The Next Chapter...บทถัดไปของฉันคือเธอ

วันที่เขาผลักไส คือวันที่เธอได้เฉิดฉาย... การหย่าร้างครั้งนี้ ทำให้เขารู้ว่าได้สูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว

ชีวิตแต่งงานแบบลับๆ ตลอด 3 ปีของ ซูฮวา (苏婳) ต้องจบลงเมื่อ กู้เป่ยเสวียน (顾北弦) สามีของเธอเป็นฝ่ายขอหย่า แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บความเสียใจไว้แล้วเดินจากมาพร้อมกับเงินก้อนหนึ่ง



นับจากนั้น ชีวิตของซูฮว่าก็พลิกผันสู่เส้นทางใหม่ที่น่าทึ่ง เธอกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบูรณะและประเมินวัตถุโบราณที่หาตัวจับยาก โด่งดังและเจิดจรัสในวงการของเก่าจนทุกคนต้องตะลึง



ในขณะเดียวกัน กู้เป่ยเสวียน อดีตสามีผู้เย็นชา เมื่อได้เห็นภาพความสำเร็จอันน่าทึ่งของอดีตภรรยาผ่านหน้าจอทีวี ก็ได้แต่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง เขาเปลี่ยนจากประธานจอมเผด็จการมาเป็น \"ทาสภรรยา\" ไล่ตามเธอไปทั่วโลกพร้อมคำอ้อนวอน \"ที่รัก ผมยกหัวใจและชีวิตให้คุณ กลับมาเถอะนะ!\" แต่ซูฮว่าผู้เข้มแข็งกลับเมินเฉย \"ขอโทษนะ ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลา!\"



เรื่องราวยิ่งซับซ้อนเมื่อเธอได้พบกับผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตเธอในวัยเด็กและกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่แล้วในวันแต่งงาน โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นกับกู้เป่ยเสวียน จนทำให้ซูฮว่าต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อไปหาเขาในสภาพที่แตกสลายด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจ



สุดท้ายแล้ว...เมื่อเขาคุกเข่าลงตรงหน้าพร้อมแหวนในมือและคำขอแต่งงานอีกครั้ง ซูฮว่าจะตัดสินใจอย่างไรกับความรักที่เคยทอดทิ้งเธอไป?

บทที่ 1 อาเหยาคือใคร

หลังจากการร่วมรักอันเร่าร้อนผ่านพ้นไป ซูฮวาเหงื่อชุ่มกายไปทั้งตัว

กู้เป่ยเสวียนไม่ได้ลุกไปอาบน้ำเหมือนอย่างเคย หากแต่โอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบแน่นราวกับจะหลอมรวมเธอให้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

ซูฮวาถูกเขากอดจนราวกับจะละลายไปทั้งร่าง ในใจรู้สึกประหลาดใจ ดีใจ ตื่นเต้น และเจ็บปวดระคนกัน

ตลอดสามปีของการแต่งงาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขากอดเธอเช่นนี้

เธอรู้สึกราวกับว่าได้รับความรักอย่างลึกซึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวราวกับกวางน้อยที่วิ่งพล่าน เธอค่อย ๆ หันกลับไปโอบกอดเขาไว้แน่น บนใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานสดใสราวกับว่ากำลังกอดโลกทั้งใบเอาไว้

ทั้งสองกอดกันอยู่นาน

กู้เป่ยเสวียนจึงคลายอ้อมกอดออก ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า จากนั้นเดินไปหยิบบุหรี่ในลิ้นชักออกมาหนึ่งมวน เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างชำนาญแล้วจุดไฟสูดเข้าปอด

ควันสีขาวม้วนตัวปกคลุมจนทำให้โครงหน้าอันหล่อเหลาของเขาเลือนลาง เธอไม่อาจมองเห็นสีหน้าของเขาได้ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ บุหรี่ในมือเกือบจะมอดถึงปลายนิ้วแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ทันสังเกต

ซูฮวาไอเบา ๆ "ไหนคุณบอกว่าเลิกสูบบุหรี่ได้แล้วไม่ใช่เหรอคะ... เป็นอะไรรึเปล่า"

กู้เป่ยเสวียนดับบุหรี่ลง ดวงตาที่ดำลึกล้ำจ้องมองไปยังดวงตาของเธอ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ซูฮวา เราเลิกกันเถอะ"

คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสก ๆ!

ซูฮวาตกตะลึง หัวใจที่ร้อนรุ่มพลันเย็นเฉียบจนกลายเป็นน้ำแข็งในทันที!

