หมวดหมู่ โรแมนติก

นิยาย

วันที่เขาผลักไส คือวันที่เธอได้เฉิดฉาย... การหย่าร้างครั้งนี้ ทำให้เขารู้ว่าได้สูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว ชีวิตแต่งงานแบบลับๆ ตลอด 3 ปีของ ซูฮวา (苏婳) ต้องจบลงเมื่อ กู้เป่ยเสวียน (顾北弦) สามีของเธอเป็นฝ่ายขอหย่า แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บความเสียใจไว้แล้วเดินจากมาพร้อมกับเงินก้อนหนึ่ง นับจากนั้น ชีวิตของซูฮว่าก็พลิกผันสู่เส้นทางใหม่ที่น่าทึ่ง เธอกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบูรณะและประเมินวัตถุโบราณที่หาตัวจับยาก โด่งดังและเจิดจรัสในวงการของเก่าจนทุกคนต้องตะลึง ในขณะเดียวกัน กู้เป่ยเสวียน อดีตสามีผู้เย็นชา เมื่อได้เห็นภาพความสำเร็จอันน่าทึ่งของอดีตภรรยาผ่านหน้าจอทีวี ก็ได้แต่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง เขาเปลี่ยนจากประธานจอมเผด็จการมาเป็น \"ทาสภรรยา\" ไล่ตามเธอไปทั่วโลกพร้อมคำอ้อนวอน \"ที่รัก ผมยกหัวใจและชีวิตให้คุณ กลับมาเถอะนะ!\" แต่ซูฮว่าผู้เข้มแข็งกลับเมินเฉย \"ขอโทษนะ ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลา!\" เรื่องราวยิ่งซับซ้อนเมื่อเธอได้พบกับผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตเธอในวัยเด็กและกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่แล้วในวันแต่งงาน โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นกับกู้เป่ยเสวียน จนทำให้ซูฮว่าต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อไปหาเขาในสภาพที่แตกสลายด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจ สุดท้ายแล้ว...เมื่อเขาคุกเข่าลงตรงหน้าพร้อมแหวนในมือและคำขอแต่งงานอีกครั้ง ซูฮว่าจะตัดสินใจอย่างไรกับความรักที่เคยทอดทิ้งเธอไป?บทที่ 1 อาเหยาคือใครหลังจากการร่วมรักอันเร่าร้อนผ่านพ้นไป ซูฮวาเหงื่อชุ่มกายไปทั้งตัวกู้เป่ยเสวียนไม่ได้ลุกไปอาบน้ำเหมือนอย่างเคย หากแต่โอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบแน่นราวกับจะหลอมรวมเธอให้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายซูฮวาถูกเขากอดจนราวกับจะละลายไปทั้งร่าง ในใจรู้สึกประหลาดใจ ดีใจ ตื่นเต้น และเจ็บปวดระคนกันตลอดสามปีของการแต่งงาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขากอดเธอเช่นนี้เธอรู้สึกราวกับว่าได้รับความรักอย่างลึกซึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวราวกับกวางน้อยที่วิ่งพล่าน เธอค่อย ๆ หันกลับไปโอบกอดเขาไว้แน่น บนใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานสดใสราวกับว่ากำลังกอดโลกทั้งใบเอาไว้ทั้งสองกอดกันอยู่นานกู้เป่ยเสวียนจึงคลายอ้อมกอดออก ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า จากนั้นเดินไปหยิบบุหรี่ในลิ้นชักออกมาหนึ่งมวน เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างชำนาญแล้วจุดไฟสูดเข้าปอดควันสีขาวม้วนตัวปกคลุมจนทำให้โครงหน้าอันหล่อเหลาของเขาเลือนลาง เธอไม่อาจมองเห็นสีหน้าของเขาได้ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ บุหรี่ในมือเกือบจะมอดถึงปลายนิ้วแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ทันสังเกตซูฮวาไอเบา ๆ "ไหนคุณบอกว่าเลิกสูบบุหรี่ได้แล้วไม่ใช่เหรอคะ... เป็นอะไรรึเปล่า"กู้เป่ยเสวียนดับบุหรี่ลง ดวงตาที่ดำลึกล้ำจ้องมองไปยังดวงตาของเธอ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ซูฮวา เราเลิกกันเถอะ"คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสก ๆ!ซูฮวาตกตะลึง หัวใจที่ร้อนรุ่มพลันเย็นเฉียบจนกลายเป็นน้ำแข็งในทันที!