บทที่ 16 ลีอาผู้แปลกไป

บทที่ 16 ลีอาผู้แปลกไป
เย็นวันนั้น
โซอีเล่าเรื่องที่โรนันขุดเจอทรัฟเฟิล, เรื่องที่เขาเสนอให้มาตั้งแผงขายของด้วยกัน และเรื่องที่เขาหวังจะขอยืมรถบ่อยขึ้นจากเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่ฟัง
เธอแฝงนัยเป็นนัยว่ารถคันนั้นจอดทิ้งไว้ที่บ้านก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร พร้อมทั้งคำนวณให้เห็นเป็นรูปธรรมว่าเรื่องนี้จะสร้างรายได้ทางเศรษฐกิจให้เธอมากขนาดไหน
อีกไม่นานเธอก็จะเก็บเงินได้มากพอที่จะซื้อรถยนต์เป็นของตัวเอง และเมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้เป็นช่วงฤดูที่ครอบครัวต้องใช้รถบ่อย เธอก็จะสามารถเดินทางไปร่วมตลาดนัดในพื้นที่อื่นๆ ของโพรวองซ์ได้บ่อยขึ้น
หลังจากโซอีเล่าจบ สีหน้าของหลุยส์และลีอาก็ปรากฏแววประหลาดใจและสงสัยขึ้นมาพร้อมกัน
ในฐานะผู้หญิงที่มีความละเอียดอ่อนกว่า ลีอาจับสังเกตความผิดปกติของโซอีได้อย่างเฉียบคม ปกติแล้วเธอจะสามารถบรรยายเรื่องราวตามเหตุและผลอย่างที่เธอเป็นเสมอ แต่วันนี้กลับสอดแทรกคำอธิบายและความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไปมากมาย
หรือว่าเธอจะมีความรู้สึกดีๆ ให้โรนัน?
หรือว่าพวกเขาสองคนมีความรู้สึกดีๆ ให้กันและตอนนี้ก็คบกันอยู่แล้ว?
พระเจ้าช่วย ฉันไม่ทันได้สังเกตปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนในงานเลี้ยงเลย ทำไมถึงทำพลาดร้ายแรงขนาดนี้ได้นะ?
ในฐานะพ่อที่ไม่ค่อยคิดอะไรซับซ้อน ประเด็นของหลุยส์ไม่ได้อยู่ที่เรื่องการยืมรถ โรนันอยากจะมาขับเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเวลา เขาถูกท่าทีแปลกๆ ของอองรีดึงดูดความสนใจไปเสียมากกว่า
“ลูกบอกว่า อองรีเป็นฝ่ายเข้ามาแย่งของจากมือโรนันไปเลย แถมยังพูดจาด้วยน้ำเสียงประจบประแจงบ่อยๆ ด้วยเหรอ?”
โซอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“น่าจะเรียกว่าประจบนะคะ หนูเคยเห็นเขามีสีหน้าแบบนั้นก็ตอนที่อยู่ต่อหน้าปีแยร์เท่านั้น”
หลุยส์อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปข้างหน้า ความสนใจของเขายิ่งเข้มข้นขึ้น
“แล้วอองรียังบอกอีกว่า ทุกคนที่โรงเตี๊ยมเก่าอยากจะเลี้ยงเหล้าโรนัน?”
โซอีพยักหน้า
“ค่ะ”
หลุยส์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วโทรออกไปเบอร์หนึ่ง
โทรศัพท์ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว หลุยส์โพล่งถามออกไปทันที
“วันนี้ที่โรงเตี๊ยมเก่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”
คนที่พูดสายคืออาแล็ง เจ้าของร้านขนมปัง เขารู้ข่าวคราวในหมู่บ้านดีที่สุด
“พวกเกษตรกรจัดแข่งเก็บทรัฟเฟิลกันอีกรอบ ลูคัสเป็นผู้ชนะ นายก็รู้นี่ ว่าหมอนั่นเป็นนักล่าทรัฟเฟิลมืออาชีพ”
หลุยส์เล่าสถานการณ์ที่โซอีบรรยายให้อาแล็งฟัง ปลายสายเงียบไปหลายวินาทีแล้วพูดว่า
“เดี๋ยวฉันไปสืบให้”
สามนาทีต่อมา อาแล็งก็โทรกลับมา
แม้ว่าโซอีกับลีอาจะอยู่ห่างจากหูโทรศัพท์สี่ห้าเมตร แต่ก็ยังได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและคลุ้มคลั่งของอาแล็ง
“นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ ลูคัสบอกว่าตอนบ่ายเขาไปที่โรงเตี๊ยมเก่า ไม่มีใครเข้ามาแสดงความยินดี ไม่มีใครเลี้ยงเหล้าเขา ทุกคนกำลังรอโรนันกันอยู่! หลุยส์ ฉันว่าเราต้องจัดงานเลี้ยงกันสักครั้งแล้ว เราไม่ได้แลกเปลี่ยนข่าวสารกันนานเกินไปแล้ว เกิดเรื่องกับโรนันตั้งมากมายขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครรู้เลย!”
