เริ่มด้วยการหยุดเวลา แม้แต่เทพชั่วร้ายก็ต้องคุกเข่าให้ข้า

ไป๋เหย่ทะลุมิติไปในยุคแห่งมหันตภัยอีกสองร้อยปีข้างหน้า ที่นี่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน ผู้คนเรียบง่าย และมีสัตว์กลายพันธุ์อาละวาด แต่เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด

เพราะในแต่ละวันเขาสามารถหยุดเวลาได้หนึ่งนาที หากวันนี้ไม่ได้ใช้ พรุ่งนี้ก็สามารถสะสมทบเข้าไปได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าเวลาคือแก่นแท้ของชีวิต!

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ปกครองแดนรกร้างอันโหดเหี้ยม ไป๋เหย่ก็ได้กล่าวเตือนอย่างจริงจังว่า \"ฉันไม่อยากเสียเวลาฆ่าพวกแกเลยจริงๆ หรือพวกแกจะคุกเข่าอ้อนวอนฉัน แล้วเรื่องนี้ก็จบไป?\"

ไป๋เหย่ที่มองดูเทพมารนอนจมกองเลือดก็ได้แต่ถอนหายใจพลางกล่าวว่า \"แกรู้ไหมว่าเพื่อที่จะฆ่าแก ฉันต้องเสียเวลาไปมากแค่ไหน? สิบวินาที! ตั้งสิบวินาทีแน่ะ! ชีวิตคนเราจะมีสิบวินาทีได้สักกี่ครั้งกัน!?\"

หลายปีต่อมา

นักข่าว: คุณไป๋เหย่ครับ ในฐานะผู้ปิดฉากยุคแห่งมหันตภัย ผู้คนต่างก็อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ครับ?

ไป๋เหย่: เห็นคุณค่าของเวลา

นักข่าว: คุณหมายความว่าอย่าเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ใช้ทุกนาทีทุกวินาทีไปกับการต่อสู้ดิ้นรน และเห็นคุณค่าของปัจจุบันเพื่อที่จะโอบกอดอนาคตสินะครับ!

ไป๋เหย่: เอ๊ะ? อืม! ใช่ ฉันหมายความว่าอย่างนั้นแหละ

นักข่าว: เมื่อยุคใหม่มาถึง หลายคนยังปรับตัวไม่ได้ พวกเขาสับสนและไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่ทราบว่าคุณคิดว่าผู้คนในปัจจุบันควรทำอย่างไรดีครับ?

ไป๋เหย่: เห็นคุณค่าของเวลา

นักข่าว: คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมหมายถึง เป้าหมายสูงสุดของผู้คนในปัจจุบัน ท้ายที่สุดแล้ว การมีชีวิตอยู่มันเพื่ออะไรกันแน่?

ไป๋เหย่: ก็เพื่อเห็นคุณค่าของเวลานั่นแหละ