เธอจ้องมองเขาด้วยสีหน้าซีดเผือด เสียงที่สั่นเทาถามว่า "นี่ฉันทำอะไรผิดไปเหรอคะ?""เปล่า""แล้วทำไม... ทำไมถึงอยากเลิกกับฉันล่ะ""สั่วสั่ว... เธอกลับมาแล้ว ผมขอโทษที่ต้องทำแบบนี้"ฉู่สั่วสั่วคืออดีตแฟนสาวของเขาหัวใจของซูฮวาราวกับถูกมีดกรีด สามปีเต็มของการใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุข กลับไม่สามารถสู้การกลับมาของผู้หญิงคนนั้นได้เลย!เขาไม่ได้รักเธอ นั่นคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ!ความผิดหวัง ความพ่ายแพ้ และความเศร้าโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ซูฮวากัดริมฝีปากแน่นจนร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัวนิ้วของเธอสั่นเทาขณะสวมเสื้อผ้า เตรียมจะลงจากเตียงกู้เป่ยเสวียนกดไหล่เธอไว้ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "จะไปไหนเหรอ?"ซูฮวากลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต "ไป...ทำอาหารเช้าค่ะ""ไม่ต้อง ปกติเป็นเธอทำ แต่วันนี้ให้ฉันทำเถอะนะ เธอไปพักผ่อนเถอะ" เสียงของเขาแหบต่ำและอ่อนโยน"อืม" ซูฮวาตอบรับ แล้วล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มมาคลุมดวงตาที่เปียกชื้นเมื่อเขาจากไป เธอก็ลงจากเตียง วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ และไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปน้ำตาของเธอไหลไม่หยุดราวกับไข่มุกที่ขาดจากสายเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการรักใครสักคนจะเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ เจ็บราวกับมีเนื้อก้อนหนึ่งถูกควักออกไปจากหัวใจของเธอเธอเจ็บปวดจนยืนแทบไม่ไหว ต้องพิงกำแพงไว้ ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดก็ไม่รู้ กู้เป่ยเสวียนเรียกเธอจากชั้นล่างให้ลงไปกินข้าวซูฮวาตอบรับเสียงแผ่ว ใช้มือวักน้ำเย็นล้างใบหน้าและดวงตาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่ว่าจะล้างยังไง ดวงตาก็ยังคงแดงก่ำราวกับมีเลือดคั่งเมื่อลงมาชั้นล่าง กู้เป่ยเสวียนยืนรอเธออยู่ที่ห้องอาหารเขาสวมชุดสูทสั่งตัดอย่างดี ขากางเกงสีเข้มยาวตรง ท่าทีสุภาพสง่างาม เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เปล่งประกายเจิดจ้าซูฮวาเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างเงียบ ๆกู้เป่ยเสวียนโน้มตัวลงเล็กน้อย มองดูดวงตาที่แดงก่ำของเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนเป็นพิเศษ "เธอร้องไห้เหรอ?"ซูฮวาเงยหน้าขึ้น พยายามยิ้มให้เขา "พอดีตอนล้างหน้าเมื่อกี้ โฟมมันเข้าตาน่ะค่ะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว""อืม…คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะ กินข้าวก่อนเถอะ" กู้เป่ยเสวียนนั่งลงข้างเธอ หยิบตะเกียบส่งมาให้ซูฮวาเอื้อมมือไปรับ ก้มหน้าลงมองนิ้วมือที่เรียวยาวสวยงามของเขาที่วางอยู่บนตะเกียบอาหารเช้ามากมายส่งกลิ่นหอมชวนรับประทาน แต่ทั้งสองคนกลับไม่แตะต้องมันเลยตลอดชีวิตไม่เคยมีมื้อไหนที่กินแล้วเศร้าได้ขนาดนี้ครึ่งชั่วโมงผ่านไป อาหารบนโต๊ะยังคงเหมือนเดิมซูฮวาวางตะเกียบลง จับขอบโต๊ะไว้แล้วลุกขึ้นยืน พูดเสียงเบาว่า "ฉันขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ"มือของกู้เป่ยเสวียนที่ถือตะเกียบอยู่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย "ไม่ต้องรีบหรอกนะ"ซูฮวาหัวเราะอย่างขมขื่น ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าไม่รีบไปแล้วจะให้รอจนกว่าจะถูกไล่ออกมาหรือไง?