โซอีกะพริบตาถี่ๆ
ถ้าจำไม่ผิด ครั้งล่าสุดที่คนกลุ่มนี้จัดงานเลี้ยงก็คือเมื่อสี่วันก่อน
คุณพ่อกับเพื่อนๆ ของเขาไม่กี่คนนี้ แสดงนิสัย ‘อยากรู้อยากเห็น’ ของคนโพรวองซ์ออกมาได้อย่างถึงแก่นจริงๆ
แต่ครั้งนี้คนที่ตอบอาแล็งกลับไม่ใช่หลุยส์... ลีอาตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดัง
“ใช่แล้ว เราต้องจัดงานเลี้ยงกัน ก่อนหน้านี้เรามองข้ามอะไรไปเยอะเกินไป!”
โซอีมองแม่ของตัวเองด้วยสีหน้าซับซ้อน
“แม่คะ?”
***
เช้าวันรุ่งขึ้น โรนันไปยืมรถที่บ้านของหลุยส์ คนที่มาเปิดประตูให้เขาคือลีอา
ลีอาแจ้งเขาว่าคืนนี้มีงานเลี้ยง ทั้งยังเชิญชวนอย่างกระตือรือร้นว่าถ้าเขายังไม่ได้กินข้าวเช้าก็เข้ามากินอะไรสักหน่อยได้
โรนันอยากจะลองชิมอาหารเช้าของลีอามาก แต่ทุกนาทีที่เพิ่มขึ้นในการหาทรัฟเฟิลก็อาจหมายถึงผลผลิตที่เพิ่มขึ้น เขาจึงกล่าวอย่างขอโทษ
“ไว้คราวหน้านะครับ คราวหน้าผมมาแน่”
ลีอากล่าวด้วยน้ำเสียงชักจูงและหยั่งเชิง:
“โซอีกำลังกินอยู่เลยนะ เธอไม่เข้ามาทานกับเขาหน่อยเหรอ?”
โรนันรู้สึกว่าลีอาที่อยู่ตรงหน้า กลายเป็นตัวร้ายในนิทานพื้นบ้านของจีน ปีศาจแมงมุมที่คอยหลอกล่อให้คนที่เดินผ่านเข้าไปในถ้ำใยแมงมุมของนาง
บรรยากาศที่ลีอาแผ่ออกมาในตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น ดูเหมือนว่าเธออยากให้โรนันเข้าไปในบ้านมากเป็นพิเศษ
โรนันปฏิเสธความหวังดีของเธออย่างระแวดระวัง แล้วรีบคว้ากุญแจรถวิ่งจากไป
***
โรนันออกเดินทางตอนแปดโมง และมาถึง ‘สวนลับ’ ของเขาเกือบสิบเอ็ดโมง
แม้ว่าหนทางจะยาวไกล แต่ครั้งที่แล้วกว่าจะเจอที่นี่ก็เป็นตอนบ่ายแล้ว วันนี้จึงมีเวลาเพิ่มขึ้นมาหลายชั่วโมง
โรนันเริ่มจากสำรวจพื้นที่โดยรอบก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีร่องรอยของคนอื่นเข้ามาแล้วจึงเริ่มขั้นตอนต่อไป มองหาสถานที่ที่ ‘ไม่มีหญ้าขึ้น’
ไม่นานก็พบเป้าหมาย โรนันจึงใช้วิธีการเดิมจากครั้งที่แล้ว คือทำแปรงปัด, ปูพรมปัดพื้น, มองหาจุดที่แมลงวันบินออกมา และขั้นตอนสุดท้ายคือการขุด
เมื่อมีประสบการณ์ความสำเร็จแล้ว ครั้งนี้จึงราบรื่นกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก
ในช่วงเวลากว่าสี่ชั่วโมงต่อมา โรนันเจอทรัฟเฟิลทั้งหมดแปดก้อน แม้จำนวนจะไม่มาก แต่ละก้อนก็ไม่เล็กเลย ก้อนที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดพอๆ กับมันฝรั่ง
ตลอดสัปดาห์ต่อมา โรนันทำเรื่องเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไปยืมรถที่บ้านหลุยส์แต่เช้า, ไป ‘สวนลับ’, หาทรัฟเฟิล, ขุดทรัฟเฟิล วนเวียนอยู่อย่างนี้
เมื่อวันศุกร์ถัดมามาถึง ตอนที่โซอีเจอโรนันที่แผงขายของ เธอถามด้วยความประหลาดใจ
“แน่ใจนะว่าเราเบียดกันในที่เดียวจะพอ?”
