายเมื่อไหร่ เว้นเสียแต่ว่าที่บ้านจะมีฐานะร่ำรวย สามารถซื้อยาฟื้นฟูพลังจิตระดับกลางถึงสูงราคาแพงให้กินได้อย่างต่อเนื่อง หรือได้กินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์บริสุทธิ์ระดับสูงเป็นประจำ

แต่ไม่ว่าจะทางไหน เขาก็ไม่มีปัญญาทำได้

และตอนนี้อันหรานได้หยิบยื่นโอกาสทองมาให้ สองสามีภรรยาจึงดีใจจนแทบคลั่ง

เพราะเมื่อได้เข้ากลุ่มทหารรับจ้างแล้ว ทุกสัปดาห์จะได้รับยาฟื้นฟูพลังจิตระดับกลางหนึ่งขวด ซึ่งเป็นสวัสดิการพื้นฐานของทหารรับจ้างทุกคน

ดังนั้นสองสามีภรรยาจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในตระกูลจ้าว แอบเตรียมอุปกรณ์และของใช้ยังชีพในป่าอย่างเงียบๆ รอเพียงรุ่งอรุณมาถึง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สาง

อันหรานก็ตื่นขึ้นมารดน้ำผักบนระเบียง แล้วปิดหน้าต่างกระจกทุกบานให้สนิท

ตอนนี้มะเขือเทศกลายพันธุ์ระดับสี่เริ่มโตจนออกดอกแล้ว ถั่วฝักยาวก็เลื้อยขึ้นเต็มค้างไม้ไผ่ พริกกลายพันธุ์ระดับสี่สองต้นสูงเกือบครึ่งตัวคน คาดว่าอีกไม่กี่วันคงออกดอกออกผล

ส่วนถั่วฝักยาว กุยช่าย มะเขือเทศ และพริกระดับสองและสามก็เจริญงอกงามดี เขียวชอุ่มน่าชื่นใจ

อันหรานสวมชุดป้องกันระดับสูงตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา สวมหมวกนิรภัย สะพายเป้ใบเล็ก พร้อมพลั่วขุดดินและมีดสปาต้าคุณภาพชั้นเลิศเดินลงไปข้างล่าง

ฐานบัญชาการของกลุ่มทหารรับจ้างสายฟ้าฟาดอยู่ไม่ไกลจากชุมชนเฟิ่งหวงที่เธอพักอยู่ ห่างออกไปแค่ 2-3 กิโลเมตรเท่านั้น

อันหรานวิ่งเต็มฝีเท้า ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึง

ลานกว้างหน้ากองบัญชาการมีรถหุ้มเกราะจอดอยู่หลายคัน พร้อมด้วยรถบรรทุกสองคัน และรถออฟโรดอีกสองคัน

เหล่าทหารรับจ้างแต่งกายเต็มยศ กำลังยืนจับกลุ่มพูดคุยกัน เหมือนกำลังรอใครอยู่

อันหรานเหลือบไปเห็นสองพี่น้องซันชีและคู่สามีภรรยาหนิงเหมยยืนอยู่ข้างๆ จึงเดินตรงเข้าไปหา

. . .