เธอหันหลังเดินขึ้นชั้นบน โยนข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางทีละชิ้น ใช้เวลาเก็บอยู่นานเกือบครึ่งวัน ในที่สุดก็รูดซิปแล้วหิ้วกระเป๋าลงมากู้เป่ยเสวียนก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกไปหมายจะรับกระเป๋าจากเธอ "ให้ฉันถือให้เถอะ" ซูฮวาไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา เธอสะบัดมือออกเล็กน้อยพร้อมกับกระชับด้ามจับกระเป๋าไว้แน่น "ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น เดินนำเขาไปเมื่อเดินผ่านสวนเล็ก ๆ ในบ้าน มองดูต้นไม้ดอกไม้ที่คุ้นเคย เธออดไม่ได้ที่จะเศร้าสร้อย คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า จะไร้หัวใจได้อย่างไร?สามปีที่ผ่านมาที่ว่า "ความรักที่ก่อตัวขึ้นจากระยะเวลา" แท้จริงแล้วเป็นเรื่องของเธอเพียงคนเดียวเธอรักเขามากเหลือเกิน รักอย่างสุดหัวใจ มีทั้งความรักอันร้อนแรงและความรักแบบครอบครัว แต่สุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์อะไรปล่อยมือเถอะ ปล่อยมือไปทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้าน รถจอดรออยู่ที่หน้าประตูแล้วกู้เป่ยเสวียนหยิบเช็คใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้เธอ "นี่…ถือว่าเป็นคำขอบคุณสำหรับสามปีที่ผ่านมานะ" ซูฮวายืนนิ่งราวกับถูกสาป สายตาจับจ้องที่เช็คใบนั้น ไม่ยอมยื่นมือออกไปรับ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับ กู้เป่ยเสวียนจึงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสอดเช็คเข้าไปในช่องซิปกระเป๋าเดินทางของเธอ "รับไว้เถอะ อนาคตของเธอยังอีกยาวไกล""อืม"ซูฮวาตอบรับอย่างแห้งแล้ง เงยหน้าขึ้นมองริมฝีปากที่สวยงามของเขาอย่างตะกละตะกลาม จมูกที่โด่งเป็นสัน และดวงตาอันหล่อเหลาเมื่อนึกถึงตอนที่อยู่บนเตียง เขาใช้ดวงตาที่ลึกซึ้งโอบคลุมดวงตาของเธอเอาไว้ นับจากนั้นดวงดาวเต็มท้องฟ้าก็บังเกิดขึ้น หัวใจของเธอปวดร้าวราวกับมีดกรีด เจ็บปวดจนไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เธอคิดว่าในชีวิตนี้คงจะมีสักวันที่เธอไม่รักเขาแล้วสามปี? สิบปี?หรืออาจจะตลอดไปดูเหมือนการรักใครสักคนเป็นเรื่องง่าย แต่การลืมกลับเป็นเรื่องยากเหลือเกินกู้เป่ยเสวียนจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ดึงเธอเข้ามากอด บนใบหน้าดูสงบ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "อยู่คนเดียวหลังจากนี้อาจจะลำบากหน่อยนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรหาฉันได้เสมอ"น้ำตาไหลคลอเบ้าแต่ก็ถูกกลืนลงไป ซูฮวาตอบว่า "ค่ะ""ช่วงสองปีแรกที่ฉันป่วย... อารมณ์ฉันไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ คงทำให้เธอลำบากมามากสินะ""ไม่เป็นไรค่ะ""ดูแลตัวเองดีๆนะ""คุณก็เช่นกันค่ะ" ซูฮวาค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบกอดเขา กอดราวกับจะพลัดพรากจากกันชั่วนิรันดร์ทันใดนั้นเธอก็คลายอ้อมกอดออกเธอผลักเขาเบา ๆ รีบใช้มือปาดน้ำตา ดึงกระเป๋าเดินทางแล้วหันหลังเดินไปอย่างรวดเร็วเมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของกู้เป่ยเสวียนถามขึ้นว่า "อาเหยาคือใคร?"หัวใจของเธอสั่นสะท้าน เท้าที่กำลังจะก้าวลงก็ชะงักไปในทันทีเรื่องราวในอดีตที่ถูกปิดผนึกไว้ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นสึนามิเธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออกได้ยินกู้เป่ยเสวียนพูดอีกครั้งว่า "เขาคงจะสำคัญกับเธอมากใช่ไหม? ขอโทษนะที่ฉันรั้งเธอไว้มาตลอดสามปี ต่อจากนี้ก็ขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ" 

นิยาย

ฉันได้ระบบเศรษฐีระดับเทพ แต่มีข้อแม้...ต้องให้ สาวใหญ่ เปย์ให้ก่อนถึงจะรวย! งานนี้ซูอวิ๋นโจวเลยต้องเดินบนเส้นทางสายใหม่... เส้นทางแห่งการ ‘เกาะผู้หญิงกินอย่างหน้าตาเฉย!’

นิยาย

เรื่องราวของจางเซวียนที่หลังจากเกิดใหม่แล้วก็กลายเป็นมหาบุรุษนักประพันธ์ระดับตำนาน

นิยาย

หลังจากเกษียณ ผมอยู่ตัวคนเดียว ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีและสบายใจ กินข้าว นอนหลับ ออกกำลังกาย สีเอ้อร์หู แช่เท้า ทุบหลัง นวดตัว… อยากมีความสุขแบบไหนก็ทำแบบนั้น ผมคิดว่าช่วงชีวิตที่เหลือ คงจะปล่อยให้ผ่านไปแบบนี้ แต่นึกไม่ถึงว่า ภรรยาสาวแสนสวยของหยางเฟิง หลังจากคลอดลูกคนที่สองแล้ว จะโทรศัพท์มาหาสายหนึ่ง ซึ่งมันได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของผมไปอย่างสิ้นเชิง

นิยาย

เรื่องราวหลักบอกเล่าถึงเรื่องสนุกๆ ของ \'ห่าวเฉียงจ้วง\' ที่ล่องใต้ไปใช้แรงงาน และเพราะได้รับความเอ็นดูจากป้าผู้ดูแลหอพัก เส้นทางดวงนารีอุปถัมภ์ของเขาจึงเริ่มต้นเบ่งบานเต็มที่

นิยาย

【วันนี้คุณได้พบกับเซียนสาวที่ลงจากเขา คุณต้องหาทางชิง “โอสถเพลิงสุริยัน” ในมือของนางมาให้ได้】 หลินเจิ้งหรานจ้องไปที่ลูกอมรสนมในมือของเพื่อนสาววัยเด็ก “ขอลูกอมให้เรานะ...เธออยากเข้าห้องน้ำใช่ไหม? เดี๋ยวเราช่วยเรียกครูให้~” เด็กหญิงผู้ไร้เดียงสาทำหน้างง ๆ ก่อนจะยื่นลูกอมให้เขาอย่างว่าง่าย “อ่ะ...ลูกอมให้เธอ”หลังจากล้มเหลวในการข้ามภพไปยังโลกเซียนอย่างที่ควรจะเป็นหลินเจิ้งหรานลืมตาตื่นขึ้นมา...แล้วพบว่าตัวเองกลายเป็นเด็กตัวเล็กแถมยังอยู่ใน “โรงเรียนอนุบาล” อีกต่างหาก!ไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงตัดสินใจ “หลอกระบบ” ด้วยการแกล้งทำเป็นฝึกตน【วันนี้คุณได้พบกับเซียนสาวที่ลงจากเขา คุณต้องหาทางชิง “โอสถเพลิงสุริยัน” ในมือของนางมาให้ได้】หลินเจิ้งหรานจ้องไปที่ลูกอมรสนมในมือของเพื่อนสาววัยเด็ก“ขอลูกอมให้เรานะ...เธออยากเข้าห้องน้ำใช่ไหม? เดี๋ยวเราช่วยเรียกครูให้~”เด็กหญิงผู้ไร้เดียงสาทำหน้างง ๆ ก่อนจะยื่นลูกอมให้เขาอย่างว่าง่าย“อ่ะ...ลูกอมให้เธอ”【ขอแสดงความยินดี! คุณได้โอสถเพลิงสุริยันจากเซียนสาวมาโดยไม่ต้องชักดาบแม้แต่ครั้งเดียว!】 --------------------------------------------------ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะครับ  คลิ๊กที่นี่--------------------------------------------------