นี่เป็นคำพูดติดตลกแน่นอน แต่มันก็แสดงให้เห็นถึงระดับความตกตะลึงของโซอีได้เป็นอย่างดี
ในมือของโรนันมีกล่องขนาดเท่ากระเป๋าเดินทางใบเล็ก
นายไปขุดทรัฟเฟิลมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
โรนันเล่าเรื่องสนุกๆ ระหว่างการขุดทรัฟเฟิลในสัปดาห์นี้ไปเรื่อยๆ พลางหยิบทรัฟเฟิลขนาดเล็กใหญ่รูปทรงต่างๆ กันรวมทั้งสิ้นหกสิบก้อน ออกมาวางบนผ้าปูโต๊ะปักลายสีฟ้าอมเขียวที่โซอีเตรียมไว้ให้เขาเป็นพิเศษ
“แค่โชคดีหน่อยน่ะ” เขากล่าวสรุปผลงานของตัวเองพร้อมรอยยิ้ม
โซอีถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองโรนันด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดว่า
“ฉันเคยบอกแล้วว่าคนโพรวองซ์น่ะอยากรู้อยากเห็นจะตายไป รู้ไหมว่าเรื่องนี้จะนำอะไรมา?”
“นำอะไรมาเหรอ?” โรนันตั้งใจจัดเรียงทรัฟเฟิลตามขนาด เพื่อให้พวกมันดูน่าดึงดูดยิ่งขึ้น
“มันจะนำสถานการณ์ที่เราจัดการไม่ได้มาให้ยังไงล่ะ” ใบหน้าของโซอีเต็มไปด้วยความกังวล
***
แม้ว่าหมู่บ้านลูร์มาแรงจะไม่ใหญ่โตนัก แต่ตลาดนัดประจำสัปดาห์ก็ยังสามารถดึงดูดคนจากหมู่บ้านอื่นและนักท่องเที่ยวได้ไม่น้อย
คนที่มาเดินตลาดนัดในวันนี้พบว่าเจ้าของแผงหลายร้านหายตัวไป สิ่งที่มาแทนที่คือป้ายประกาศบนโต๊ะ
ประกาศ ประกาศ หากมีใครต้องการซื้อของ สามารถไปหาเจ้าของร้านได้ที่แผงขายของหน้า้ร้านขนมปัง
เพราะเห็นป้ายประกาศที่เขียนข้อความเดียวกันนี้มากเกินไป ผู้คนจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น พวกเขาจึงเดินเที่ยวตลาดไปพลาง สอบถามทางไปร้านขนมปังไปพลาง
“เดินตรงไปสุดทางนี้ เลี้ยวขวาไปร้อยเมตรแล้วเลี้ยวซ้ายอีกทีก็ถึงแล้ว ไม่ต้องกลัวหาไม่เจอหรอก ดูว่าตรงไหนคนเยอะที่สุดก็ตรงนั้นแหละ” เจ้าของร้านใจดีคนหนึ่งชี้ทางให้อย่างกระตือรือร้น
“ที่นั่นเกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมแม้แต่เจ้าของร้านยังไปมุงดูด้วยล่ะ?”
“มีหนุ่มคนหนึ่งขุดทรัฟเฟิลได้หกสิบก้อนในสัปดาห์เดียว นี่มันเก่งกว่านักบุญอองตวน (นักบุญในตำนานผู้คุ้มครองทรัฟเฟิล) เสียอีก ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อเดือนที่แล้วฉันเพิ่งตรวจเจอโรคหมอนรองกระดูกเคลื่อนทับเส้นประสาท หมอไม่ให้เดินเยอะ ฉันก็ต้องไปดูให้ได้เหมือนกัน”