เธอจ้องมองเขาด้วยสีหน้าซีดเผือด เสียงที่สั่นเทาถามว่า "นี่ฉันทำอะไรผิดไปเหรอคะ?"

"เปล่า"

"แล้วทำไม... ทำไมถึงอยากเลิกกับฉันล่ะ"

"สั่วสั่ว... เธอกลับมาแล้ว ผมขอโทษที่ต้องทำแบบนี้"

ฉู่สั่วสั่วคืออดีตแฟนสาวของเขา

หัวใจของซูฮวาราวกับถูกมีดกรีด สามปีเต็มของการใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุข กลับไม่สามารถสู้การกลับมาของผู้หญิงคนนั้นได้เลย!

เขาไม่ได้รักเธอ นั่นคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ!

ความผิดหวัง ความพ่ายแพ้ และความเศร้าโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ซูฮวากัดริมฝีปากแน่นจนร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว

นิ้วของเธอสั่นเทาขณะสวมเสื้อผ้า เตรียมจะลงจากเตียง

กู้เป่ยเสวียนกดไหล่เธอไว้ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "จะไปไหนเหรอ?"

ซูฮวากลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต "ไป...ทำอาหารเช้าค่ะ"

"ไม่ต้อง ปกติเป็นเธอทำ แต่วันนี้ให้ฉันทำเถอะนะ เธอไปพักผ่อนเถอะ" เสียงของเขาแหบต่ำและอ่อนโยน

"อืม" ซูฮวาตอบรับ แล้วล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มมาคลุมดวงตาที่เปียกชื้น

เมื่อเขาจากไป เธอก็ลงจากเตียง วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ และไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป

น้ำตาของเธอไหลไม่หยุดราวกับไข่มุกที่ขาดจากสาย

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการรักใครสักคนจะเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ เจ็บราวกับมีเนื้อก้อนหนึ่งถูกควักออกไปจากหัวใจของเธอ

เธอเจ็บปวดจนยืนแทบไม่ไหว ต้องพิงกำแพงไว้ ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดก็ไม่รู้ กู้เป่ยเสวียนเรียกเธอจากชั้นล่างให้ลงไปกินข้าว

ซูฮวาตอบรับเสียงแผ่ว ใช้มือวักน้ำเย็นล้างใบหน้าและดวงตาครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ไม่ว่าจะล้างยังไง ดวงตาก็ยังคงแดงก่ำราวกับมีเลือดคั่ง

เมื่อลงมาชั้นล่าง กู้เป่ยเสวียนยืนรอเธออยู่ที่ห้องอาหาร

เขาสวมชุดสูทสั่งตัดอย่างดี ขากางเกงสีเข้มยาวตรง ท่าทีสุภาพสง่างาม เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เปล่งประกายเจิดจ้า

ซูฮวาเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างเงียบ ๆ

กู้เป่ยเสวียนโน้มตัวลงเล็กน้อย มองดูดวงตาที่แดงก่ำของเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนเป็นพิเศษ "เธอร้องไห้เหรอ?"

ซูฮวาเงยหน้าขึ้น พยายามยิ้มให้เขา "พอดีตอนล้างหน้าเมื่อกี้ โฟมมันเข้าตาน่ะค่ะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว"

"อืม…คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะ กินข้าวก่อนเถอะ" กู้เป่ยเสวียนนั่งลงข้างเธอ หยิบตะเกียบส่งมาให้

ซูฮวาเอื้อมมือไปรับ ก้มหน้าลงมองนิ้วมือที่เรียวยาวสวยงามของเขาที่วางอยู่บนตะเกียบ

อาหารเช้ามากมายส่งกลิ่นหอมชวนรับประทาน แต่ทั้งสองคนกลับไม่แตะต้องมันเลย

ตลอดชีวิตไม่เคยมีมื้อไหนที่กินแล้วเศร้าได้ขนาดนี้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป อาหารบนโต๊ะยังคงเหมือนเดิม

ซูฮวาวางตะเกียบลง จับขอบโต๊ะไว้แล้วลุกขึ้นยืน พูดเสียงเบาว่า "ฉันขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ"

มือของกู้เป่ยเสวียนที่ถือตะเกียบอยู่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย "ไม่ต้องรีบหรอกนะ"

ซูฮวาหัวเราะอย่างขมขื่น ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าไม่รีบไปแล้วจะให้รอจนกว่าจะถูกไล่ออกมาหรือไง?