นิยาย

ใต้หอพักหญิงยามเย็น เซียวหยางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยคำเดิมที่พูดมาเกือบร้อยครั้ง “ฉันชอบเธอ... เป็นแฟนฉันนะ!” นี่คือการสารภาพรักครั้งที่ 99 ต่อเทพธิดาโรงเรียน หลินฉีเยว่ แต่วันถัดมา... หลินฉีเยว่ชะเง้อมองหาคนคุ้นหน้า แล้วถามอย่างร้อนใจ “วันนี้นายไม่มาสารภาพรักเหรอ?” เขาหันมามองเธอ พลางเอียงคอนิด ๆ “ขอโทษนะ... เรารู้จักกันเหรอ?” หลินฉีเยว่: “???”   ตั้งแต่วันที่เสี่ยวหยางได้รับระบบ เขาก็ตั้งเป้าไว้ชัดเจน—ต้องพิชิตใจเทพธิดาน้ำแข็งประจำโรงเรียนให้ได้!   สารภาพรักครั้งที่ 1… เขาถือชาไข่มุกไปให้เธอ ผลคือโดนปฏิเสธ    สารภาพรักครั้งที่ 12… เขาถืออาหารเช้าไปให้เธอ ผลคือยังโดนปฏิเสธ   สารภาพรักครั้งที่ 48… เขาถือดอกกุหลาบไปให้เธอ ผลก็ยังคงเดิม   จนกระทั่งครั้งที่ 99… เขายืนหน้าหอพักหญิง ตะโกนสารภาพรักเสียงดัง… และแน่นอนว่าโดนปฏิเสธอีก   แต่แล้ววันหนึ่ง นางฟ้าแสนเย็นชากลับเฝ้ารอการมาสารภาพรักครั้งที่ 100… ทว่า เซียวหยางกลับไม่ปรากฏตัว!   จนเธอต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปถามด้วยตัวเอง— “ทำไมไม่มาสารภาพรักอีกล่ะ?”   เซียวหยางตอบหน้าตายว่า “คุณผู้หญิง… เรารู้จักกันด้วยเหรอ?”เธอ: “???”วันถัดมา เทพธิดาผู้เย็นชากลับปรากฏตัวพร้อมชาไข่มุกในมือมาหาเสี่ยวหยางเสียงอุทานดังลั่นทั่วห้องเรียน— เธอเปลี่ยนไปแล้ว! เทพธิดาน้ำแข็งเปลี่ยนไปแล้ว!”--------------------------------------------------ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะครับ  คลิ๊กที่นี่--------------------------------------------------

นิยาย

สองเดือนต่อมา… เธอมาหาผมถึงหน้าประตู “ฉันท้อง…ลูกของนาย” จากวันนั้น ชีวิตผมก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง—ผมกวาดทุกฉายาระดับเทพ ทั้งเทพการลงทุน เทพครัว เทพขับรถ เทพแพทย์แผนจีน เทพดนตรี เทพพนัน เทพตกปลาสองเดือนก่อน…เฉินหยางหนุ่มหล่ออันดับหนึ่งแห่งสาขาการเงิน—ทำงานพาร์ตไทม์ในบาร์ และบังเอิญมีค่ำคืนเร่าร้อนกับ “เย่ชิงหยา”ดาวเด่นผู้ได้ฉายา เทพธิดาประจำมหาวิทยาลัยสองเดือนต่อมา… เธอมาหาผมถึงหน้าประตู พร้อมข่าวที่ทำให้ผมช็อกจนพูดไม่ออก“ฉันท้อง…ลูกของนาย”ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ระบบซูเปอร์อเนกประสงค์ที่ซ่อนอยู่ในร่างก็ถูกปลุกขึ้น!“ตรวจพบสายเลือดเชื่อมโยงโฮสต์—ระบบกำลังทำงาน…”“ระบบนี้จะช่วยให้คุณเป็นสุดยอดอเนกประสงค์ในทุกด้าน เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการเติบโตที่ดีที่สุดให้ลูกของคุณ”ระบบมอบขุมสมองเหนือมนุษย์ พร้อมสุ่มสกิลหนึ่งอย่างให้เต็มระดับทันทีจากวันนั้นชีวิตผมก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง—ผมเริ่มกวาดทุกฉายาระดับเทพทั้งเทพการลงทุน เทพครัว เทพขับรถ เทพแพทย์แผนจีน เทพดนตรี เทพพนัน เทพตกปลา…ไม่ว่าหมวดไหน ผมก็ทำได้หมด! --------------------------------------------------ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะครับ  คลิ๊กที่นี่--------------------------------------------------

นิยาย

“ป๊ะป๋า!” ทันทีที่หยางยี่ได้เข้าไปในโลกคู่ขนาน เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักก็เรียกเขาว่าพ่อ นี่ทำให้หยางยี่รู้สึกสับสนนิดหน่อย ยิ่งแม่ของเด็กก็ดันเป็นราชินีที่เยือกเย็นอีก งานนี้สนุกแน่!“ป๊ะป๋า!” ทันทีที่หยางยี่ได้เข้าไปในโลกคู่ขนาน เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักก็เรียกเขาว่าพ่อ นี่ทำให้หยางยี่รู้สึกสับสนนิดหน่อย ยิ่งแม่ของเด็กก็ดันเป็นราชินีที่เยือกเย็นอีก งานนี้สนุกแน่! แต่ปัญหาที่ตามมานี้สิ คุณจะเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยคนนี้ได้ยังไง? นักฆ่ามือฉมังอย่างเขาในชีวิตที่แล้วถึงกับต้องเกาหัว คุณจะใช้วิธีไหนตามง้อแม่ของลูกคนนี้กลับมา? หยางยี่ผู้มากประสพการณ์ตอบ : ไม่มีปัญหาอะไรที่เพลงรักแก้ไม่ได้ ถ้าหนึ่งเพลงยังง้อไม่ได้? แล้วสองเพลงละ! หลายปีต่อมา หยางยี่ถอนหายใจก่อนจะพูด : ที่จริงแล้ว ฉันแค่อยากจะเปิดร้านขายกาแฟอย่างเงียบๆเท่านั้นเอง แฟนๆช็อค: คุณพ่อตาหยุดสร้างปัญหาได้แล้ว เรารอให้ลูกสะใภ้มาแสดงเรื่อง"นักฆ่าคนนั้นไม่ได้เย็นชา"อยู่นะครับ! หยางยี่ : อะไรนะ? ใครกันที่กล้ามาแตะต้องซีซีของฉัน --------------------------  

นิยาย

บทความแสนหวาน ที่จะพาคุณย้อนกลับไปในวัยมัธยมอีกครั้ง ครั้งนี้เขาได้รับโอกาสใหม่ เพื่อที่จะชดใช้ให้กับความเสียใจที่เกิดขึ้นในชีวิตก่อนหน้านี้ เย่ฟานตัดสินใจย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายที่หนิงซีเรียนอยู่ ที่โรงเรียนแห่งนี้ ทำให้เขาได้เห็นภาพในความทรงจำของเขาอีกครั้ง ในครั้งนี้ เขาจะเอาชนะใจหนิงซีที่อ่อนโยนและน่ารักได้อย่างไร