เธอหันหลังเดินขึ้นชั้นบน โยนข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางทีละชิ้น ใช้เวลาเก็บอยู่นานเกือบครึ่งวัน ในที่สุดก็รูดซิปแล้วหิ้วกระเป๋าลงมา

กู้เป่ยเสวียนก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกไปหมายจะรับกระเป๋าจากเธอ "ให้ฉันถือให้เถอะ" ซูฮวาไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา เธอสะบัดมือออกเล็กน้อยพร้อมกับกระชับด้ามจับกระเป๋าไว้แน่น "ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น เดินนำเขาไป

เมื่อเดินผ่านสวนเล็ก ๆ ในบ้าน มองดูต้นไม้ดอกไม้ที่คุ้นเคย เธออดไม่ได้ที่จะเศร้าสร้อย คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า จะไร้หัวใจได้อย่างไร?

สามปีที่ผ่านมาที่ว่า "ความรักที่ก่อตัวขึ้นจากระยะเวลา" แท้จริงแล้วเป็นเรื่องของเธอเพียงคนเดียว

เธอรักเขามากเหลือเกิน รักอย่างสุดหัวใจ มีทั้งความรักอันร้อนแรงและความรักแบบครอบครัว แต่สุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ปล่อยมือเถอะ ปล่อยมือไป

ทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้าน รถจอดรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

กู้เป่ยเสวียนหยิบเช็คใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้เธอ "นี่…ถือว่าเป็นคำขอบคุณสำหรับสามปีที่ผ่านมานะ" ซูฮวายืนนิ่งราวกับถูกสาป สายตาจับจ้องที่เช็คใบนั้น ไม่ยอมยื่นมือออกไปรับ 

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับ กู้เป่ยเสวียนจึงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสอดเช็คเข้าไปในช่องซิปกระเป๋าเดินทางของเธอ "รับไว้เถอะ อนาคตของเธอยังอีกยาวไกล"

"อืม"

ซูฮวาตอบรับอย่างแห้งแล้ง เงยหน้าขึ้นมองริมฝีปากที่สวยงามของเขาอย่างตะกละตะกลาม จมูกที่โด่งเป็นสัน และดวงตาอันหล่อเหลา

เมื่อนึกถึงตอนที่อยู่บนเตียง เขาใช้ดวงตาที่ลึกซึ้งโอบคลุมดวงตาของเธอเอาไว้ นับจากนั้นดวงดาวเต็มท้องฟ้าก็บังเกิดขึ้น หัวใจของเธอปวดร้าวราวกับมีดกรีด เจ็บปวดจนไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้

เธอคิดว่าในชีวิตนี้คงจะมีสักวันที่เธอไม่รักเขาแล้ว

สามปี? สิบปี?

หรืออาจจะตลอดไป

ดูเหมือนการรักใครสักคนเป็นเรื่องง่าย แต่การลืมกลับเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

กู้เป่ยเสวียนจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ดึงเธอเข้ามากอด บนใบหน้าดูสงบ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย 

"อยู่คนเดียวหลังจากนี้อาจจะลำบากหน่อยนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรหาฉันได้เสมอ"

น้ำตาไหลคลอเบ้าแต่ก็ถูกกลืนลงไป ซูฮวาตอบว่า "ค่ะ"

"ช่วงสองปีแรกที่ฉันป่วย... อารมณ์ฉันไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ คงทำให้เธอลำบากมามากสินะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ดูแลตัวเองดีๆนะ"

"คุณก็เช่นกันค่ะ" ซูฮวาค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบกอดเขา กอดราวกับจะพลัดพรากจากกันชั่วนิรันดร์

ทันใดนั้นเธอก็คลายอ้อมกอดออก

เธอผลักเขาเบา ๆ รีบใช้มือปาดน้ำตา ดึงกระเป๋าเดินทางแล้วหันหลังเดินไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของกู้เป่ยเสวียนถามขึ้นว่า "อาเหยาคือใคร?"

หัวใจของเธอสั่นสะท้าน เท้าที่กำลังจะก้าวลงก็ชะงักไปในทันที

เรื่องราวในอดีตที่ถูกปิดผนึกไว้ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นสึนามิ

เธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

ได้ยินกู้เป่ยเสวียนพูดอีกครั้งว่า "เขาคงจะสำคัญกับเธอมากใช่ไหม? ขอโทษนะที่ฉันรั้งเธอไว้มาตลอดสามปี ต่อจากนี้ก็ขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ"